The art of cooking

A friend of mine once said cooking is like an art for her; she can infuse creativity in her cooking. Good for her but I simply can't see cooking as a form of art. Maybe, I just don't have an affinity for cooking, so much so that even my brother used to worry about the day I get married and have my own family because I have no interest in cooking.

When I was a university student, studying overseas, living on my own, I lived on fast food and frozen food for my first year. Only when it became intolerable for me to continue like that in subsequent years, did I start to cook something - but that cooking was limited to some very simple curry and veggie dishes, cooked under the "speed of my watch". So upon graduation, when I went back home to live with my parents, I took the full opportunity to enjoy home-cooked food without ever trying my hand at cooking again - for a decade or so.

One of the blissful things about marriage is to have a husband who enjoys everything that you cook; well, that's what has happened to me, surprisingly and thankfully. Still, cooking can never become a form of art for me; instead, it's all about efficiency and multi-tasking - something that I've acquired over a decade of working in Singapore. Most of our daily meals take no more than a one and half hours of cooking and washing-up time. Using two stoves, I always plan out the sequence - what to leave on boiling while I cut the other, which dish will take longer time, etc.

For rare cases, a hint of creativity might pop up when I try to create by recalling the taste and the look of those dishes my mother used to cook. Well, it certainly does help that the base in Burmese dishes is usually the same - a pounded or blended mixture of onions, garlic, chili, fried in oil. At times, I chuckle at my style of cooking, wondering whether those resemble the actions of a domestic robot, repeating in the same way, doing same steps most of the time.

But there is one thing I never do in cooking: to put the exact measure of ingredients. A friend of ours once said that he cooks a fabulous "dan-paut" - a Burmese version of chicken briyani - only if he has the exact ingredients, in the exact amounts, cooked using his usual pot. Estimation is the key to my cooking and it seems to have done the trick.

Cooking, by all means, is not difficult. Anyone can cook; but it is certainly difficult to cook a delicious dish. The sequencing of which ingredient goes in first, how you cut the vegetables and meat, how much heat you apply at each stage in the cooking process - all those matter. I used to cook egg plant curry in a certain way and after finding out the proper procedure on an online website, my dish turned out perfect and it has been ever since.

I see the benefits of home-cooked food; it's more hygienic and healthier than what we eat outside. You know what has gone into those dishes.So, over time, will I come to enjoy cooking? I doubt it.

ခ်စ္လို႔ လြမ္း (ႏွင္း၀ႆန္)

ေႏြေန႔ရက္နဲ႔မတူဘဲ အံု႔မႈိင္းေနတဲ့ ေန႔လည္ခင္းက ခ်စ္သူမရွိေတာ့ ပိုေျခာက္ေသြ႔ေနသလိုပဲ။

ခ်စ္သူကို တခါတခါ ဖုန္းေခၚရင္ ၾကားရတတ္တဲ့ ျမန္မာျပည္က "လူၾကီးမင္းေခၚဆိုေသာဖုန္းမွာ ဆက္သြယ္ေရးဧရိယာျပင္ပသို႔ ..." ဆိုတဲ့အသံကို မုန္းလွခ်ည္ရဲ႕။ ဖုန္းခေစ်းၾကီးလို႔ ခနေလးေျပာရတာလည္း စိတ္ပ်က္မိရဲ႕။ အသံနဲ႔ ေျပာဖို႔ ေ၀လာေ၀း၊ ဂ်ီေတာ့ခ္ေတာင္တက္မရတဲ့ ခ်စ္သူဘက္က အင္တာနက္မိ်ဳးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရတာကိုလည္း စိတ္ညစ္ပါရဲ႕။ ထူးထူးျခားျခား Facebook က ၀င္ရတာ လြယ္ေနလို႔ ခံသာေသးရဲ႕။

လက္ထပ္တာ နွစ္နွစ္နီးပါးအတြင္း ခုတခါေလာက္ လြမ္းတာမရွိဘူး။ အရင္က တစ္လေလာက္ခြဲေနရဖူးေပမယ့္၊ ေနတဲ့နိုင္ငံေတြမွာ အင္တာနက္ေကာင္းေကာင္းရွိေတာ့၊ video conference နဲ႔၊ တေယာက္ကိုတေယာက္ ၾကည့္ရင္း၊ အသံနဲ႔စကားေျပာရင္း ေ၀းေနတဲ့အခ်ိန္ေတြက သိပ္မသိသာဖူး။ ခုေတာ့ တစ္ရက္ တစ္ရက္က အၾကာၾကီးလိုပဲ။

က်မ ျမန္မာျပည္ ငါးရက္ေလာက္သြားခဲ့တုန္းကလည္း လြမ္းရတာပဲ။ အလုပ္ကိစၥနဲ႔ဆိုေတာ့ ငါးရက္အတြင္း လံုးျခာလိုက္၊ မေတြ႔တာၾကာတဲ့ ေဆြမိ်ဳးေတြကုိလည္း ၀မ္းသာအားရ ေတြ႔။ ညည အခန္းထဲေရာက္မွပဲ လိပ္နဲ႔နင္လားငါလားျဖစ္ေနတဲ့ အီးေမးလ္ကိုစစ္နိုင္တယ္။  အဲဒါေတာင္ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ ျမန္မာအစားအစာစားရင္ ခ်စ္သူကို သတိရ၊ ေရႊတိဂံုဘုရားၾကီးျမင္ရင္ ခ်စ္သူနဲ႔ ဘယ္ေတာ့အတူဘုရားဖူးလာနိုင္မလဲလို႔ စဥ္းစား၊ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးလွတဲ့ ျမိဳ႔ျပင္က ကေလးေတြကို ျမင္ေတာ့၊ ခ်စ္သူသာပါခဲ့ရင္ ေရးစရာတပုဒ္ေတာ့ ျဖစ္ခ်ည္ရဲ႕လို႔ ေတြးမိ။ အဲလိုနဲ႔ ခ်စ္သူက အျမဲကပ္ပါေနခဲ့တာ။ ဒီတေခါက္က် က်မက သြားတဲ့သူမဟုတ္၊ က်န္ခဲ့တဲ့အလွည့္ဆိုေတာ့ ပိုေတာင္ဆိုးေသး၊ ႏွစ္ေယာက္တည္းရွိတဲ့ အိမ္မွာ တစ္ေယာက္မရွိေတာ့ ရင္ထဲဟာတာတာၾကီး။

