ကြက္လပ္

ကြက္လပ္

(ပထမရက္)

လာၾကိဳမယ့္သူနဲ႔ ေလဆိပ္မွာေခ်ာေခ်ာေမာေမာေတြ႔လိုက္လို႔အကုန္အဆင္ေျပသြားတယ္။ ရွစ္နာရီေလာက္ေလယာဥ္စီးလာရတာဆိုေတာ့ လူကေတာ့ႏံုးေနတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေလယာဥ္ကြင္းကထြက္လုိက္တယ္ဆိုရင္ပဲ အေ၀းမွာလွမ္းျမင္ေနရတဲ့ေတာင္ျမင့္ျမင့္ၾကီးေတြကိုၾကည့္ျပီ းအေမာေျပသြားတယ္။

ဒီေန႔ေတာ့ေဟာ္တယ္ေရာက္ျပီးဘယ္မွမသြားျဖစ္ေတာ့။ မနက္ျဖန္မနက္ေစာေစာထြက္မွာဆိုေတာ့ အိပ္ရေတာ့မယ္။ ညီမေလးတေယာက္ ေစာေစာမအိပ္ဘဲ ၀တၳဳစာအုပ္ေတြပဲဖတ္ေနမလား။ ညီမေလးကိုအခန္းထဲပဲေအာင္းမေနဘဲ ခုလိုသဘာ၀ရွဳခင္းေတြကိုပဲအျပင္လက္ေတြ႔မွာဖတ္ေစခ်င္လိုက္တာ။

.............

ကိုကို႔ကိုေလယာဥ္ကြင္းလိုက္မပို႔ျဖစ္ခဲ့။ လိုက္ပို႔ရင္ငိုမိမွာဆိုးလို႔။ ငါငိုလည္းကိုကိုကေတာ့သူ႔ခရီးစဥ္ကိုဖ်က္ေတာ့မွာမဟုတ္တာသိလိုက္ျပီ။ သိပ္၀မ္းနည္းတာပဲ။ သူ႔ေတာင္တန္းၾကီးေတြက ငါ့ထက္သံေယာဇဥ္တြယ္စရာေကာင္းေနသလား။

---------------------------------

(နွစ္ရက္ေျမာက္)

မနက္ခုနွစ္နာရီမွာမနက္စာစားျပီး လာၾကိဳဖို႔စီစဥ္ထားတဲ့ဘတ္စ္ကားၾကီးနဲ႔ေတာင္ေျခကိုသြားၾကတယ္။ ကားစီးရတာ ေလးနာရီေလာက္ၾကာေတာ့ ကားေပၚမွာတေရးတေမာအိပ္လိုက္ခဲ့ၾကတယ္။ ေတာင္ေျခေရာက္ေတာ့ ဘယ္သူမွေတာင္မေတြ႔ေတာ့ဖူး။ ၾကည့္ရတာငါတို႔အုပ္စုကေနာက္အက်ဆံုးထင္တယ္။ ဒါနဲ႔ကိုယ့္ေက်ာပိုးအိတ္ကိုယ္ေကာက္လြယ္ျပီးအျမန္တက္ခဲ့ရတယ္။ ညရွစ္နာရီေလာက္မွနားရမယ့္တေထာက္စခန္းကိုေရာက္တယ္။ ဒီမွာက ညေနခုနွစ္နာရီေလာက္ဆိုစျပီးေမွာင္ေတာ့ တစ္နာရီခရီးကိုလက္နွိပ္ဓါတ္မီးကိုအားထားျပီးတက္ခဲ့ၾကတယ္။

သရဲေၾကာက္တတ္တဲ့ညီမေလးအတြက္ ခုလိုခရီးမိ်ဳးထြက္တဲ့အေလ့အက်င့္ရရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႔ေတြးမိတယ္။ အဲလိုဆိုညီမေလးပိုသတၱိရွိလာမယ္။ ဒီခရီးမထြက္လာခင္ “ညီမေလးထက္ ကိုကို႔ေတာင္တန္းၾကီးေတြကပိုခ်စ္စရာေကာင္းေနတာေပါ့ေလ” ဆိုတဲ့ ညီမေလးစြပ္ဆြဲခ်က္ကိုျပန္ၾကားေနမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ေတာင္တန္းေတြၾကားငါေပ်ာ္သလိုညီမေလးကိုလည္းေပ်ာ္ေစခ်င္တယ္။

............

