ဟိုတစ ဒီတစအေတြးမ်ား (၂)

ဂ်ပန္နိုင္ငံက အသက္ရွည္သူတဲ့သူေတြအေၾကာင္းဖတ္ရတိုင္း သူတို႔ေလာက္ထိအသက္မရွည္ခ်င္ပါဖူးလို႔ စိတ္ထဲမွာ ေတြးမိတယ္ ။ က်မက ဘ၀တခုကို အသက္ ၇၀ ေလာက္ထိပဲ ျဖတ္သန္းခ်င္တယ္ ။ အဲဒီအခ်ိန္အတြင္းမွာ က်န္းက်န္းမာမာနဲ႔ လုပ္ခ်င္တာေတြ အကုန္လုပ္ခ်င္တယ္ ။ အဲဒါေတြလုပ္ဖို႔ အနွစ္ ၇၀ ထိပဲ ဘ၀မွာေနရရင္ လံုေလာက္ျပီလို႔ ျမင္မိတယ္ ။


အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ က်မအဖြားဆိုရင္ အသက္ၾကီးလာေလ မ်က္စိကမႈန္လာေတာ့ သူဖတ္ခ်င္တဲ့စာလည္း မဖတ္နိုင္ေတာ့ ။ အရိုးအဆစ္ေတြက ယိုင္နဲ႔လာေတာ့ သြက္လက္လႈပ္ရွားနိုင္တာမရွိေတာ့ ။ သြားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း က်ိဳးျပီဆိုေတာ့ အစာစားရင္ ၀ါးရတာကပဲ သူ႔အတြက္အလုပ္တခု ။ တခုခုလုပ္ခ်င္ရင္လည္း အိမ္သာသြား ေရခ်ိဳးတာေတြကအစ သူမ်ားကို အားကိုးရတယ္ ။ သူ႔ကိုၾကည့္ျပီး သူ႔ေလာက္ထိ ေလာကၾကီးမွာမေနခ်င္ဖူးလို႔ ေတြးမိတယ္ ။

က်မတို႔အိမ္နားမွာေနတဲ့ အသက္ ၈၅ နွစ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိတဲ့ အဘြားအိုတေယာက္ဆိုရင္ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း သူ႔အိမ္ေရွ႔ကအပင္ေလးေတြကို ေခြးေျခေလးနဲ႔ထိုင္ျပီး ေရေလာင္းတယ္ ၊ ျပီးရင္ တေနကုန္နီးပါး က်မတို႔ေနတဲ့ရပ္ကြက္အပိုင္းမွာ တုတ္ေကာက္ကိုသံုးျပီး ေျဖးေျဖးခ်င္း လမ္းေလွ်ာက္တယ္ ။ သူ႔မွာလုပ္စရာဆိုလို႔ အဲဒီဟာေတြပဲ ရွိသလို ။ သူ႔ကိုၾကည့္ျပီး သူ႔ေလာက္ထိ ေလာကၾကီးမွာမေနခ်င္ဖူးလို႔ ေတြးမိတယ္ ။

လူဆိုတာ အသက္ၾကီးလာရင္ ဇရာကိုမလြန္ဆန္နိုင္ေတာ့ဖူး ။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႔က ေစာေစာအိုစာျပီး တခ်ိဳ႔ကေတာ့ ျဖည္းျဖည္း အိုစာတယ္ .. အသက္ၾကီးေပမယ့္ နုပိ်ဳေနၾကတာလည္း ရွိတယ္ ။ သူတို႔ကိုၾကည့္လိုက္ရင္ အမ်ားအားျဖင့္ သူတို႔က ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ၾကတယ္ ၊ က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ၾကတယ္ ၊ အသက္ၾကီးလည္း စိတ္၀င္စားစရာအသစ္ဆိုတာေတြကို ေလ့လာရွာေဖြေနတတ္ၾကတယ္ ၊ ေလာကၾကီးနဲ႔အဆက္မျပတ္ေအာင္ ေနဖို႔ၾကိဳးစားတယ္ ။

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္စဥ္းစားၾကည့္တဲ့အခါ .. ေမြးတည္းက အသက္ ၂၁ နွစ္အထိ ေက်ာင္းသားဘ၀နဲ႔ပဲ ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္ ။ အဲဒီ ၂၁ နွစ္က သိပ္မထူးျခားခဲ့ဖူး ။ ေက်ာင္းသားတေယာက္ စာေမးပြဲေအာင္ဖို႔လုပ္တာထက္ ဘာမွေထြေထြထူးထူးမလုပ္ျဖစ္ခဲ့ဖူးလို႔ ကိုယ့္ဘာသာျမင္မိတယ္ ။

ျပီးေတာ့ အလုပ္၀င္ခဲ့တယ္ .. ၁၂ နွစ္အတြင္းမွာ ဘ၀မွာ ေပ်ာ္စရာေတြ ၊ စိတ္၀င္စားစရာေတြ ၊ သံေ၀ဂရစရာေတြ ၊ စိတ္ပ်က္စရာ စိတ္ညစ္စရာေတြ ၊ သင္ခန္းစာယူစရာေတြ နဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အားရေက်နပ္စရာေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္ ။ အဲဒီ ၁၂ နွစ္အတြင္း မွာ .... ဘ၀လက္တြဲေဖာ္နဲ႔ ဖူးစာဆံုခဲ့တယ္ ၊ က်မ တကယ္ စိတ္၀င္စား စိတ္အားထက္သန္ျပီး တဘ၀လံုး မညီးမညဴလုပ္နိုင္မယ့္ အလုပ္ဆိုတာ educator အလုပ္ပါလားလို႔ သိခဲ့ရတယ္ ၊  ဒီေလာကၾကီးမွာ ကိုယ့္ထက္ဘ၀ကံမေကာင္းသူေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါလားဆိုတာသိရွိခဲ့ျပီး စာနာသနား ကူညီတတ္ခဲ့တယ္ ၊ ကိုယ့္ဘ၀ကံေကာင္းတဲ့အေၾကာင္း မိဘေတြေက်းဇူးကို အျမဲစဥ္းစားလာတတ္ခဲ့တယ္ ၊ မိဘေတြ အိုမင္းလာတာကို တအံ့တၾသနဲ႔ ၊ ငါလည္း တေန႔သူတို႔လိုျဖစ္မွာပါလားဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ ... က်မ တကယ္ပဲ လူၾကီးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ။

ေနာက္ထပ္ ၃၇ နွစ္မွာေတာ့ အဓိကအက်ဆံုးအရာက က်မနဲ႔ခ်စ္သူတို႔ က်န္းမာဖို႔ နဲ႔ ေအးခ်မ္း ေပ်ာ္ရႊင္ေနဖို႔ ၊ ဘ၀မွာအသံုး၀င္တဲ့လူသားေတြအျဖစ္ ေနတတ္ဖို႔ ၊ နုပ်ိဳစြာအိုစာေအာင္ ေနၾကဖို႔  ။ အဲေလာက္ဆို က်မအတြက္လံုေလာက္ပါျပီ ။ က်မေလာဘ မၾကီးပါဖူး ။ ဒါေပမယ့္ နုပိ်ဳစြာအိုစာနိုင္မယ့္ ကံတရားမိ်ဳးကိုေတာ့ အျမဲဆုေတာင္းေနမွာပါ ။