ႏွင္း၀ႆန္

ဟိုတစ ဒီတစအေတြးမ်ား (၃)

2012-01-13T05:25:00.000-08:00

Friday 13 တဲ့ ။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္းတာေတြခ်ည္းျမင္ရတဲ့ေန႔ပဲ ။

ဒီေန႔မွာ နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအမ်ားၾကီးလြတ္တယ္ ၊ ေအေအပီပီစာရင္းအရေတာ့ ၃၀၁ ေယာက္လို႔ေျပာတယ္ ။ Facebook ေပၚမွာဖတ္ရသမွ် လူေတြအားလံုး၀မ္းသာေနၾကတယ္ ။ သတင္းေတြ ဓါတ္ပံုေတြ အင္တာဗ်ဴးအသံဖိုင္ေတြ ပလူပ်ံေနတယ္ ။ က်မလည္းပံုေတြလိုက္ၾကည့္ သတင္းေတြလိုက္ဖတ္နဲ႔ အေတာ္ေလး၀မ္းသာမိတယ္ ။ အထူးသျဖင့္ မနီလာသိန္းနဲ႔ကိုဂ်င္မီတို႔ သူတို႔သမီးေလးနဲ႔ ျပန္ေတြ႔ရတာအတြက္ ၊ ဆရာေတာ္ဘုန္းဘုန္းေတြ လြတ္ေျမာက္လာတဲ့ပံုေတြၾကည့္ရတာအတြက္ ၊ ကိုမင္းကိုနိုင္အပါအ၀င္ ၈၈ မိ်ဳးဆက္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြ လြတ္ေျမာက္လာတာအတြက္ ၊ ေနဘုန္းလတ္ လြတ္ေျမာက္လာတာအတြက္ ။

ဦးခင္ညြန္႔နဲ႔ သူ႔သားလည္းပါတယ္ ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ သူ႔ကို ခါးသီးေနတုန္း ၊ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း ျပီးခဲ့တာျပီးျပီဆိုျပီး သူလြတ္ေျမာက္တာကိုၾကိဳဆိုၾကတယ္ ။ က်မအျမင္ေတာ့ သူ႔ေၾကာင့္ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ ပ်က္စီးခဲ့တာကို ေမ့မထားသင့္ဖူး ။ သူလြတ္တာကို နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြလြတ္တာလိုမိ်ဳး ၀မ္းမသာမိဖူး ။ တခ်ိန္တည္းမွာ အျငိဳးအေတးဆိုတာ မထားရင္လည္းေကာင္းမယ္ ။ ေဒၚစုေျပာေလ့ရွိတဲ့ ေမတၱာတရားဆိုတာမိ်ဳးကို သြားစဥ္းစားမိတယ္ ။

လူေတြက သမၼတဦးသိန္းစိန္ကို ခ်ီးမြန္းၾကတယ္ ။ က်မကေတာ့ သမၼတဦးသိန္းစိန္အပါအ၀င္ အခုလက္ရွိအစိုးရထဲကေခါင္းေဆာင္ပိုင္းေတြက ျမန္မာျပည္ကိုေျပာင္းလဲခ်င္စိတ္ရွိလာတာအတြက္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္မိတယ္ ။ တကယ္ဆို သူတို႔ဘက္က ခုလိုေျပာင္းလဲမႈေတြမလုပ္လာရင္ အရင္ကလိုပဲ deadlock (မဆုတ္သာမတိုးသာအေျခအေန) ျဖစ္ေနနိုင္တယ္ ။ ခုေတာ့ သူတို႔လည္း ျမန္မာျပည္က ေျပာင္းလဲဖို႔လိုလာျပီလို႔ ျမင္လာတယ္လို႔ ခန္႕မွန္းရတာပဲ ။ Arab နိုင္ငံေတြမွာျဖစ္တာကို ၾကည့္ျပီး စိတ္ေျပာင္းသြားတာလား ၊ ဒါမွမဟုတ္ ေခတ္အဆက္ဆက္ အာဏာရွင္ေတြေအာက္မွာ ေနခဲ့ရတဲ့ ျမန္မာျပည္က အရမ္းပဲခြ်တ္ခ်ံဳက်သြားလို႔ အေျပာင္းအလဲလုပ္မွျဖစ္မယ္လို႔ ျမင္လာလို႔လား ၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခုလို အေျပာင္းအလဲကို ဦးတည္လာတာတြက္ ၀မ္းသာမိတယ္ ။

ျပီးခဲ့တဲ့ေန႔က ေတာင္ဒဂံုက ဦးစိုးၾကြယ္ရဲ႕ တကိုယ္ေတာ္ဆႏၵျပပြဲကို သတင္းမွာၾကည့္လိုက္ရတယ္ ။ ဦးစိုးၾကြယ္ေျပာတဲ့ "အဲဒီ့ ဒိုုင္းၾကီးေတြ လႊားၾကီးေတြေခတ္က ကုုန္ပါၿပီ" ဆိုတဲ့စကားကိုေတာ့ သေဘာက်မိတယ္ ။ ခုလိုဆႏၵျပတဲ့သူရွိမွလည္း ေအာက္ေျခအဆင့္အထိ အေျပာင္းအလဲဆိုတာ တကယ္ျဖစ္လာမယ္ ထင္တယ္ ။ နို႔မဟုတ္ရင္ အေပၚကပဲထုတ္ျပန္မႈေတြလုပ္ျပီး ေအာက္ေျခအဆင့္က်ေတာ့ လုပ္ထံုးလုပ္နည္း တိတိက်က်ဘာမွမရွိရင္ သြားေနၾကအတိုင္းပဲ သြားေနၾကမွာပဲ ။ ေျပာင္းလဲမႈဆိုတာ ရွိလာမွာမဟုတ္ဘူး ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ကိုအတင္းဓမၼဖမ္းတာမိ်ဳး ၊ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးတုန္းကလို ၾကံ့ဖြတ္ေတြသံုးျပီး စြဲတာမိ်ဳးေတြမရွိတာ ၊ ဓါတ္ပံုရိုက္တာ အသံဖမ္းလို႔ရတာေတြကေတာ့ အေျပာင္းအလဲတခုလို႔ ေျပာလို႔ရမယ္ထင္တယ္ ။

ျမစ္ဆံုပေရာဂ်က္နဲ႔ ထား၀ယ္ပေရာဂ်က္ေတြကို ရပ္တန္႔လိုက္တာအတြက္ေတာ့ အရမ္းေက်နပ္မိတယ္ ။ တကယ္ဆို အဲဒီပေရာဂ်က္ေတြမွာ ထိုင္း ၊ တရုတ္ေတြက ကိုယ့္နိုင္ငံကို အသံုးခ်ျပီး သူတို႔ကိုယ္က်ိဳးရွာတယ္လို႔ ခံစားရတယ္ ၊ မခံခ်င္ျဖစ္မိတယ္ ။ သူတို႔နိုင္ငံေတြမွာေတာ့ ခုလို သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ကိုထိခိုက္မယ့္ပေရာဂ်က္ေတြမလုပ္ဘဲ ျမန္မာနုိင္ငံမွာပဲ လာလုပ္တယ္ ။ ကိုယ့္နိုင္ငံသားေတြ အေမွာင္ထဲမွာေနရတုန္း သူတို႔နိုင္ငံအတြက္ မီးအားေပးရမယ္ဆိုတာ လံုး၀မခံခ်င္စရာပဲ ။ ခုဆို ျမန္မာျပည္ကို ဂ်ပန္ အေမရိကား စတဲ့ လုပ္ငန္းရွင္ေတြ၀င္လာၾကျပီ ၊ သူ႕ထက္ငါ ေနရာရေအာင္ လုပ္ၾကေတာ့မယ္ ၊ ဘယ္လုပ္ငန္းရွင္မဆို (အထူးသျဖင့္ နိုင္ငံျခားသားလုပ္ငန္းရွင္) ကိုယ့္ဘက္သာဖို႔ပဲ လုပ္ၾကမယ္ ။ အဲဒီအခါ သမၼတဦးသိန္းစိန္နဲ႔ လက္ရွိအစိုးရက အမိ်ဳးသားစိတ္ဓါတ္နဲ႔ ျပည္သူေတြအက်ိဳးကိုၾကည့္ျပီး ဆံုးျဖတ္နိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းတယ္ ။