“ညီမေလးကတသက္လံုးကိုကိုနဲ႔ပဲေနမွာေနာ္”

“ေအး ... ေနရမွာေပါ့”

ေဆးလာတိုက္တုိင္းေျပာတဲ့စကားေတြျပန္ေတြးၾကည့္တိုင္းယူက်ံဳးမရျဖစ္တယ္။ ငါကသူ႔ကိုတသက္စာအတြက္အားကိုးတယ္ဆိုတာသိသားနဲ႔။ သူပဲငါ့အနားမွာျပဳစုလာတာ။ ခုေတာ့ငါတေယာက္တည္းေနရေတာ့မယ္။ ေနတတ္ေအာင္ေနရေတာ့မယ္။

-------------------------------------

(သံုးရက္ေျမာက္)

ေတာင္ထိပ္ကို မနက္ေလးနာရီမွာေရာက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေနထြက္တာကိုထိုင္ၾကည့္ၾကတယ္။ တိမ္ေတြနဲ႔အတူထိုင္ ေနမင္းကိုၾကိဳဆိုခြင့္ရတဲ့မနက္ခင္းဆိုတာ ဘယ္ေလာက္ခံ့ညားသလဲဆိုတာညီမေလးကိုျမင္ေစခ်င္လိုက္တာ။ ေနာက္ျပီးအဲဒီေနရာက ညီမေလးခ်စ္တဲ့ေကာင္းကင္ၾကီးနဲ႔အနီးကပ္ဆံုးေနရာပဲ။ ေလေတြကတိုက္တာလည္းအရမ္းပဲ။

..........

ကိုကိုကေတာ့သူ႔ေတာင္ေတြၾကားအေပ်ာ္ျမဴးျပီးငါ့ကိုေမ့ေနေလာက္ျပီ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုကိုေပ်ာ္မယ္ဆိုရင္ ငါလည္းေနတတ္ရမွာေပါ့။ လူဆိုတာတေယာက္တည္းေမြးလာတာပဲ။

ဒါေပမယ့္ ငါတို႔မွာ ဒီေမာင္နွမေလးနွစ္ေယာက္ပဲရွိတာ။ ကိုကိုမရွိရင္ ငါဘယ္သူနဲ႔သြားေနရမလဲ။

------------------------------------

(ေလးရက္ေျမာက္)

ညီမေလးေဆးေတြေသာက္ရဲ႔လား။ တေန႔လံုးအခန္းထဲေအာင္းေနမလား။ ဖုန္းဆက္ေမးရင္ေရာ အသံၾကားတာနဲ႔ငိုေနမလား။ သူငိုတာၾကားရင္အရမ္းစိတ္မေကာင္းဘူး။

မနက္ျဖန္ျပန္ေတာ့မွာပဲ။

................

ကိုကုိ ငါ့ကိုသတိမရေတာ့ဖူး။ သူ႔ေတာင္တန္းေတြၾကားအေပ်ာ္လြန္ေနျပီ။

မနက္ျဖန္ျပန္ေရာက္လာေတာ့မယ္။

---------------------------------

(ငါးရက္ေျမာက္)

လူကပင္ပန္းေနေပမယ့္စိတ္ကေတာ့လန္းဆန္းေနတယ္။ ညီမေလးၾကိဳက္တတ္မယ့္လက္ေဆာင္ထုတ္ေတြၾကည့္ျပီး အားရမိတယ္။ လက္ေဆာင္ေတြျမင္ရင္ ညီမေလးေပ်ာ္ေလာက္ပါရဲ႕။

.........

ကိုကိုျပန္လာေတာ့မယ္။ ဘယ္ေတာ့ျပန္ထြက္သြားဦးမလဲ။

---------------------------------

“ညီမေလးအတြက္အမွတ္တရလက္ေဆာင္ေတြ၀ယ္လာတယ္။ ၾကိဳက္ရဲ႔လား။”

“အင္း ...”

“ညီမေလးေနေကာင္းရဲ႕လား”

“ေကာင္းပါတယ္။ ခါတိုင္းလိုပဲေပါ့”

......
......
......

“ညီမေလး ဒီမွာကိုကိုရိုက္လာတဲ့ပံုေတြ။ လွလိုက္တာ။ ဒီပန္းပင္ေတြကေလ ေတာင္တက္လမ္းမွာေပါက္ေနတာေတြေပါ့။ ေဟာဟိုမွာ ရွဥ့္ေလးေတြ႔လား ... အျမန္ရိုက္လိုက္ရတာ။ ဓါတ္ပံုထဲပါလာလို႔ေတာ္ေသးတယ္ ... xxxx ..... xxxx”

“အင္း ... ေၾသာ္ ... ဟုတ္လား ... အင္း ေကာင္းတာေပါ့ေနာ္ .... xxxx ... xxxx .. ”

----------------------------------

(ေျခာက္ရက္ေျမာက္)