ႏွစ္ေယာက္ကလည္း စေတြ႔တည္းက စကားေျပာစရာ ခပ္မ်ားမ်ား။ ခ်စ္သူဘ၀တုန္းက နိုင္ငံေတြျခားေနတာေတာင္ ညတိုင္း ဖုန္းနဲ႔ တစ္နာရီ နွစ္နာရီေလာက္ေျပာျပီးမွ အိပ္တတ္ၾကတာ ။ ခုေတာ့ ခ်စ္သူေရးေပးခဲ့တဲ့ ပထမဆံုးလက္ေရးနဲ႔ စာကိုပဲ ဖတ္ျပီး အိပ္ဖို႔ၾကိဳးစားရတယ္။ ခက္တာ အဲဒါဖတ္ျပီး မအိပ္ခ်င္ပဲ မ်က္လံုးေတာင္ ပိုျပဴးသြားသလိုပဲ။ ဘာလို႔ဆိုေတာ့ ကြန္ျပဴတာ အသံုးမ်ားေနတဲ့ေခတ္မွာ မေရးတာၾကာေတာ့ ပိုခ်ာသြားတဲ့ ခ်စ္သူရဲ႕ ခပ္ေသာ့ေသာ့ ပဲတီပင္ေပါက္လို ေသးေကြးပိစိတဲ့လက္ေရးကို အားစိုက္ဖတ္ရလို႔။ ဒါေပမယ့္လည္း ခ်စ္သူက လက္မွာ အဖုထတဲ့အထိ ၾကိဳးစားပန္းစား ေရးထားခဲ့တာဆိုေတာ့ တန္ဖိုးအရမ္းထားတာေပါ့။ မ်က္လံုးျပဴးရံုမက ခုန္ထြက္သြားပါေစ ဖတ္ရတာေပါ့။ ခ်စ္တာကိုး။

ေၾသာ္ ဒီအရြယ္ေရာက္မွ ဘာအလုပ္မွ မလုပ္နိုင္ေလာက္ေအာင္ လြမ္းရတယ္လို႔ ေျပာရတာလည္း အခက္သား။ ကိုယ္က ဆယ္ေက်ာ္သက္၊ ယုတ္စြအဆံုး နွစ္ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတာင္ မဟုတ္ေတာ့ဖူး။ လုပ္သင့္တာ လုပ္ေလဆိုတဲ့ အသိတရားၾကီးကလည္း က်မကို တခ်က္တခ်က္ လာဟန္႔လိုက္ေသး။ ဒါေပမယ့္လည္း မရဘူး။ ခ်စ္တာကိုး။ ခ်စ္ေတာ့ အနားမွာ ရွိေစခ်င္၊ မရွိေတာ့ လြမ္း။

ငယ္ငယ္တည္းက "ညီမေလးက အခ်စ္ကို ကိုးကြယ္သတဲ့လား" ဆိုတဲ့ မစႏၵာရဲ႕ လံုးခ်င္း၀တၳဳနာမည္ကို စြဲခဲ့တာ (ဇာတ္လမ္းကိုေတာ့ သိပ္မၾကိဳက္လွဖူး။ မျဖစ္သင့္ဖူးထင္လုိ႔၊ ထားပါေတာ့)။ ဂ်ဴးရဲ႕ "ရာဇ၀င္ထဲမွာ ေမာင့္ကိုထားရစ္ခဲ့" ဆိုတဲ့ ၀တၳဳတိုဖတ္ေတာ့၊ စကားလံုးတိုင္းက ႏွလံုးသားမွာ မွ်ားေတြလို တေခ်ာင္းျပီး တေခ်ာင္း ထိုးစိုက္ခဲ့တာ ခုထိ အမွတ္တရ ရွိတုန္း။ အဲလို ခံစားတတ္လြန္းတဲ့ နွလံုးသားက အရြယ္အပိုင္းအျခားေတြမွာ အခ်စ္ဆိုတာရဲ႕ အနက္အဓိပၸါယ္ကို ကိုးကြယ္ခဲ့တာ၊ ခုခ်ိန္ထိပဲ။

ခ်စ္သူက စာထဲမွာ ေရးခဲ့တယ္ .. သူ႔မွာ အခ်စ္နဲ႔ပတ္သက္ရင္ အခ်စ္မရွိတဲ့ဘ၀ နဲ႔ အခ်စ္ရွိတဲ့ဘ၀ ဆိုျပီး နွစ္ခုပဲ ရွိတယ္တဲ့။ အခ်စ္မရွိတဲ့ဘ၀ကေတာ့ က်မနဲ႔မေတြ႔ခင္၊ က်မနဲ႔ေတြ႔ျပီးေတာ့ အခ်စ္ရွိတဲ့ဘ၀ ေပါ့။ က်မကလည္း အဲလိုပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ခုလို လြမ္းမိတာ ထင္ပါရဲ႕။

ငယ္ငယ္ကေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာကို စာဖြဲ႔ဖို႔ ၾကိဳးစားဖူးရဲ႕။ ခုက်ျပန္ေတာ့လည္း မနက္မိုးလင္းလို႔ မ်က္လံုးဖြင့္တာနဲ႔ ခ်စ္သူ႔မ်က္နွာကို ေဘးမွာျမင္ရတဲ့ ခံစားခ်က္၊ ခ်စ္သူက ဂရုစိုက္၊ အလိုလိုက္၊ စိတ္တိုင္းက် လုပ္ေပးတဲ့အေပၚ ၾကည္နူးမႈ.. အဲဒါေတြကိုေရးဖို႔ စကားလံုးမရွိ ေတာ့ဖူး။ တကယ္ေတာ့ ရွဳပ္ေထြးေပြလီ ျပႆာနာေသာင္းေျခာက္ေထာင္နဲ႔ ဒီေလာကၾကီးမွာ အခ်စ္ဆိုတာ အေရးၾကီးတဲ့ေနရာမွာ ပါ၀င္တယ္။ ေန႔တဒူ၀ျဖတ္သန္းေနရတာေတြမွာ အခ်စ္က ပံုစံအမိ်ဳးမိ်ဳးနဲ႔ ရွိေနတယ္ .. ေဖးမ၊ နားလည္၊ ခြင့္လႊတ္၊ ၾကင္နာ၊ ယုယ၊ အလိုက္သိတာေတြ .. ေစတနာ၊ ဂရုစိုက္တာ စတာေတြ။