ေဒၚစုကို ဘရန္း (brand) တဲ့ ။ ေဆာင္းပါးတခုမွာဖတ္လိုက္ရတယ္ ။ icon (အမြန္းတင္ခံရေသာပုဂၢိဳလ္) လို႔ က်မကေတာ့ ျမင္မိတယ္ ။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ Democracy icon ေပါ့ ။ ေဒၚစုဟာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ Peace Symbol (သေကၤတ) လည္းျဖစ္တယ္ ။ ေဒၚစုလိုေနာက္တေယာက္ ျမန္မာျပည္မွာ မရွိလာနိုင္ဖူးလို႔ ယံုၾကည္တယ္ ။ အခုလို အစိုးရကေျပာင္းလဲခ်င္စိတ္ရွိလာခ်ိန္မွာ ေဒၚစုရွိေနေသးတာအတြက္လည္း ၀မ္းသာမိတယ္ ။

ေဒၚစုေၾကာင့္ လူေတြစည္းလံုးလာၾကတယ္ ။ ပညာေရးရန္ပံုေငြပြဲေတာ္တုန္းကလည္း ဘယ္ေလာက္အဆင္ေျပခဲ့သလဲ ။ ရုပ္ရွင္မင္းသား မင္းသမီး အဆိုေက်ာ္ေတြလည္း အားတက္သေရာ ပါ၀င္ၾကတယ္ ။ ယံုၾကည္ခ်က္အက်ဥ္းသားလြတ္ေျမာက္ေရး တီရွပ္ကန္ပိန္ လုပ္ေတာ့လည္း ေထာက္ခံၾကတယ္ ။

Hilary Clinton ၊ George Soros တို႔ကိုယ္တိုင္ ျမန္မာျပည္ကိုလာၾကတယ္ ။ သူတို႔က ျမန္မာနိုင္ငံဟာ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းေအာက္မွာ တိုးတက္လာနိုင္မယ္လို႔ ယံုၾကည္တယ္လို႔ ျမင္မိတယ္ ။ ေနာက္ျမန္မာနိုင္ငံသားေတြ အရည္အခ်င္းရွိတယ္လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်တာမိ်ဳးလည္း ျဖစ္နိုင္တယ္ ။ ေဒၚစုသာမရွိခဲ့ရင္ သူတို႔ ခုေလာက္ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ လာေရာက္ၾကပါ့မလား ။

က်မအရမ္းသေဘာက်တာကေတာ့ အဆိုေက်ာ္ ရုပ္ရွင္မင္းသမီးေတြအပါအ၀င္ ျမန္မာအမိ်ဳးသမီးေတြဟာ ေဒၚစုနဲ႔ေတြ႔ဆံုတဲ့အခါ အမ်ားအားျဖင့္ ျမန္မာ၀တ္စံုကို၀တ္လာၾကတယ္ ။ က်မဆိုလည္း ေဒၚစုပံုေတြၾကည့္တိုင္း သူ၀တ္ထားတဲ့ ျမန္မာ၀တ္စံုေတြၾကည့္ျပီး သူ႔လို ေသေသသပ္သပ္၀တ္တတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားခ်င္လာတယ္ ။ ဒါဟာ က်မတို႔အေပၚမွာ (ေသးဖြဲတယ္လို႔ေျပာလို႔ရေပမယ့္ အေရးပါတဲ့) ေဒၚစုရဲ႕သက္ေရာက္မႈပဲ ။

ဒီေန႔မွာက်မတို႔နိုင္ငံသားေတြ တက္ၾကြတဲ့စိတ္ေတြနဲ႔ အနာဂတ္အတြက္ အမ်ားၾကီးေမွ်ာ္လင့္မိၾကတယ္ ။ ေမွ်ာ္လင့္တာေတြ ျဖစ္လာပါေစလို႔ ဆုေတာင္းမိတယ္ ။ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္းၾကီးေတာ့ ျဖစ္မွာမဟုတ္တာ ေသခ်ာတယ္ ။ တိုးတက္ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ တျခားနိုင္ငံေတြဟာ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း နတ္ေရကန္ထဲခုန္ခ်သလို ျပီးျပည့္စံုခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ဘူး ။ က်မတို႔နိုင္ငံလည္း အခ်ိန္ေတာ့ယူရမယ္ ။ ဒါေပမယ့္ သိပ္ၾကာတဲ့အခ်ိန္မိ်ဳးေတာ့ မျဖစ္ခ်င္ဖူး ။

တနွစ္ျပီး တနွစ္ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း သိသာတဲ့ေျပာင္းလဲမႈေတြကို ျမင္ရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတယ္ ။ တခ်ိန္တည္းမွာ အေပးအယူဆိုတာမိ်ဳးျဖစ္ခဲ့ရင္ ဘယ္ေလာက္အထိ သြားမလဲဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ေဒၚစုေျပာခဲ့သလို cautiously optimistic (သတိရွိစြာ အေကာင္းျမင္ေသာ) ျဖစ္မိတယ္ ။

ေခတ္သစ္အိမ္ေထာင္ရွင္မ (၁)

2012-01-05T07:54:00.000-08:00

အိမ္ေထာင္က်ခါစ က်မတို႔နွစ္ေယာက္ၾကား မတူတဲ့အခ်က္တခုကေတာ့ ခ်စ္သူက တိရိစာၦန္ခ်စ္တတ္တယ္ ၊ သူတို႔ကိုေမြးရတာ စိတ္၀င္စားတယ္ ၊ ငယ္ငယ္ေလးတည္းက ငါးမိ်ဳးစံု ၊ ေတာေၾကာင္ေပါက္ ၊ ေခြး ၊ ၾကက္တူေရြး စတဲ့အေကာင္ေလးေတြ ေမြးဖူးတယ္ ။ က်မကေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက အိမ္ေဘးက အယ္လ္ေဇးရွင္းေခြးက အျမဲေဟာင္တာခံခဲ့ရေတာ့ ေခြးဆို ဘယ္ေလာက္ေသးေသး ေဟာင္သံၾကားတာနဲ႔ ေၾကာက္ေနတာမိ်ဳး ။ တိရိစာၦန္ဆိုလို႔ သူမ်ားေၾကာင္မၾကီးက လာေမြးတဲ့ ေၾကာင္ေလး နွစ္ေကာင္ပဲ ေမြးဖူးတယ္ ။ ဒါလဲ ကိုယ့္အိမ္မွာလာေမြးလို႔ ဘယ္ေပးရမွန္းမသိလို႔ ေမြးျဖစ္သြားတာ ၊ စိတ္ထဲသိပ္ပါလွတယ္မဟုတ္ဘူး ။ ငါးေမြးဖို႔ဆို ေ၀လာေ၀း ၊ ေမြးဖို႔စိတ္လည္းမရွိ ၊ စားဖို႔ေလာက္ပဲသိတာမိ်ဳး ။

ဇာတ္လမ္းကေတာ့ က်မတို႔အိမ္ေထာင္က်ျပီးေနတဲ့အိမ္က စတာပါပဲ ။ အဲဒီအိမ္မွာ ကန္ခပ္ၾကီးၾကီးတကန္ပါတယ္ ။ ၾကာပန္းေတြနဲ႔ ။ အဲဒါကို ခ်စ္သူက သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ျပီး filter ေတြဘာေတြတပ္ျပီး ၊ ေရႊငါးၾကင္း (Koi fish) ေတြ ေမြးပါေတာ့တယ္ ။ ေရႊငါးၾကင္းနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ေရႊငါးၾကင္းေရာင္းျပီး ၾကီးပြားသြားတဲ့ စကၤာပူကလူတေယာက္အေၾကာင္းေလာက္ပဲ သိတာ ။ က်န္တာဘာမွမသိ ။ ေရႊငါးၾကင္းဆိုတာ ၾကိဳက္စရာလို႔လည္း မျမင္ ။ ေရႊငါးၾကင္းအမိ်ဳးအစားတခ်ိဳ႕က အရမ္းေစ်းၾကီးတာေတာ့ သိတယ္ ။ အဲဒီေတာ့ လူေတြဘာလို႔ အဲဒီ ေရႊငါးၾကင္းကို ပိုက္ဆံအကုန္ခံေမြးၾကလဲမသိဘူးလို႔ေတာင္ ေတြးမိေသး ။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္သူက ၀ယ္ေမြးျပန္ေတာ့လည္း မကန္႔ကြက္ပါဖူး ။ သူ႔ဘာသာေမြးေပါ့ ။