ဤအိမ္တြင္လူနွစ္ေယာက္ေနထိုင္ၾကသည္။

မနက္မိုးလင္းေသာအခါ မနက္စာစားျပီးျပီလား ေဆးေသာက္ျပီးျပီလားစေသာေမးခြန္းမ်ားကိုတေယာက္ကေမးျပီး က်န္တေယာက္ကေျဖသည္။ ထို႔ေနာက္ တေယာက္ကအခန္းထဲ၀င္ျပီးစာဖတ္ခါ က်န္တေယာက္ကကြန္ျပဴတာေရွ႔ထိုင္ျပီး ေတာင္တန္းမ်ားနွင့္ျပည့္က်ပ္ေနေသာဓါတ္ပံုမ်ားကို ၾကည္နူးမႈအျပည့္နွင့္ၾကည့္ေနသည္။

ေနမြန္းလြဲေသာအခါ တေယာက္ကထမင္းစားရန္ေခၚေသာ္လည္း စာဖတ္ေနေသာတေယာက္ကမဆာေသးဟုျငင္းဆိုသည္။ ထမင္းစားေခၚေသာသူ စားေသာက္ျခင္းျပီးဆံုးမွ က်န္တေယာက္ကအခန္းထဲမွတိတ္တဆိတ္ထြက္စားသည္။

ထိုတေန႔တာျပီးဆံုးေတာ့မည္။ အိမ္အတြင္းရွိလူနွစ္ေယာက္လံုးအိပ္ယာေပၚလွဲေယာင္းေနသည္။

တေယာက္က ေတာင္ေတြအလွကိုခံစားတတ္ဖို႔မၾကိဳးစားတဲ့ သူ႔ညီမေလးအတြက္၀မ္းနည္းေနသည္။ ေထာင္နဲ႔ခ်ီရိုက္လာေသာဓါတ္ပံုမ်ားက သူ႔ေဘးမွကြန္ျပဴတာစခရင္ထက္ -- “ငါျပေနရင္လည္း ငါၾကိဳက္လို႔ အကုန္ေကာင္းတာပဲျမင္ေနတယ္လို႔ထင္သြားမွာပဲ” ။ ေတာင္ေတြနဲ႔သူ႔ညီမေလးၾကား ေရြးခ်ယ္မႈဆိုတာ ဘယ္တုန္းကမွသူမလုပ္ခ်င္ခဲ့။ သုိ႔ေသာ္ သူ႔ သိစိတ္နွင့္ မသိစိတ္ကလုပ္ခဲ့ျပီးေၾကာင္း သူသိလိုက္ရေသာအခါ အျပစ္က်ဴးလြန္ထားသူတေယာက္လိုစိတ္ထဲနံုးခ်ိသြားရသည္။

က်န္တေယာက္ကေတာ့ သူမအျမဲအားကိုးရေသာအစ္ကို ေတာင္ေတြနဲ႔ဘ၀ကို သူမထက္ပိုခ်စ္ေနေၾကာင္းေတြးရင္းမ်က္ရည္က်ေနသည္။ ငိုရသည့္ရက္ေပါင္း အိပ္မေပ်ာ္သည့္ညေပါင္း သူမအတြက္မ်ားလွျပီ -- “သူ႔ေတာင္ေတြၾကားမႈိင္းမိေနျပီ။ ငါ့ကိုထားသြားရစ္နိုင္ျပီ။ သူေပ်ာ္တယ္ဆိုလည္း ေက်နပ္ရမွာေပါ့” ထိုအေတြးနဲ႔အတူ သူမရင္ဘတ္ထဲမွာေအာင့္ခနဲ။

---------------------------------

(ခုနွစ္ရက္ေျမာက္)

ဤအိမ္တြင္ လူနွစ္ေယာက္ေနထိုင္ၾကသည္။

တေယာက္ကေျပာသည္ - “ကိုကုိ႔ေတာင္ေတြကိုၾကည့္ဖို႔ဘယ္ေတာ့မွမလိုက္ဘူး။ ဒီမွာညီမေလးဘာသာေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနနိုင္တယ္။ စိတ္မပူနဲ႔။ ကိုကိုလုပ္စရာရွိတာသာလုပ္ပါ”

က်န္တေယာက္ကသက္ျပင္းခ်သည္ - “ေတာင္ေတြၾကားက ထင္သေလာက္မဆိုးပါဖူးညီမေလးရယ္” ။ ခပ္တိုးတိုးဆုေတာင္းမိသည္ ... “တေန႔ေတာ့ညီမေလးငါ့ကိုနားလည္ေကာင္းပါရဲ႕” ။

သို႔ေသာ္ သူတို႔ၾကားမိုင္ေပါင္းမ်ားစြာေ၀းေနေသာအခ်ိန္ၾကာျမင့္လွျပီ။ တေယာက္က ေတာင္ေတြကိုတစ္သက္စာအတြက္ခ်စ္တတ္သြားျပီး က်န္တေယာက္က ေတာင္ေတြ၏တန္ဖုိးကိုနားမလည္နိုင္ေသာ (သို႔) နားလည္ဖို႔မၾကိဳးစားေသာအခ်ိန္မွစ၍။