ခင္ေမာင္တိုးရဲ႕ "ဘာလိုေသးလဲ" သီခ်င္းထဲကလို အခ်စ္မရွိေတာ့ရင္ ေရႊေတြ၊ ေငြေတြ၊ ဂုဏ္ေတြ၊ ပညာေတြ ေရထဲေမွ်ာတာတုိ႔၊ မီးရွိဳ႕တာတို႔ လုပ္ရေလာက္ေအာင္၊ "နွစ္ကိုယ္တူ တဲအိမ္ပ်က္မွာ ေနရ ေနရ၊ ေရႊအိမ္ေပၚမွာ စံရ စံရ ခ်စ္တာ ခ်စ္တာ ပဒါနလို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္" ဆိုတဲ့ စာသားေတြလို၊ အခ်စ္တခုတည္းနဲ႔ပဲ ဘ၀ကို တည္ေဆာက္လို႔ မရတာေသခ်ာတယ္။ အဲလိုေတြက သီခ်င္းေတြ ၀တၳဳေတြထဲမွာပဲ ရွိတယ္။

ဒါေပမယ့္ က်မနဲ႔ ခ်စ္သူအတြက္ ေသခ်ာတာကေတာ့ အခ်စ္က ဘ၀ကို ေျပာင္းလဲနိုင္တယ္၊ ျပည့္စံု ျပီးေျမာက္ေစတယ္။ လူေတြက ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းတစ္ဘ၀ ဆိုျပီး၊ စြယ္ေတာ္ရြက္နဲ႔ တင္စားတာကို ငယ္ငယ္တုန္းက သေဘာက်ခဲ့တယ္။ ခုေတာ့ ခ်စ္သူမရွိတဲ့ ခနေလးအခ်ိန္မွာ က်မက ေလအေ၀့မွာ တျခမ္းပဲ့သြားတဲ့ စြယ္ေတာ္ရြက္လို ဟန္ခ်က္မညီ၊ ဘယ္ညာရိမ္းထိုး၊ အလြမ္းေတြတိုး၊ လက္ကိုခ်ိဳးျပီး၊ သူျပန္လာမယ့္ရက္ကို ေမွ်ာ္ကိုး။    

ႏွင္း၀ႆန္
2 April 2012

The significance of photos

Whenever I think of my younger brother, his cute and chubby face as a three years old child comes to my mind. Whenever I look at our pictures from childhood, I can't stop smiling at the fond memories we had, growing up together.

Last month, my brother turned thirty: the age I used to consider as being on the high side of an adulthood until I myself passed it. I wonder whether he felt the same as I did on my thirtieth birthday - the feeling of acceptance that everyone really does grow old without them realizing.

Time passes by and we change, our lives change, people around us change, the world changes. "The only thing constant in life is change",Francois de la Rochefoucauld, the French classical author, said.


Amidst all those changes, photos somehow enable us to reminisce about our past vividly.

In our garden in Burma

For instance, this picture, taken in our garden, reminded me of how we used to have plenty of bananas from the tree behind us, how my brother used to love riding in that tricycle, how I wore that outfit sewn by my paternal aunts, how our garden looked like with guava, mango, coconut, papaya, banana trees and flowers, how I used to hate carrying water in buckets to water those flower plants, how my brother and I used to come up with various games to entertain ourselves in our garden.

At our home in Burma

Not only our looks but also our personalities seem to differ. Looking at this picture, me in my white and green school uniform, reminded me of how anxious I was to attend the school; so anxious that I even practiced for my first day at school, wearing my school uniform, preparing my school bag with my books, carrying my lunch-box.

My brother, on the other hand, tried all ways and means to avoid going to the kindergarten and later, to the school. My mother and I gave toys to his kindergarten teacher so that she could give those back to  him as "presents from her". Every morning, at the gate of the kindergarten, he would use all his energies to grab and prevent us from leaving. After a while, he settled down at the kindergarten. But when he started primary one, the same scenarios repeated - only this time, I was alone to handle him in the morning and at the lunch time.

Now that we live apart, having caught up in our own lives, photos like those bring back the memories, the love we have for each other. Thanks to the digital technology, we can now take many photos easily and keep them pristine as ever to remind us of our past moments in life.

ဟိုတစ ဒီတစအေတြးမ်ား (၃)

Friday 13 တဲ့ ။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္းတာေတြခ်ည္းျမင္ရတဲ့ေန႔ပဲ ။

ဒီေန႔မွာ နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအမ်ားၾကီးလြတ္တယ္ ၊ ေအေအပီပီစာရင္းအရေတာ့ ၃၀၁ ေယာက္လို႔ေျပာတယ္ ။ Facebook ေပၚမွာဖတ္ရသမွ် လူေတြအားလံုး၀မ္းသာေနၾကတယ္ ။ သတင္းေတြ ဓါတ္ပံုေတြ အင္တာဗ်ဴးအသံဖိုင္ေတြ ပလူပ်ံေနတယ္ ။ က်မလည္းပံုေတြလိုက္ၾကည့္ သတင္းေတြလိုက္ဖတ္နဲ႔ အေတာ္ေလး၀မ္းသာမိတယ္ ။ အထူးသျဖင့္ မနီလာသိန္းနဲ႔ကိုဂ်င္မီတို႔ သူတို႔သမီးေလးနဲ႔ ျပန္ေတြ႔ရတာအတြက္ ၊ ဆရာေတာ္ဘုန္းဘုန္းေတြ လြတ္ေျမာက္လာတဲ့ပံုေတြၾကည့္ရတာအတြက္ ၊ ကိုမင္းကိုနိုင္အပါအ၀င္ ၈၈ မိ်ဳးဆက္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြ လြတ္ေျမာက္လာတာအတြက္ ၊ ေနဘုန္းလတ္ လြတ္ေျမာက္လာတာအတြက္ ။