တကယ္က်ေတာ့ အဲဒီ ေရႊငါးၾကင္းေတြ ေရာင္းတဲ့ဆိုင္သြားလိုက္ ၊ အေရာင္မိ်ဳးစံု ဆိုဒ္မိ်ဳးစံုနဲ႔ေရႊငါးၾကင္းေတြ ၀ယ္လိုက္နဲ႔ ၊ ေနာက္ဆံုး အေကာင္ ၂၀ ေလာက္ျဖစ္လာေတာ့ က်မလည္း ေရႊငါးၾကင္းေမြးရတာ စိတ္၀င္စားသြားပါေတာ့တယ္ ။ သူတို႔ကို အေရာင္လွေအာင္ ဘယ္လိုအစာေကြ်းရမလဲဆိုတာ အင္တာနက္ေပၚ တက္ဖတ္လိုက္ ၊ တခါတေလ အစာေကြ်းရင္း သူတို႔ကို ထိုင္ၾကည့္လိုက္ ၊ တျခားေနရာေတြမွာ ေရႊငါးၾကင္းေတြေတြ႔ရင္ ငါတို႔အိမ္ကအေကာင္ေတြနဲ႔ ဘယ္လိုကြာတာ ဘာညာနဲ႔ စူးစမ္းေလ့လာ ယွဥ္ျပီး စဥ္းစားတာေတြ လုပ္တတ္လာပါေတာ့တယ္ ။ သူ႔အလိုလို မၾကိဳးစားရပါပဲ ခ်စ္သူနဲ႔ အၾကိဳက္ခ်င္းညွိယူလို႔ ရသြားတာမိ်ဳးေပါ့ ။

တေန႔ေတာ့ ဆိုင္မွာ ေရႊငါး (Oranda fish) ေတြေတြ႔ျပီး သေဘာက်လို႔ ၃ ေကာင္၀ယ္လာျပီး ေမြးၾကတယ္ ။ သစ္ပင္ေအာက္က အိုးၾကီးထဲမွာ သူတို႔ကိုထားျပီး ၾကည့္ရတာ သေဘာေတြက်လို႔ ။

မၾကာပါဖူး .. တရက္ နွစ္ရက္ေလာက္ေနေတာ့ ဗ်ဳိင္းလာစားလို႔လားမသိ ၊ တေကာင္ေပ်ာက္သြားတယ္ ။ ဒါနဲ႔ နွစ္ေယာက္သား ဗ်ိဳင္းကို ကင္းေစာင့္ရတယ္ ။ ဒါေပမယ့္လည္း ခပ္လည္လည္ဗ်ိဳင္းမို႔ ထင္ပါရဲ႕ ၊ က်မတို႔အလစ္မွာ က်န္တဲ့နွစ္ေကာင္ကိုပါ သုတ္သြားတယ္ ။

ဒါနဲ႔ ေနာက္ထပ္ ေရႊငါးသံုးေကာင္၀ယ္ျပီး ဒီတခါေတာ့ ေလးေထာင့္ငါးကန္ထဲထည့္ျပီး အိမ္ေရွ႔ကအမိုးေအာက္ ထိုင္စရာေနရာေလးမွာထားၾကတယ္ ။ မနက္စာစားတိုင္း ေရႊငါးေလးေတြနားထိုင္စားရင္း သေဘာေတြက်လို႔ေပါ့ ။

ဒါေပမယ့္ ေရႊငါးေတြက နုတယ္ထင္တယ္ ၊ မၾကာခင္မွာ တေကာင္ခ်င္း ေသကုန္ၾကျပန္တယ္ ။ ကုိယ့္လက္ထဲမွာ တခါမွ တိရိစာၦန္မေသဘူးေတာ့ က်မလည္း ၀မ္းနည္းပက္လက္ ။ ခ်စ္သူကေတာ့ ေမြးေနၾကမို႔လားမသိ ၊ ဘာမွသိပ္မျဖစ္သလို ။ ေသေတာ့လည္း ထပ္၀ယ္ေမြးမယ္ေပါ့တဲ့ ။ က်မကေတာ့ ကိုယ္ေမြးမွ ဒီေရႊငါးေတြ ေသရခ်ည္ရဲ႕ဆိုျပီး မေမြးေတာ့ဖူးလို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္ ။ အဲဒီေတာ့လည္း ခ်စ္သူက လိုက္ေလ်ာပါတယ္ ။

ခ်စ္သူက အိမ္ေမြးတိရိစာၦန္ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ကို သြားၾကည့္ရတာ၀ါသနာပါတယ္ ။ တေန႔ေတာ့ တျခားျမိဳ႕တျမိဳ႕ကို ခရီးထြက္ရင္း အိမ္ေမြးတိရိစာၦန္ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ကို အျပန္လမ္းမွာၾကည့္ျဖစ္ၾကတယ္ ။ အဲဒီမွာ တိန္ညင္ၾကက္ (Bantam chicken) အထီးအမကိုေတြ႔ျပီး ၀ယ္ျဖစ္သြားတယ္ ။ အဲဒီကေန အိမ္မွာၾကက္ေမြးတဲ့ဇာတ္လမ္းစေတာ့တာပါပဲ ။

ၾကက္ဆိုရင္ က်မသိခဲ့တာက က်မအေဒၚလုပ္တဲ့အင္းစိန္က အစိုးရေမြးျမဴေရးၾကက္ျခံနဲ႔ အိမ္နားပတ္၀န္းက်င္မွာေတြ႔ရေလ့ရွိတဲ့ ရိုးရိုးၾကက္ေတြ ၊ တိုက္ၾကက္ေတြ ။ တိန္ညင္ၾကက္ဆိုတာ ဘာမွန္းေတာင္မသိ ၊ တခါမွမျမင္ဘူး ။ ၾကက္နဲ႔ပတ္သက္ရင္ အဲေလာက္ဗဟုသုတရွိခဲ့တာ ။ ခ်စ္သူနဲ႔လက္ထပ္ေတာ့မွ ၾကက္ေမြးဖူးျပီး ၾကက္ေတြအေၾကာင္း ပိုသိလာရေတာ့တယ္ ။

(ဆက္ရန္)

Driving in a foreign land (2)

2012-01-04T23:29:00.000-08:00

I never believed that all women drivers are bad drivers, even though I agree that most men-drivers seem to have better precision skills when it comes to parking in tight places or maneuvering the car. But I’ve changed my mind since I came to Chiang Mai; it seems to have the worst kind of drivers I’ve ever seen in my entire life and almost all of them are women – old women, young and fashionable women, mature and business-like women, all kinds of them.

These women stop or slow down at anywhere they like on the road, at any time, without a care who is behind or besides their car. Just this morning, we were driving along a busy market area and this old woman suddenly slowed down in the middle of the road, pointing out the shops in the market to her friend in the car, not hearing the horn while being oblivious that she was, in fact, blocking the road and our car was in a very tight position besides hers.

Many a time I’ve also seen women drivers who drive at a very slow speed on the far right lane, not looking into the rear mirror, not having a concern about how many cars have overtaken hers using the left lane. I wonder whether those women even know the correct usage of the left and right lane. To be fair, I have to add that even men-drivers do that but there are fewer of them committing that mistake.

In general, I am surprised at the way people drive and tolerate each other in this city. I don’t hear anyone cursing or swearing on the roads. Neither do I see people pressing on their horn much; they occasionally do when the situation really calls for it. When cars are parked way out on the roads, people just slowly swerve their cars and drive along. No complaints. Whenever two cars end up in a tight spot on the road, they just patiently wait for each other to move along. No competition of who goes first. Whenever a car is trying to park in a tight spot, blocking the rest of cars, they will just wait patiently for the car to finish parking. No complaints. In that sense, it is really quite peaceful to drive here.

With such tolerance and patience, I, as a new driver, certainly feel relieved to drive in this city; no one is there to pressure me or swear at me on the roads. But I do remind myself not to be complacent and commit the atrocious driving habits like those bad drivers. I still keep to what I was drilled to do when I was taking my driving lessons in Singapore: check blind spot, keep to the left lane, overtake on the right lane only, not changing lanes abruptly, always signaling, checking my rear and side mirrors often, always on the lookout for brake-lights, etc.

Still, my driving lessons did not cover on how to drive in Chiang Mai’s kind of situation – a mixture of bikes, bicycles, people and cars and having to drive through tiny lanes at times. Traffic accidents do happen here but do not seem as fatal as the ones in Singapore. Maybe people are always on the alert. For me, I usually drive slow and steady, making full use of what Chiang Mai offers – people’s tolerance and patience. And I’m proud to say that so far, I have not hit or been hit; and I definitely intend to keep this record.

Driving in a foreign land (1)

ဟိုတစ ဒီတစအေတြးမ်ား (၂)

2011-12-26T00:04:00.000-08:00

ဂ်ပန္နိုင္ငံက အသက္ရွည္သူတဲ့သူေတြအေၾကာင္းဖတ္ရတိုင္း သူတို႔ေလာက္ထိအသက္မရွည္ခ်င္ပါဖူးလို႔ စိတ္ထဲမွာ ေတြးမိတယ္ ။ က်မက ဘ၀တခုကို အသက္ ၇၀ ေလာက္ထိပဲ ျဖတ္သန္းခ်င္တယ္ ။ အဲဒီအခ်ိန္အတြင္းမွာ က်န္းက်န္းမာမာနဲ႔ လုပ္ခ်င္တာေတြ အကုန္လုပ္ခ်င္တယ္ ။ အဲဒါေတြလုပ္ဖို႔ အနွစ္ ၇၀ ထိပဲ ဘ၀မွာေနရရင္ လံုေလာက္ျပီလို႔ ျမင္မိတယ္ ။

အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ က်မအဖြားဆိုရင္ အသက္ၾကီးလာေလ မ်က္စိကမႈန္လာေတာ့ သူဖတ္ခ်င္တဲ့စာလည္း မဖတ္နိုင္ေတာ့ ။ အရိုးအဆစ္ေတြက ယိုင္နဲ႔လာေတာ့ သြက္လက္လႈပ္ရွားနိုင္တာမရွိေတာ့ ။ သြားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း က်ိဳးျပီဆိုေတာ့ အစာစားရင္ ၀ါးရတာကပဲ သူ႔အတြက္အလုပ္တခု ။ တခုခုလုပ္ခ်င္ရင္လည္း အိမ္သာသြား ေရခ်ိဳးတာေတြကအစ သူမ်ားကို အားကိုးရတယ္ ။ သူ႔ကိုၾကည့္ျပီး သူ႔ေလာက္ထိ ေလာကၾကီးမွာမေနခ်င္ဖူးလို႔ ေတြးမိတယ္ ။

က်မတို႔အိမ္နားမွာေနတဲ့ အသက္ ၈၅ နွစ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိတဲ့ အဘြားအိုတေယာက္ဆိုရင္ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း သူ႔အိမ္ေရွ႔ကအပင္ေလးေတြကို ေခြးေျခေလးနဲ႔ထိုင္ျပီး ေရေလာင္းတယ္ ၊ ျပီးရင္ တေနကုန္နီးပါး က်မတို႔ေနတဲ့ရပ္ကြက္အပိုင္းမွာ တုတ္ေကာက္ကိုသံုးျပီး ေျဖးေျဖးခ်င္း လမ္းေလွ်ာက္တယ္ ။ သူ႔မွာလုပ္စရာဆိုလို႔ အဲဒီဟာေတြပဲ ရွိသလို ။ သူ႔ကိုၾကည့္ျပီး သူ႔ေလာက္ထိ ေလာကၾကီးမွာမေနခ်င္ဖူးလို႔ ေတြးမိတယ္ ။

လူဆိုတာ အသက္ၾကီးလာရင္ ဇရာကိုမလြန္ဆန္နိုင္ေတာ့ဖူး ။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႔က ေစာေစာအိုစာျပီး တခ်ိဳ႔ကေတာ့ ျဖည္းျဖည္း အိုစာတယ္ .. အသက္ၾကီးေပမယ့္ နုပိ်ဳေနၾကတာလည္း ရွိတယ္ ။ သူတို႔ကိုၾကည့္လိုက္ရင္ အမ်ားအားျဖင့္ သူတို႔က ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ၾကတယ္ ၊ က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ၾကတယ္ ၊ အသက္ၾကီးလည္း စိတ္၀င္စားစရာအသစ္ဆိုတာေတြကို ေလ့လာရွာေဖြေနတတ္ၾကတယ္ ၊ ေလာကၾကီးနဲ႔အဆက္မျပတ္ေအာင္ ေနဖို႔ၾကိဳးစားတယ္ ။

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္စဥ္းစားၾကည့္တဲ့အခါ .. ေမြးတည္းက အသက္ ၂၁ နွစ္အထိ ေက်ာင္းသားဘ၀နဲ႔ပဲ ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္ ။ အဲဒီ ၂၁ နွစ္က သိပ္မထူးျခားခဲ့ဖူး ။ ေက်ာင္းသားတေယာက္ စာေမးပြဲေအာင္ဖို႔လုပ္တာထက္ ဘာမွေထြေထြထူးထူးမလုပ္ျဖစ္ခဲ့ဖူးလို႔ ကိုယ့္ဘာသာျမင္မိတယ္ ။

ျပီးေတာ့ အလုပ္၀င္ခဲ့တယ္ .. ၁၂ နွစ္အတြင္းမွာ ဘ၀မွာ ေပ်ာ္စရာေတြ ၊ စိတ္၀င္စားစရာေတြ ၊ သံေ၀ဂရစရာေတြ ၊ စိတ္ပ်က္စရာ စိတ္ညစ္စရာေတြ ၊ သင္ခန္းစာယူစရာေတြ နဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အားရေက်နပ္စရာေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္ ။ အဲဒီ ၁၂ နွစ္အတြင္း မွာ .... ဘ၀လက္တြဲေဖာ္နဲ႔ ဖူးစာဆံုခဲ့တယ္ ၊ က်မ တကယ္ စိတ္၀င္စား စိတ္အားထက္သန္ျပီး တဘ၀လံုး မညီးမညဴလုပ္နိုင္မယ့္ အလုပ္ဆိုတာ educator အလုပ္ပါလားလို႔ သိခဲ့ရတယ္ ၊ ဒီေလာကၾကီးမွာ ကိုယ့္ထက္ဘ၀ကံမေကာင္းသူေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါလားဆိုတာသိရွိခဲ့ျပီး စာနာသနား ကူညီတတ္ခဲ့တယ္ ၊ ကိုယ့္ဘ၀ကံေကာင္းတဲ့အေၾကာင္း မိဘေတြေက်းဇူးကို အျမဲစဥ္းစားလာတတ္ခဲ့တယ္ ၊ မိဘေတြ အိုမင္းလာတာကို တအံ့တၾသနဲ႔ ၊ ငါလည္း တေန႔သူတို႔လိုျဖစ္မွာပါလားဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ ... က်မ တကယ္ပဲ လူၾကီးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ။