ဦးခင္ညြန္႔နဲ႔ သူ႔သားလည္းပါတယ္ ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ သူ႔ကို ခါးသီးေနတုန္း ၊ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း ျပီးခဲ့တာျပီးျပီဆိုျပီး သူလြတ္ေျမာက္တာကိုၾကိဳဆိုၾကတယ္ ။ က်မအျမင္ေတာ့ သူ႔ေၾကာင့္ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ ပ်က္စီးခဲ့တာကို ေမ့မထားသင့္ဖူး ။ သူလြတ္တာကို နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြလြတ္တာလိုမိ်ဳး ၀မ္းမသာမိဖူး ။ တခ်ိန္တည္းမွာ အျငိဳးအေတးဆိုတာ မထားရင္လည္းေကာင္းမယ္ ။ ေဒၚစုေျပာေလ့ရွိတဲ့ ေမတၱာတရားဆိုတာမိ်ဳးကို သြားစဥ္းစားမိတယ္ ။

လူေတြက သမၼတဦးသိန္းစိန္ကို ခ်ီးမြန္းၾကတယ္ ။ က်မကေတာ့ သမၼတဦးသိန္းစိန္အပါအ၀င္ အခုလက္ရွိအစိုးရထဲကေခါင္းေဆာင္ပိုင္းေတြက ျမန္မာျပည္ကိုေျပာင္းလဲခ်င္စိတ္ရွိလာတာအတြက္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္မိတယ္ ။ တကယ္ဆို သူတို႔ဘက္က ခုလိုေျပာင္းလဲမႈေတြမလုပ္လာရင္ အရင္ကလိုပဲ deadlock (မဆုတ္သာမတိုးသာအေျခအေန) ျဖစ္ေနနိုင္တယ္ ။ ခုေတာ့ သူတို႔လည္း ျမန္မာျပည္က ေျပာင္းလဲဖို႔လိုလာျပီလို႔ ျမင္လာတယ္လို႔ ခန္႕မွန္းရတာပဲ ။ Arab နိုင္ငံေတြမွာျဖစ္တာကို ၾကည့္ျပီး စိတ္ေျပာင္းသြားတာလား ၊ ဒါမွမဟုတ္ ေခတ္အဆက္ဆက္ အာဏာရွင္ေတြေအာက္မွာ ေနခဲ့ရတဲ့ ျမန္မာျပည္က အရမ္းပဲခြ်တ္ခ်ံဳက်သြားလို႔ အေျပာင္းအလဲလုပ္မွျဖစ္မယ္လို႔ ျမင္လာလို႔လား ၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခုလို အေျပာင္းအလဲကို ဦးတည္လာတာတြက္ ၀မ္းသာမိတယ္ ။

ျပီးခဲ့တဲ့ေန႔က ေတာင္ဒဂံုက ဦးစိုးၾကြယ္ရဲ႕ တကိုယ္ေတာ္ဆႏၵျပပြဲကို သတင္းမွာၾကည့္လိုက္ရတယ္ ။ ဦးစိုးၾကြယ္ေျပာတဲ့ "အဲဒီ့ ဒိုုင္းၾကီးေတြ လႊားၾကီးေတြေခတ္က ကုုန္ပါၿပီ" ဆိုတဲ့စကားကိုေတာ့ သေဘာက်မိတယ္ ။ ခုလိုဆႏၵျပတဲ့သူရွိမွလည္း ေအာက္ေျခအဆင့္အထိ အေျပာင္းအလဲဆိုတာ တကယ္ျဖစ္လာမယ္ ထင္တယ္ ။ နို႔မဟုတ္ရင္ အေပၚကပဲထုတ္ျပန္မႈေတြလုပ္ျပီး ေအာက္ေျခအဆင့္က်ေတာ့ လုပ္ထံုးလုပ္နည္း တိတိက်က်ဘာမွမရွိရင္ သြားေနၾကအတိုင္းပဲ သြားေနၾကမွာပဲ ။ ေျပာင္းလဲမႈဆိုတာ ရွိလာမွာမဟုတ္ဘူး ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ကိုအတင္းဓမၼဖမ္းတာမိ်ဳး ၊ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးတုန္းကလို ၾကံ့ဖြတ္ေတြသံုးျပီး စြဲတာမိ်ဳးေတြမရွိတာ ၊ ဓါတ္ပံုရိုက္တာ အသံဖမ္းလို႔ရတာေတြကေတာ့ အေျပာင္းအလဲတခုလို႔ ေျပာလို႔ရမယ္ထင္တယ္ ။


ျမစ္ဆံုပေရာဂ်က္နဲ႔ ထား၀ယ္ပေရာဂ်က္ေတြကို ရပ္တန္႔လိုက္တာအတြက္ေတာ့ အရမ္းေက်နပ္မိတယ္ ။ တကယ္ဆို အဲဒီပေရာဂ်က္ေတြမွာ ထိုင္း ၊ တရုတ္ေတြက ကိုယ့္နိုင္ငံကို အသံုးခ်ျပီး သူတို႔ကိုယ္က်ိဳးရွာတယ္လို႔ ခံစားရတယ္ ၊ မခံခ်င္ျဖစ္မိတယ္ ။ သူတို႔နိုင္ငံေတြမွာေတာ့ ခုလို သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ကိုထိခိုက္မယ့္ပေရာဂ်က္ေတြမလုပ္ဘဲ ျမန္မာနုိင္ငံမွာပဲ လာလုပ္တယ္ ။ ကိုယ့္နိုင္ငံသားေတြ အေမွာင္ထဲမွာေနရတုန္း သူတို႔နိုင္ငံအတြက္ မီးအားေပးရမယ္ဆိုတာ လံုး၀မခံခ်င္စရာပဲ ။ ခုဆို ျမန္မာျပည္ကို ဂ်ပန္ အေမရိကား စတဲ့ လုပ္ငန္းရွင္ေတြ၀င္လာၾကျပီ ၊ သူ႕ထက္ငါ ေနရာရေအာင္ လုပ္ၾကေတာ့မယ္ ၊ ဘယ္လုပ္ငန္းရွင္မဆို (အထူးသျဖင့္ နိုင္ငံျခားသားလုပ္ငန္းရွင္) ကိုယ့္ဘက္သာဖို႔ပဲ လုပ္ၾကမယ္ ။ အဲဒီအခါ သမၼတဦးသိန္းစိန္နဲ႔ လက္ရွိအစိုးရက အမိ်ဳးသားစိတ္ဓါတ္နဲ႔ ျပည္သူေတြအက်ိဳးကိုၾကည့္ျပီး ဆံုးျဖတ္နိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းတယ္ ။ 