ေနာက္ထပ္ ၃၇ နွစ္မွာေတာ့ အဓိကအက်ဆံုးအရာက က်မနဲ႔ခ်စ္သူတို႔ က်န္းမာဖို႔ နဲ႔ ေအးခ်မ္း ေပ်ာ္ရႊင္ေနဖို႔ ၊ ဘ၀မွာအသံုး၀င္တဲ့လူသားေတြအျဖစ္ ေနတတ္ဖို႔ ၊ နုပ်ိဳစြာအိုစာေအာင္ ေနၾကဖို႔ ။ အဲေလာက္ဆို က်မအတြက္လံုေလာက္ပါျပီ ။ က်မေလာဘ မၾကီးပါဖူး ။ ဒါေပမယ့္ နုပိ်ဳစြာအိုစာနိုင္မယ့္ ကံတရားမိ်ဳးကိုေတာ့ အျမဲဆုေတာင္းေနမွာပါ ။

ဟိုတစ ဒီတစအေတြးမ်ား (၁)

2011-12-09T09:02:00.000-08:00

က်မေနတဲ့ပတ္၀န္းက်င္မွာ ႏြမ္းပါးတဲ့ကေလးတခ်ိဳ႕ လူၾကီးတခ်ိဳ႕ ဒုကၡိတတခ်ိဳ႕ဟာ မီးပိြဳင့္ေတြမွာျဖစ္ျဖစ္ ၊ စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာျဖစ္ျဖစ္ စံပယ္ပန္းကုံးေတြ လိုက္ေရာင္းျပီး မိသားစု၀င္ေငြရွာၾကရတယ္ ။

အရမ္းပူတဲ့ေန႔ေတြမွာ ဦးထုတ္ေလးေတြေဆာင္း အပူဒဏ္ကိုအံတုလို႔ မီးပြိဳင့္မွာကားေတြရပ္တိုင္း ပန္းကံုးေတြလိုက္ေရာင္းၾကတယ္ ။ ေျခတဘက္ျပတ္ေနတဲ့ ဒုကၡိတလူတေယာက္ကို ျမင္ဖူးတယ္ ။ သူဟာ ခ်ိဳင္းေထာက္ကို အားျပဳေလွ်ာက္ရင္း ကားတစီးစီးရဲ႔ မွန္ျပတင္းမ်ားဖြင့္လာေလမလားဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်က္နွာနဲ႔ သူ႔ပန္းကုံးေတြကို ေျမွာက္ေျမွာက္ျပျပီး ေရာင္းတယ္ ။ တခါတေလ ကား တစီးျပီးတစီးကိုသာ သူျဖတ္ေက်ာ္ေလွ်ာက္သြားမယ္ .. တစီးကမွ သူ႔ဆီက ပန္းမ၀ယ္တဲ့အခါေပါင္းမ်ားစြာရွိတတ္တယ္ ။ ေလေအးစက္ဖြင့္ထားတဲ့ကားေပၚမွာထိုင္ေနရတဲ့ က်မက သူ႔ကိုေတြ႔တိုင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္ ။

စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာလည္း ပန္းကံုးေတြလိုက္ေရာင္းတဲ့ ၅ - ၈ နွစ္အရြယ္ကေလးေတြကို ေတြ႔ရတတ္တယ္ ။ သူတို႔ေတြက ကိုယ့္ေနရာနဲ႔ကိုယ္သတ္မွတ္ျပီးေရာင္းၾကပံုပဲ ။ တေနရာမွာ ကေလးတေယာက္ကိုပံုမွန္လို ေတြ႔ရတတ္တယ္ ။ က်မတို႔ကညစာကိုစားေနခ်ိန္ အဲဒီကေလးေတြက ပန္းကံုးေလးေတြကိုင္လို႔ လိုက္ေရာင္းၾကရရွာတယ္ ။ သူတို႔ၾကည့္ရတာ ညစာလည္း မစားရေသးပံုပဲ ။ တခ်ိဳ႕ဆို အိပ္ခ်င္မူးတူးပံုစံနဲ႔ ။ ပန္းကံုးေတြကုန္မွ အိမ္ျပန္လို႔ရမယ့္သေဘာပဲ ။ သူတို႔ေလးေတြကိုၾကည့္ျပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္ ။

သူတို႔ေတြေရာင္းတဲ့ပန္းကံုးကို မလိုရင္ေတာင္ တကံုးေတာ့အျမဲ၀ယ္လို္က္တယ္ ။ ကိုယ့္အတြက္ကေတာ့ မုန္႔ပြဲတပြဲစာအတြက္ ေပးလိုက္ရတဲ့ ပိုက္ဆံေလာက္ပဲ ။ သူတို႔အတြက္ကေတာ့ တကံုးေရာင္းရေလ အိမ္ျပန္ဖို႔ တေန႔တာအတြက္နားဖို႔အခ်ိန္နဲ႔ ပိုနီးေလပဲေပါ့ ။

ဘ၀ကိုပင္ပန္းစရာလို႔ခံစားရတဲ့အခါတိုင္း သူတို႔ေတြအေၾကာင္းစဥ္းစားမိတယ္ .. ေလာကမွာ ကိုယ့္ထက္ဆိုးတဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနေသးတယ္ဆိုတာ ။

ညီမေလးတို႔ဖတ္ဖို႔ (၁)

2011-11-19T20:13:00.000-08:00

အခ်စ္ဆိုတာ ကိုးကြယ္ဖို႔ထက္ အစစ္အမွန္ကို ခြဲျခားတတ္ဖို႔ တန္ဖိုးထားျမတ္နိုးတတ္ဖို႔ပဲ ။

ကိုယ့္ကိုထားသြားတဲ့ေယာက်္ားတေယာက္အတြက္ ကိုယ့္အေပၚသစၥာမရွိတဲ့ေယာက္်ားတေယာက္အတြက္ မ်က္ရည္က်တာဟာ ရွံဳးနိမ့္ျခင္းပဲ ။ မထိုက္တန္တဲ့သူအတြက္ ကိုယ့္ဘ၀ကို မလြင့္ေျမာပါေစနဲ႔လား ။

ဘ၀ဟာ ပူေလာင္တာေတြအရမ္းမ်ားျပီး မြန္းက်ပ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ အထီးက်န္ဆန္သလိုျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ အဲဒီခံစားခ်က္ေတြကို ကိုယ္စိတ္၀င္စားတဲ့အရာတခု ၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္အတြက္ အက်ိဳးရွိေစမယ့္တစံုတရာကိုလုပ္ဖို႔ ခြန္အားေတြအျဖစ္ ျမဳပ္နွံဖို႔ ၾကိဳးစားပါလား ။

အခ်စ္အတြက္ ကိုယ့္ဘ၀ကိုေပးဆပ္တယ္ဆိုတာ မိုက္ရူးရဲဆန္တာပဲ ။ ကိုယ့္အျဖစ္ကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္မယ့္သူ စိတ္ထိခိုက္မယ့္သူက ကိုယ့္ကိုခ်စ္တဲ့ မိဘနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြပဲ ရွိတယ္ ။ သူတို႔အေပၚ ငဲ့ညွာသင့္ပါတယ္ ။

ဘ၀မွာ ေသျခင္းတရားကသာ ခ်ဳပ္ျငိမ္းျခင္းလို႔ျမင္လာခဲ့မယ္ဆိုရင္ တစံုတရာမလုပ္ခင္ တစံုတေယာက္ကို ရင္ဖြင့္ဖို႔ ေနာက္မဆုတ္လိုက္ပါနဲ႔ ။ ကိုယ္ကသာလက္လွမ္းခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကူညီဆြဲထူမယ့္သူေတြ ဘ၀မွာအမ်ားၾကီးဆိုတာ မေမ့လိုက္ပါနဲ႔ ညီမေလးတို႔ရယ္ ။

ျမင့္မိုရ္ေတာင္ထိပ္ကလမင္း

2011-11-07T23:47:00.001-08:00

ျမင့္မိုရ္ေတာင္ထိပ္ကလမင္း

အမွန္ဆိုဒီလိုညမိ်ဳးအျပင္မထြက္သင့္ဖူး။ ဒါေပမယ့္ ေရနည္းနည္းပဲက်န္ေတာ့တဲ့ေရအိုးစင္ကိုၾကည့္ျပီး တကုိယ္တည္းေနရတဲ့က်မ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ အျပင္ကိုထြက္လိုက္ေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႔အေအးဒဏ္ေၾကာင့္ က်မခႏၶာကိုယ္ စိမ့္ခနဲျဖစ္သြားတယ္။ ၀တ္ထားတဲ့လက္ရွည္အက်ၤ ီနဲ႔ မလံုေလာက္တာသိေတာ့ အိမ္ထဲျပန္၀င္ျပီး အေႏြးထည္တထည္ကို ခပ္သြက္သြက္ေကာက္စြပ္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ေရပံုးကိုယူျပီး ေရတြင္းရွိရာကို ေျခလွမ္းလိုက္တယ္။

တကယ္ဆို ဒီျခံကိုေဆာက္ခဲ့တဲ့သူဟာ ေရတြင္းကို အိမ္နဲ႔အေ၀းၾကီးမွာမေဆာက္သင့္ဖူး။ သူတို႔ေတြအတြက္ေတာ့ ေျခလွမ္းနွစ္ဆယ္ေလာက္လွမ္းရတာ အပန္းၾကီးစရာမျဖစ္လို႔ပဲ ျဖစ္မယ္။ က်မစိတ္ထဲေတာ့ ခုလိုညမွာေရတြင္းကို အိမ္ေဘးကပ္ရက္မွာရွိေစခ်င္လိုက္တာ။ ေၾသာ္ တကယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ကိုေဖးမမယ့္ ဘ၀လက္တြဲေဖာ္တေယာက္သာအနားရွိခဲ့ရင္ ဒီေရတြင္းဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း ဘာမႈစရာလဲ။ ဟင့္အင္း ... မေတြးနဲ႔။ သူနဲ႔ပတ္သက္ရင္ မေတြးနဲ႔။ မေတြးခ်င္တာမေတြးဖို႔ ပတ္၀န္းက်င္အေျခအေနဘက္ကို စိတ္ေျပာင္းလိုက္တယ္။ လူဆိုတာ မေတြးပါနဲ႔ဆိုမွ စိတ္ကေရာက္ေရာက္သြားတယ္။ ဘယ္လိုစိတ္ကိုထိန္းရပ။ ၾကံရာမရေလွ်ာက္ေနတဲ့ေျခလွမ္းေတြကို ေရတြက္ၾကည့္တယ္။ တစ္လွမ္း ... နွစ္လွမ္း ... သံုးလမ္း ... ေလးလမ္း ..... ..... ..... ဆယ့္နွစ္လမ္း ။ ဟုတ္ျပီ ေရာက္ျပီ။

ေရတြင္းဆီေရာက္မွ အဲဒီညက လျပည့္ညဆိုတာ သတိထားလုိက္မိတယ္။ လေရာင္ကေရတြင္းေပၚက်ေနတာ က်မၾကည့္ဖူးတဲ့ရုပ္ရွင္ကားေတြထဲမွာ စလိုက္မီးနဲ႔တေနရာကို ကြက္ထိုးထားသလိုပဲ။ ေရပံုးကိုေဘးမွာခ်ျပီး ေရတြင္းထဲကို ၾကိဳးတပ္ပံုးကိုခ်လိုက္တယ္။ ၾကိဳးတပ္ပံုးက ေရတြင္းရဲ႕နံရံကိုရိုက္မိေတာ့ အသံထြက္လာတာ ညဘက္မွာဟိန္းသြားတာပဲ။ က်မလန္႔သြားတယ္။ ၾကက္သီးေတြထလာသလို။ စိတ္ျငိမ္ေအာင္လမင္းကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္တယ္။ ဒီလိုလျပည့္ညေတြ သူနဲ႔က်မဘ၀မွာဘယ္ေလာက္မ်ား ရွိခဲ့ျပီးျပီလဲ။ တစ္နွစ္ ... နွစ္နွစ္ ... သံုးနွစ္ ... ေလးနွစ္။ သူနဲ႔ဆံုခဲ့တာလည္း ခုလိုလျပည့္ညေတြထဲက တညပဲ ... ။ မေတြးပါဖူးဆိုမွ အာရံုေတြမွာ ပံုရိပ္ေတြစလိုးမိုးရွင္းရုပ္ရွင္ကားလို တစခ်င္းထြက္လာတယ္။

“မိေ၀ေရ ... အရက္ပ်ံရယ္ ပတ္တီးရယ္ အျမန္ယူခဲ့ေဟ့။”

ပါးစပ္ကေအာ္ရင္း ကိုၾကီးကအိမ္ထဲကို၀င္လာတယ္။ သူ႔ထက္အရပ္အေတာ္ေလးပုတဲ့လူတေယာက္ကိုတြဲလာတယ္။ က်မလည္း ကိုၾကီးေျပာတဲ့ဟာေတြ အျမန္ေျပးယူျပီး သူတို႔နားေရာက္ေတာ့ ...

“ဟင္ ... ေသြးေတြ ေသြးေတြ...”

ေသြးျမင္ရင္မူးခ်င္တဲ့က်မ ေခါင္းထဲမိုက္ခနဲျဖစ္သြားတယ္။

“ကဲ .. ကဲ .. ငါ့ကိုျမန္ျမန္ေပး။”

ကိုၾကီးက က်မယူလာတာေတြအျမန္လွမ္းယူျပီး အဲဒီလူရဲ႔ေသြးေတြရဲေနတဲ့လက္ဖ၀ါးေပၚကို ေလာင္းခ်လုိက္တယ္။ က်မမ်က္နွာခ်က္ခ်င္းလႊဲလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ မၾကာခင္ျပန္ၾကည့္ေတာ့ ...

“ေအးကြာ မင္းဒဏ္ရာကနည္းနည္းနက္ေတာ့ စပ္ေတာ့စပ္မယ္။ အရမ္းမၾကီးလို႔ေတာ္ေသးတာေပါ့ကြာ။”

လက္ကလည္း ေဆးထည့္ ပတ္တီးစီးနဲ႔ တရစပ္လုပ္ရင္း ကိုၾကီးက စကားေတြေျပာေနေပမယ့္ တျခားတေယာက္ဆီက ဘာသံမွထြက္မလာဖူး။ သူ႔မ်က္လံုးေတြက ေဒါသေရာင္ထြက္ေနသလိုပဲ။ အသားျဖဴတဲ့သူ႔မ်က္နွာမွာ ေသြးေရာင္လႊမ္းေနတယ္။

“စိတ္ေလွ်ာ့လိုက္ပါ သူငယ္ခ်င္းရာ” ... သူ႔ပုခံုးကိုပုတ္ျပီး ကိုၾကီးကေျပာတယ္။ အဲဒီလူကေတာ့ ေက်ာက္ရုပ္ပံုစံက မေျပာင္းလဲေသး။ အဲဒီညက သူ က်မတို႔အိမ္မွာပဲ အိပ္ျဖစ္တယ္။ အျပင္က ကြပ္ပစ္မွာ လကိုေငးျပီးသူလွဲေနတာ က်မမအိပ္ခင္ ေတြ႔လိုက္တယ္။

“ေ၀့ကိုခ်စ္မိေနျပီ၊ ကို လက္ထပ္ပါရေစ။” လို႔သူစာေရးလာလိမ့္မယ္လို႔ က်မမထင္ခဲ့မိဖူး။ သူနဲ႔က်မက အသက္ ခုနွစ္နွစ္ကြာတယ္။ ကိုၾကီးသူငယ္ခ်င္းတေယာက္အေနနဲ႔ ေမးထူးေခၚေျပာပဲ လုပ္ဖူးတာ။ သူနို္င္ငံျခားကို ပညာေတာ္သင္ထြက္သြားေတာ့လည္း က်မတို႔ၾကား ေထြထူးတဲ့ႏႈတ္ဆက္ျခင္းဆိုတာမရွိခဲ့ပါဖူး။ ဒီေတာ့ သူ႔စာကိုကိုင္ရင္း က်မဘာကိုဆံုးျဖတ္ရမလဲ။ ေက်ာင္းက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ဆရာညိဳမင္းရဲ႔ ခပ္ေခ်ာေခ်ာမ်က္နွာ မ်က္စိထဲေပၚလာတယ္။ “ဒါ ဆရာမပန္ဖို႔ပန္း” တဲ့။