ေဒၚစုကို ဘရန္း (brand) တဲ့ ။ ေဆာင္းပါးတခုမွာဖတ္လိုက္ရတယ္ ။ icon (အမြန္းတင္ခံရေသာပုဂၢိဳလ္) လို႔ က်မကေတာ့ ျမင္မိတယ္ ။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ Democracy icon ေပါ့ ။ ေဒၚစုဟာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ Peace Symbol (သေကၤတ) လည္းျဖစ္တယ္ ။ ေဒၚစုလိုေနာက္တေယာက္ ျမန္မာျပည္မွာ မရွိလာနိုင္ဖူးလို႔ ယံုၾကည္တယ္ ။ အခုလို အစိုးရကေျပာင္းလဲခ်င္စိတ္ရွိလာခ်ိန္မွာ ေဒၚစုရွိေနေသးတာအတြက္လည္း ၀မ္းသာမိတယ္ ။ 

ေဒၚစုေၾကာင့္ လူေတြစည္းလံုးလာၾကတယ္ ။ ပညာေရးရန္ပံုေငြပြဲေတာ္တုန္းကလည္း ဘယ္ေလာက္အဆင္ေျပခဲ့သလဲ ။ ရုပ္ရွင္မင္းသား မင္းသမီး အဆိုေက်ာ္ေတြလည္း အားတက္သေရာ ပါ၀င္ၾကတယ္ ။ ယံုၾကည္ခ်က္အက်ဥ္းသားလြတ္ေျမာက္ေရး တီရွပ္ကန္ပိန္ လုပ္ေတာ့လည္း ေထာက္ခံၾကတယ္ ။ 


Hilary Clinton ၊ George Soros တို႔ကိုယ္တိုင္ ျမန္မာျပည္ကိုလာၾကတယ္ ။ သူတို႔က ျမန္မာနိုင္ငံဟာ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းေအာက္မွာ တိုးတက္လာနိုင္မယ္လို႔ ယံုၾကည္တယ္လို႔ ျမင္မိတယ္ ။ ေနာက္ျမန္မာနိုင္ငံသားေတြ အရည္အခ်င္းရွိတယ္လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်တာမိ်ဳးလည္း ျဖစ္နိုင္တယ္ ။ ေဒၚစုသာမရွိခဲ့ရင္ သူတို႔ ခုေလာက္ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ လာေရာက္ၾကပါ့မလား ။


က်မအရမ္းသေဘာက်တာကေတာ့ အဆိုေက်ာ္ ရုပ္ရွင္မင္းသမီးေတြအပါအ၀င္ ျမန္မာအမိ်ဳးသမီးေတြဟာ ေဒၚစုနဲ႔ေတြ႔ဆံုတဲ့အခါ အမ်ားအားျဖင့္ ျမန္မာ၀တ္စံုကို၀တ္လာၾကတယ္ ။ က်မဆိုလည္း ေဒၚစုပံုေတြၾကည့္တိုင္း သူ၀တ္ထားတဲ့ ျမန္မာ၀တ္စံုေတြၾကည့္ျပီး သူ႔လို ေသေသသပ္သပ္၀တ္တတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားခ်င္လာတယ္ ။ ဒါဟာ က်မတို႔အေပၚမွာ (ေသးဖြဲတယ္လို႔ေျပာလို႔ရေပမယ့္ အေရးပါတဲ့) ေဒၚစုရဲ႕သက္ေရာက္မႈပဲ ။ 


ဒီေန႔မွာက်မတို႔နိုင္ငံသားေတြ တက္ၾကြတဲ့စိတ္ေတြနဲ႔ အနာဂတ္အတြက္ အမ်ားၾကီးေမွ်ာ္လင့္မိၾကတယ္ ။ ေမွ်ာ္လင့္တာေတြ ျဖစ္လာပါေစလို႔ ဆုေတာင္းမိတယ္ ။ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္းၾကီးေတာ့ ျဖစ္မွာမဟုတ္တာ ေသခ်ာတယ္ ။ တိုးတက္ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ တျခားနိုင္ငံေတြဟာ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း နတ္ေရကန္ထဲခုန္ခ်သလို ျပီးျပည့္စံုခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ဘူး ။ က်မတို႔နိုင္ငံလည္း အခ်ိန္ေတာ့ယူရမယ္ ။ ဒါေပမယ့္ သိပ္ၾကာတဲ့အခ်ိန္မိ်ဳးေတာ့ မျဖစ္ခ်င္ဖူး ။ 

တနွစ္ျပီး တနွစ္ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း သိသာတဲ့ေျပာင္းလဲမႈေတြကို ျမင္ရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတယ္ ။ တခ်ိန္တည္းမွာ အေပးအယူဆိုတာမိ်ဳးျဖစ္ခဲ့ရင္ ဘယ္ေလာက္အထိ သြားမလဲဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ေဒၚစုေျပာခဲ့သလို cautiously optimistic (သတိရွိစြာ အေကာင္းျမင္ေသာ) ျဖစ္မိတယ္ ။

Pet Diary (1)