“ေ၀ေ၀ရာ ... သူတို႔စိတ္တိုင္းၾကိဳက္လုပ္လိုက္ေတာ့ မင္းဘာျဖစ္သြားမွာလဲ။ သူတို႔က ငါ့ကိုငယ္ငယ္ေလးတည္းက ခုလိုျဖစ္ေအာင္ေစာင့္ေရွာက္ေကြ်းေမြးထားတဲ့ေက်းဇူးေတြရွိတယ္ေလ။ မင္းဘက္ကသည္းခံလိုက္ေပါ့ကြာ။”

“ေ၀ေ၀ရာ ... ငါ့မွာတေန႔တေန႔ေဆးခန္းကိစၥနဲ႔ အလုပ္ကရွဳပ္။ ညၾကီးမင္းၾကီးမွ ေမာေမာနဲ႔ျပန္ေရာက္တုန္း ထမင္းဟင္းကို စိတ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္စားပါရေစဦး။ သူတို႔ကို သည္းခံပါလို႔ ငါအတန္တန္ေျပာထားတာပဲ။”

“ဟာကြာ ... ကဲ စိတ္ညစ္ဦး စိတ္ညစ္ဦး” “ငါ့ပိုက္ဆံနဲ႔ငါ၀ယ္ထားတာေတြ ငါ့ဘာသာခြဲတာ ဘာျဖစ္လဲ။ ဘယ္ပတ္၀န္းက်င္မွလည္း ဂရုမစိုက္ဘူး။ မင္း ငါ့စိတ္ကိုသိတယ္မို႔လား”

“သမီးေရ .. သမီးေဒၚေလး ေ၀ေ၀့ကိုၾကည့္စမ္း ဘယ္ေလာက္အိမ္ေထာင္ကံေကာင္းလဲ။ ခုဆို အစစအရာရာ မေၾကာင့္မက်ေနရတာ။ သူ႔ေယာက္်ားကိုလည္း သည္းခံသင့္တာသည္းခံျပီး အိမ္ေထာင္ေရးသာယာေနတာ။ သမီးလည္း အိမ္ေထာင္ျပဳရင္ အဲလိုအတုယူရမယ္။ ကိုယ့္ေယာက္်ားဆိုတာ ကိုယ္ကဘယ္လိုကိုင္တြယ္ရမယ္ဆိုတာ နားလည္မွ နွစ္ဦးနွစ္ဘက္ေျပလည္မွာ”

.....

.....

က်မဆံုးျဖတ္ခ်က္ကမွန္ခဲ့တယ္လို႔ ခုခ်ိန္ထိက်မယံုၾကည္တယ္။ မိန္းကေလးတေယာက္အတြက္ ေရျမင့္မွၾကာတင့္မယ္ ဆိုတဲ့ဆိုရိုးစကားအတိုင္း က်မဘ၀လည္းျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရထဲမွာရွိတဲ့ အမႈိက္သရိုက္ေတြကလည္း ၾကာပန္းကိုရိုက္ခတ္နို္င္တဲ့အေၾကာင္းက အဲဒီဆိုရိုးမွာဆက္မေျပာထားဖူး။

ၾကိဳးတပ္ဗံုးကိုေရတြင္းထဲဆြဲလိုက္ရင္း က်မစိတ္ေတြကိုလည္း ပစၥဳပၸန္ဆီ ျပန္ဆြဲယူလိုက္တယ္။ မနက္ျဖန္ဆို သူနဲ႔ေတြ႔ရေတာ့မယ္။ တပတ္မွာ စေန တနဂၤေႏြ နွစ္ရက္တည္းေတြ႔ရဖုိ႔ကို တကယ္ဆိုစိတ္ထဲမွာအျမဲ ေမွ်ာ္လင့္ေနသင့္တယ္။ ခုေတာ့ က်မစိတ္ေတြဘာလို႔ေလးေနလဲ။

“က်ဳပ္ကေတာ့ စိတ္ညစ္ရင္ ရြာျပန္မွာပဲေနာ္။ သမီးေလးကို ငယ္ငယ္ေလးတည္းက ထိန္းလာလို႔ သံေယာဇဥ္ျဖစ္ေနလို႔သာ ေနရတာ။”

“မင္းကလည္းကြာ သူနဲ႔အလုိက္အထိုက္ေနလုိက္ေပါ့။ နုိ႔မဟုတ္ သမီးကို ဘယ္သူေစာင့္ေရွာက္မလဲ။ သမီးက သူ႔ကိုအသားက်ေနျပီ။ ေနာက္ကေလးထိန္းအသစ္ရွာရရင္ ကေလးေနသားမက်ရင္ ကေလးဒုကၡေရာက္မယ္။”

သမီး ... အင္း က်မသမီးေလး ... သမီးေလးကိုေတြ႔ခ်င္တယ္။

“မင္းလစာက နွစ္ပဲတျပားနဲ႔၊ ထြက္လိုက္ပါလို႔အတန္တန္ေျပာေနတာလည္း မရဘူး။”

“ဆရာမေလးရွိလို႔ က်ေနာ္တို႔ေက်ာင္းလည္းအဆင္ေျပေနတာဗ်ာ။ ေက်းဇူးပါပဲ။”

နားနွစ္ဘက္ကိုပိတ္လိုက္တယ္။ မ်က္စိေတြက ေရတြင္းထဲကျငိမ္သက္ေနတဲ့ေရျပင္ဆီ အၾကည့္ေရာက္သြားတယ္။ ၾကည့္စမ္း ... လမင္းက ေရတြင္းထဲေရာက္ေနတယ္။ အေမက က်မငယ္ငယ္တုန္းက ညညငိုတိုင္း ဆိုျပေလ့ရွိတယ္ ... လမင္းကိုေထြးပိုက္ ေခါင္းအံုးအိပ္ေတာ့ သမီးရယ္ အငိုတိတ္ပါကြယ္ တဲ့။ က်မငိုရတာပင္ပန္းလွျပီ။ လမင္းကိုရင္ခြင္ထဲထားျပီး အိပ္လိုက္ခ်င္တယ္။ လမင္းကိုထိခြင့္ရရင္ လမင္းရဲ႔နူးညံ့ျခင္းေအာက္ က်မရဲ႔အပူေတြေအးျငိမ္းသြားမယ္။ လမင္းဆီ က်မသြားရမယ္ ... ။ ေရတြင္းရဲ႔ေဘာင္ေပၚကို က်မတက္လိုက္တယ္။ လမင္းကို လက္နဲ႔လွမ္းဖမ္းၾကည့္တယ္။ လမင္းက က်မဖမ္းတာ မခံ။ လြတ္ထြက္သြားတယ္။ ဒီ့ထက္နီးေအာင္သြားမွပဲ ....

“ဒိန္း”

က်မပတ္၀န္းက်င္မွာ လက္ခနဲျဖစ္သြားတယ္။ လမင္းေနာက္ကို ေျပးလိုက္ေနတဲ့ က်မစိတ္က လန္႔နိုးသြားသလိုပဲ။ ငယ္ငယ္တုန္းက လမင္းရဲ႔အေထြးအေပြ႔ဆိုတာ အေမ့ရင္ခြင္ထဲမ်က္နွာတိုးအိပ္ခဲ့ရတဲ့ညေတြပါလားဆိုတာ သြားသတိရလိုက္တယ္။

ေရတြင္းေဘာင္ေပၚက ေျဖးေျဖးခ်င္းဆင္းလိုက္တယ္။ က်မသိလိုက္တယ္ ... လမင္းဆိုတာဖမ္းလို႔ဘယ္ရမလဲ၊ မိုးေပၚမွာပဲရွိေနတာကိုး။ ဒီေတာ့ က်မအေမလိုပဲ က်မရင္ခြင္ဟာလည္း သမီးေလးအတြက္ အငိုတိတ္ဖို႔လိုအပ္ေသးတယ္။

(16 April 2009)

Chicken Diary (1)

2011-11-07T23:36:00.000-08:00

Unexpectedly, they came into our life.