အိမ္ေထာင္က်ခါစ က်မတို႔နွစ္ေယာက္ၾကား မတူတဲ့အခ်က္တခုကေတာ့ ခ်စ္သူက တိရိစာၦန္ခ်စ္တတ္တယ္ ၊ သူတို႔ကိုေမြးရတာ စိတ္၀င္စားတယ္ ၊ ငယ္ငယ္ေလးတည္းက ငါးမိ်ဳးစံု ၊ ေတာေၾကာင္ေပါက္ ၊ ေခြး ၊ ၾကက္တူေရြး စတဲ့အေကာင္ေလးေတြ ေမြးဖူးတယ္ ။ က်မကေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက အိမ္ေဘးက အယ္လ္ေဇးရွင္းေခြးက အျမဲေဟာင္တာခံခဲ့ရေတာ့ ေခြးဆို ဘယ္ေလာက္ေသးေသး ေဟာင္သံၾကားတာနဲ႔ ေၾကာက္ေနတာမိ်ဳး ။ တိရိစာၦန္ဆိုလို႔ သူမ်ားေၾကာင္မၾကီးက လာေမြးတဲ့ ေၾကာင္ေလး နွစ္ေကာင္ပဲ ေမြးဖူးတယ္ ။ ဒါလဲ ကိုယ့္အိမ္မွာလာေမြးလို႔ ဘယ္ေပးရမွန္းမသိလို႔ ေမြးျဖစ္သြားတာ ၊ စိတ္ထဲသိပ္ပါလွတယ္မဟုတ္ဘူး ။ ငါးေမြးဖို႔ဆို ေ၀လာေ၀း ၊ ေမြးဖို႔စိတ္လည္းမရွိ ၊ စားဖို႔ေလာက္ပဲသိတာမိ်ဳး ။

ဇာတ္လမ္းကေတာ့ က်မတို႔အိမ္ေထာင္က်ျပီးေနတဲ့အိမ္က စတာပါပဲ ။ အဲဒီအိမ္မွာ ကန္ခပ္ၾကီးၾကီးတကန္ပါတယ္ ။ ၾကာပန္းေတြနဲ႔ ။ အဲဒါကို ခ်စ္သူက သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ျပီး filter ေတြဘာေတြတပ္ျပီး ၊ ေရႊငါးၾကင္း (Koi fish) ေတြ ေမြးပါေတာ့တယ္ ။ ေရႊငါးၾကင္းနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ေရႊငါးၾကင္းေရာင္းျပီး ၾကီးပြားသြားတဲ့ စကၤာပူကလူတေယာက္အေၾကာင္းေလာက္ပဲ သိတာ ။ က်န္တာဘာမွမသိ ။ ေရႊငါးၾကင္းဆိုတာ ၾကိဳက္စရာလို႔လည္း မျမင္ ။ ေရႊငါးၾကင္းအမိ်ဳးအစားတခ်ိဳ႕က အရမ္းေစ်းၾကီးတာေတာ့ သိတယ္ ။ အဲဒီေတာ့ လူေတြဘာလို႔ အဲဒီ ေရႊငါးၾကင္းကို ပိုက္ဆံအကုန္ခံေမြးၾကလဲမသိဘူးလို႔ေတာင္ ေတြးမိေသး ။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္သူက ၀ယ္ေမြးျပန္ေတာ့လည္း မကန္႔ကြက္ပါဖူး ။ သူ႔ဘာသာေမြးေပါ့ ။ 

တကယ္က်ေတာ့ အဲဒီ ေရႊငါးၾကင္းေတြ ေရာင္းတဲ့ဆိုင္သြားလိုက္ ၊ အေရာင္မိ်ဳးစံု ဆိုဒ္မိ်ဳးစံုနဲ႔ေရႊငါးၾကင္းေတြ ၀ယ္လိုက္နဲ႔ ၊ ေနာက္ဆံုး အေကာင္ ၂၀ ေလာက္ျဖစ္လာေတာ့ က်မလည္း ေရႊငါးၾကင္းေမြးရတာ စိတ္၀င္စားသြားပါေတာ့တယ္ ။ သူတို႔ကို အေရာင္လွေအာင္ ဘယ္လိုအစာေကြ်းရမလဲဆိုတာ အင္တာနက္ေပၚ တက္ဖတ္လိုက္ ၊ တခါတေလ အစာေကြ်းရင္း သူတို႔ကို ထိုင္ၾကည့္လိုက္ ၊ တျခားေနရာေတြမွာ ေရႊငါးၾကင္းေတြေတြ႔ရင္ ငါတို႔အိမ္ကအေကာင္ေတြနဲ႔ ဘယ္လိုကြာတာ ဘာညာနဲ႔ စူးစမ္းေလ့လာ ယွဥ္ျပီး စဥ္းစားတာေတြ လုပ္တတ္လာပါေတာ့တယ္ ။ သူ႔အလိုလို မၾကိဳးစားရပါပဲ ခ်စ္သူနဲ႔ အၾကိဳက္ခ်င္းညွိယူလို႔ ရသြားတာမိ်ဳးေပါ့ ။

တေန႔ေတာ့ ဆိုင္မွာ ေရႊငါး (Oranda fish) ေတြေတြ႔ျပီး သေဘာက်လို႔ ၃ ေကာင္၀ယ္လာျပီး ေမြးၾကတယ္ ။ သစ္ပင္ေအာက္က အိုးၾကီးထဲမွာ သူတို႔ကိုထားျပီး ၾကည့္ရတာ သေဘာေတြက်လို႔ ။ 

 

မၾကာပါဖူး .. တရက္ နွစ္ရက္ေလာက္ေနေတာ့ ဗ်ဳိင္းလာစားလို႔လားမသိ ၊ တေကာင္ေပ်ာက္သြားတယ္ ။ ဒါနဲ႔ နွစ္ေယာက္သား ဗ်ိဳင္းကို ကင္းေစာင့္ရတယ္ ။ ဒါေပမယ့္လည္း ခပ္လည္လည္ဗ်ိဳင္းမို႔ ထင္ပါရဲ႕ ၊ က်မတို႔အလစ္မွာ က်န္တဲ့နွစ္ေကာင္ကိုပါ သုတ္သြားတယ္ ။ 

ဒါနဲ႔ ေနာက္ထပ္ ေရႊငါးသံုးေကာင္၀ယ္ျပီး ဒီတခါေတာ့ ေလးေထာင့္ငါးကန္ထဲထည့္ျပီး အိမ္ေရွ႔ကအမိုးေအာက္ ထိုင္စရာေနရာေလးမွာထားၾကတယ္ ။ မနက္စာစားတိုင္း ေရႊငါးေလးေတြနားထိုင္စားရင္း သေဘာေတြက်လို႔ေပါ့ ။ 

ဒါေပမယ့္ ေရႊငါးေတြက နုတယ္ထင္တယ္ ၊ မၾကာခင္မွာ တေကာင္ခ်င္း ေသကုန္ၾကျပန္တယ္ ။ ကုိယ့္လက္ထဲမွာ တခါမွ တိရိစာၦန္မေသဘူးေတာ့ က်မလည္း ၀မ္းနည္းပက္လက္ ။ ခ်စ္သူကေတာ့ ေမြးေနၾကမို႔လားမသိ ၊ ဘာမွသိပ္မျဖစ္သလို ။ ေသေတာ့လည္း ထပ္၀ယ္ေမြးမယ္ေပါ့တဲ့ ။ က်မကေတာ့ ကိုယ္ေမြးမွ ဒီေရႊငါးေတြ ေသရခ်ည္ရဲ႕ဆိုျပီး မေမြးေတာ့ဖူးလို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္ ။ အဲဒီေတာ့လည္း ခ်စ္သူက လိုက္ေလ်ာပါတယ္ ။

ခ်စ္သူက အိမ္ေမြးတိရိစာၦန္ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ကို သြားၾကည့္ရတာ၀ါသနာပါတယ္ ။ တေန႔ေတာ့ တျခားျမိဳ႕တျမိဳ႕ကို ခရီးထြက္ရင္း အိမ္ေမြးတိရိစာၦန္ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ကို အျပန္လမ္းမွာၾကည့္ျဖစ္ၾကတယ္ ။ အဲဒီမွာ တိန္ညင္ၾကက္ (Bantam chicken) အထီးအမကိုေတြ႔ျပီး ၀ယ္ျဖစ္သြားတယ္ ။ အဲဒီကေန အိမ္မွာၾကက္ေမြးတဲ့ဇာတ္လမ္းစေတာ့တာပါပဲ ။ 

ၾကက္ဆိုရင္ က်မသိခဲ့တာက က်မအေဒၚလုပ္တဲ့အင္းစိန္က အစိုးရေမြးျမဴေရးၾကက္ျခံနဲ႔ အိမ္နားပတ္၀န္းက်င္မွာေတြ႔ရေလ့ရွိတဲ့ ရိုးရိုးၾကက္ေတြ ၊ တိုက္ၾကက္ေတြ ။ တိန္ညင္ၾကက္ဆိုတာ ဘာမွန္းေတာင္မသိ ၊ တခါမွမျမင္ဘူး ။ ၾကက္နဲ႔ပတ္သက္ရင္ အဲေလာက္ဗဟုသုတရွိခဲ့တာ ။ ခ်စ္သူနဲ႔လက္ထပ္ေတာ့မွ ၾကက္ေမြးဖူးျပီး ၾကက္ေတြအေၾကာင္း ပိုသိလာရေတာ့တယ္ ။ 

(ဆက္ရန္)

Driving in a foreign land (2)

I never believed that all women drivers are bad drivers, even though I agree that most men-drivers seem to have better precision skills when it comes to parking in tight places or maneuvering the car. But I’ve changed my mind since I came to Chiang Mai; it seems to have the worst kind of drivers I’ve ever seen in my entire life and almost all of them are women – old women, young and fashionable women, mature and business-like women, all kinds of them. 

These women stop or slow down at anywhere they like on the road, at any time, without a care who is behind or besides their car. Just this morning, we were driving along a busy market area and this old woman suddenly slowed down in the middle of the road, pointing out the shops in the market to her friend in the car, not hearing the horn while being oblivious that she was, in fact, blocking the road and our car was in a very tight position besides hers.

Many a time I’ve also seen women drivers who drive at a very slow speed on the far right lane, not looking into the rear mirror, not having a concern about how many cars have overtaken hers using the left lane. I wonder whether those women even know the correct usage of the left and right lane. To be fair, I have to add that even men-drivers do that but there are fewer of them committing that mistake. 

In general, I am surprised at the way people drive and tolerate each other in this city. I don’t hear anyone cursing or swearing on the roads. Neither do I see people pressing on their horn much; they occasionally do when the situation really calls for it. When cars are parked way out on the roads, people just slowly swerve their cars and drive along. No complaints. Whenever two cars end up in a tight spot on the road, they just patiently wait for each other to move along. No competition of who goes first. Whenever a car is trying to park in a tight spot, blocking the rest of cars, they will just wait patiently for the car to finish parking. No complaints. In that sense, it is really quite peaceful to drive here.

With such tolerance and patience, I, as a new driver, certainly feel relieved to drive in this city; no one is there to pressure me or swear at me on the roads. But I do remind myself not to be complacent and commit the atrocious driving habits like those bad drivers. I still keep to what I was drilled to do when I was taking my driving lessons in Singapore: check blind spot, keep to the left lane, overtake on the right lane only, not changing lanes abruptly, always signaling, checking my rear and side mirrors often, always on the lookout for brake-lights, etc. 

Still, my driving lessons did not cover on how to drive in Chiang Mai’s kind of situation – a mixture of bikes, bicycles, people and cars and having to drive through tiny lanes at times. Traffic accidents do happen here but do not seem as fatal as the ones in Singapore. Maybe people are always on the alert. For me, I usually drive slow and steady, making full use of what Chiang Mai offers – people’s tolerance and patience. And I’m proud to say that so far, I have not hit or been hit; and I definitely intend to keep this record.

Driving in a foreign land (1) 

ဟိုတစ ဒီတစအေတြးမ်ား (၂)

ဂ်ပန္နိုင္ငံက အသက္ရွည္သူတဲ့သူေတြအေၾကာင္းဖတ္ရတိုင္း သူတို႔ေလာက္ထိအသက္မရွည္ခ်င္ပါဖူးလို႔ စိတ္ထဲမွာ ေတြးမိတယ္ ။ က်မက ဘ၀တခုကို အသက္ ၇၀ ေလာက္ထိပဲ ျဖတ္သန္းခ်င္တယ္ ။ အဲဒီအခ်ိန္အတြင္းမွာ က်န္းက်န္းမာမာနဲ႔ လုပ္ခ်င္တာေတြ အကုန္လုပ္ခ်င္တယ္ ။ အဲဒါေတြလုပ္ဖို႔ အနွစ္ ၇၀ ထိပဲ ဘ၀မွာေနရရင္ လံုေလာက္ျပီလို႔ ျမင္မိတယ္ ။


အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ က်မအဖြားဆိုရင္ အသက္ၾကီးလာေလ မ်က္စိကမႈန္လာေတာ့ သူဖတ္ခ်င္တဲ့စာလည္း မဖတ္နိုင္ေတာ့ ။ အရိုးအဆစ္ေတြက ယိုင္နဲ႔လာေတာ့ သြက္လက္လႈပ္ရွားနိုင္တာမရွိေတာ့ ။ သြားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း က်ိဳးျပီဆိုေတာ့ အစာစားရင္ ၀ါးရတာကပဲ သူ႔အတြက္အလုပ္တခု ။ တခုခုလုပ္ခ်င္ရင္လည္း အိမ္သာသြား ေရခ်ိဳးတာေတြကအစ သူမ်ားကို အားကိုးရတယ္ ။ သူ႔ကိုၾကည့္ျပီး သူ႔ေလာက္ထိ ေလာကၾကီးမွာမေနခ်င္ဖူးလို႔ ေတြးမိတယ္ ။

က်မတို႔အိမ္နားမွာေနတဲ့ အသက္ ၈၅ နွစ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိတဲ့ အဘြားအိုတေယာက္ဆိုရင္ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း သူ႔အိမ္ေရွ႔ကအပင္ေလးေတြကို ေခြးေျခေလးနဲ႔ထိုင္ျပီး ေရေလာင္းတယ္ ၊ ျပီးရင္ တေနကုန္နီးပါး က်မတို႔ေနတဲ့ရပ္ကြက္အပိုင္းမွာ တုတ္ေကာက္ကိုသံုးျပီး ေျဖးေျဖးခ်င္း လမ္းေလွ်ာက္တယ္ ။ သူ႔မွာလုပ္စရာဆိုလို႔ အဲဒီဟာေတြပဲ ရွိသလို ။ သူ႔ကိုၾကည့္ျပီး သူ႔ေလာက္ထိ ေလာကၾကီးမွာမေနခ်င္ဖူးလို႔ ေတြးမိတယ္ ။

လူဆိုတာ အသက္ၾကီးလာရင္ ဇရာကိုမလြန္ဆန္နိုင္ေတာ့ဖူး ။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႔က ေစာေစာအိုစာျပီး တခ်ိဳ႔ကေတာ့ ျဖည္းျဖည္း အိုစာတယ္ .. အသက္ၾကီးေပမယ့္ နုပိ်ဳေနၾကတာလည္း ရွိတယ္ ။ သူတို႔ကိုၾကည့္လိုက္ရင္ အမ်ားအားျဖင့္ သူတို႔က ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ၾကတယ္ ၊ က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ၾကတယ္ ၊ အသက္ၾကီးလည္း စိတ္၀င္စားစရာအသစ္ဆိုတာေတြကို ေလ့လာရွာေဖြေနတတ္ၾကတယ္ ၊ ေလာကၾကီးနဲ႔အဆက္မျပတ္ေအာင္ ေနဖို႔ၾကိဳးစားတယ္ ။

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္စဥ္းစားၾကည့္တဲ့အခါ .. ေမြးတည္းက အသက္ ၂၁ နွစ္အထိ ေက်ာင္းသားဘ၀နဲ႔ပဲ ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္ ။ အဲဒီ ၂၁ နွစ္က သိပ္မထူးျခားခဲ့ဖူး ။ ေက်ာင္းသားတေယာက္ စာေမးပြဲေအာင္ဖို႔လုပ္တာထက္ ဘာမွေထြေထြထူးထူးမလုပ္ျဖစ္ခဲ့ဖူးလို႔ ကိုယ့္ဘာသာျမင္မိတယ္ ။

ျပီးေတာ့ အလုပ္၀င္ခဲ့တယ္ .. ၁၂ နွစ္အတြင္းမွာ ဘ၀မွာ ေပ်ာ္စရာေတြ ၊ စိတ္၀င္စားစရာေတြ ၊ သံေ၀ဂရစရာေတြ ၊ စိတ္ပ်က္စရာ စိတ္ညစ္စရာေတြ ၊ သင္ခန္းစာယူစရာေတြ နဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အားရေက်နပ္စရာေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္ ။ အဲဒီ ၁၂ နွစ္အတြင္း မွာ .... ဘ၀လက္တြဲေဖာ္နဲ႔ ဖူးစာဆံုခဲ့တယ္ ၊ က်မ တကယ္ စိတ္၀င္စား စိတ္အားထက္သန္ျပီး တဘ၀လံုး မညီးမညဴလုပ္နိုင္မယ့္ အလုပ္ဆိုတာ educator အလုပ္ပါလားလို႔ သိခဲ့ရတယ္ ၊  ဒီေလာကၾကီးမွာ ကိုယ့္ထက္ဘ၀ကံမေကာင္းသူေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါလားဆိုတာသိရွိခဲ့ျပီး စာနာသနား ကူညီတတ္ခဲ့တယ္ ၊ ကိုယ့္ဘ၀ကံေကာင္းတဲ့အေၾကာင္း မိဘေတြေက်းဇူးကို အျမဲစဥ္းစားလာတတ္ခဲ့တယ္ ၊ မိဘေတြ အိုမင္းလာတာကို တအံ့တၾသနဲ႔ ၊ ငါလည္း တေန႔သူတို႔လိုျဖစ္မွာပါလားဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ ... က်မ တကယ္ပဲ လူၾကီးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ။

ေနာက္ထပ္ ၃၇ နွစ္မွာေတာ့ အဓိကအက်ဆံုးအရာက က်မနဲ႔ခ်စ္သူတို႔ က်န္းမာဖို႔ နဲ႔ ေအးခ်မ္း ေပ်ာ္ရႊင္ေနဖို႔ ၊ ဘ၀မွာအသံုး၀င္တဲ့လူသားေတြအျဖစ္ ေနတတ္ဖို႔ ၊ နုပ်ိဳစြာအိုစာေအာင္ ေနၾကဖို႔  ။ အဲေလာက္ဆို က်မအတြက္လံုေလာက္ပါျပီ ။ က်မေလာဘ မၾကီးပါဖူး ။ ဒါေပမယ့္ နုပိ်ဳစြာအိုစာနိုင္မယ့္ ကံတရားမိ်ဳးကိုေတာ့ အျမဲဆုေတာင္းေနမွာပါ ။