It was on an unexpected visit to a pet shop, making an unexpected decision to bring them home - a pair of bantam chickens, looking so white and timid.

When they first arrived in our house, we put them under a cover for a week, to prevent them from flying away. We bought chicken food from the pet shop and fed them. Everything went smoothly.

After a week, we let them out in the garden. During the day time, there was no problem.

It was only in the evening that we found them missing. We searched high and low in the whole garden but there was no sight of them. As the sunlight became dimmer, our anxiety grew. Just as we were about to give up hope, we heard some noise and looked up a tree whose branches towered over the fences and extended towards the outside and which is located just besides our fence. There they were, two of them, up on the tree, hidden by the branches, covered by the leaves. We were worried that when the morning came, they would jump to the other side of the fence and lose their way back to our home. So we fetched a ladder, climbed up and with much difficulty, tried to bring them down one by one. Fortunately, they did not resist. We placed them on a tree situated in our garden, away from the fence.

And the next day, we "trained" them about their sleeping place by placing them on the same tree. On the third day, they seemed to remember their sleeping place but the bantam hen had a problem climbing up. So we placed a stool right underneath the tree and up she went. Finally, they have settled down in our garden.

ဘာလိုေသးလဲကြယ္ (၄)

2011-10-13T23:41:00.000-07:00

ခ်စ္သူကို ခုေလာက္ထိခ်စ္သြားလိမ့္မယ္လို႔ မထင္ခဲ့သလို ၊ ခ်စ္သူကလည္း ခုေလာက္ထိ ခ်စ္တတ္လိမ့္မယ္လို႔ မေတြးမိခဲ့တာအမွန္ပါ ။ ေန႔ရက္ေတြေရြ႕လ်ားလာတာနဲ႔အမွ် ခ်စ္သူေျပာခဲ့သလို “တေန႔ထက္တေန႔ တိုးတုိးသြားတဲ့အခ်စ္မိ်ဳး” က်မတို႔နွလံုးသားထဲ အလိုလိုေနရာယူသြားတယ္ ။ အဲဒါရဲ႕အရင္းျမစ္ကေတာ့ က်မတို႔နွစ္ေယာက္ေပါင္းစီးထားတဲ့ဘ၀ဟာ က်မတို႔တစ္ေယာက္ခ်င္းစီရပ္တည္ေနတဲ့ဘ၀ထက္ ေပ်ာ္ရႊင္ လွပ ေကာင္းမြန္သင့္တယ္ဆိုတဲ့ခံယူခ်က္ပဲ ထင္တယ္ ။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

တခ်ိဳ႕မိန္းကေလးေတြက သူတို႔ခ်စ္သူေယာက္်ားေလးေတြ သူတို႔အေပၚဘယ္လိုအလိုလိုက္ေၾကာင္း ၊ အႏြံတာဘယ္ေလာက္ခံေၾကာင္း ၊ သူတို႔ကိုဘယ္လို္ခ်စ္ေၾကာင္း ေျပာၾကေလ့ရွိတယ္ ။ တခ်ိဳ႕မိန္းကေလးေတြကေတာ့ သူတို႔ခ်စ္သူေယာက္်ားေလးေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲဆိုးပါေစ ၊ ပတ္၀န္းက်င္က ဘယ္ေလာက္ပဲေျပာၾကပါေစ သူမွသူပဲခ်စ္တယ္လို႔ ရင္ဖြင့္တတ္ေလ့ရွိတယ္္ ။

က်မကေတာ့ ခ်စ္သူဟာ က်မဘ၀အတြက္ အလိုအပ္ဆံုးျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကိုပဲ ေျပာခ်င္တယ္ ။

တန္ဖိုးဆိုတဲ့စကားလံုးနွစ္လံုး က်မေခါင္းထဲမွာအျမဲေနရာယူထားတယ္ ။ က်မဟာ ခ်စ္သူအတြက္ တန္ဖိုးရွိတဲ့ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ခံယူခ်က္နဲ႔ ။ သူေျပာေလ့ရွိတဲ့စကားကေတာ့ ...

“ကိုတို႕ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕တန္ဖိုးက တျခားတစ္ေယာက္မွာေရာင္ျပန္ဟပ္ေစသလို ၊ ကိုတို႔နွစ္ေယာက္ေပါင္းတန္ဖိုးကေတာ့ ကိုတို႔ရဲ႕ရွိရင္းစြဲတန္ဖိုးကို ပိုျမင့္တင္ေပးသလိုျဖစ္ရမယ္”

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ခ်စ္သူနဲ႔က်မစေတြ႔တဲ့အျဖစ္အပ်က္ေတြက ၀တၳဳစာအုပ္ေတြထဲပါတတ္တဲ့ ျမင္ျမင္ခ်င္းအခ်စ္တို႔ ဘာတို႔လို စိတ္ကူးယဥ္စရာမေကာင္းခဲ့ပါဖူး ။ ဒါေပမယ့္ ခုခ်ိန္အထိ ျပန္စဥ္းစားလိုက္တိုင္း ရင္ထဲမွာၾကည္နူးသြားျပီး အျပံဳးတပြင့္ေတာ့ က်မႏႈတ္ခမ္းေပၚသက္ဆင္းသြားစျမဲပဲ ။

က်မတို႔ၾကားမွာ အဖုအထစ္ေလးေတြရွိခဲ့ေပမယ့္ အခ်ိန္ေတြၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ပိုနည္းလာတယ္ ။

“ကို႔ရဲ႕လုပ္ရပ္တိုင္းမွာ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့စိတ္ပါေနတယ္ဆိုတာ အျမဲသတိရေပးပါ” လို႔ ခ်စ္သူက ေျပာဖူးတယ္ ။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

အသြင္မတူ အိမ္သူမျဖစ္လို႔ ျမန္မာေရွးလူၾကီးေတြဆိုရိုးစကားရွိခဲ့တယ္ ။

ခ်စ္သူနဲ႔က်မ တူတဲ့ (သို႔မဟုတ္) ခပ္ဆင္ဆင္ျဖစ္တဲ့အခ်က္ေတြထဲ ဂ်င္းေဘာင္းဘီအိတ္ထဲလက္ထည့္ျပီး မ်က္နွာေမာ့ေတာ့ေတာ့နဲ႔ ေကာ္ဖီဆိုင္ထဲမွာ ထိုင္စရာေနရာရွာခဲ့ဖူးတဲ့ က်မရဲ႕ရုပ္သြင္ဟန္ပန္ေတာင္ ပါ၀င္တယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ကို ခ်စ္သူကစျပီး သတိထားမိခဲ့တယ္ ။ တူတာေတြမ်ားျပီး မတူတာရွိခဲ့ရင္ေတာင္ (ခ်စ္သူသံုးေလ့ရွိတဲ့အသံုးအႏံႈးလို) flexible ျဖစ္ဖို႔၀န္မေလးတဲ့က်မတို႔နွစ္ေယာက္ၾကားမွာ မတူညီျခင္းဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္က ေရးၾကီးခြင္က်ယ္မျဖစ္ေတာ့ဖူး ။

က်မကစိတ္ကူးယဥ္ဆန္တယ္ ။ ခ်စ္သူက လက္ေတြ႔ပိုက်တယ္ ။ က်မက ေတြးေတာပူပန္စိုးရိမ္တတ္တယ္ ။ ခ်စ္သူကေတာ့ ဘယ္လိုျဖစ္လာလာ ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းနိုင္မယ္ဆိုတဲ့စိတ္မ်ိဳးထားတယ္ ။ ခ်စ္သူေရာ က်မပါ ဘ၀ကို ေပ်ာ္ရႊင္ေအးခ်မ္းျပီး အဓိပၸါယ္ရွိရွိျဖတ္သန္းခ်င္တယ္ ။ ကမာၻေပၚမွာ အက်ိဳးျပဳနိုင္တဲ့လူသားေတြအျဖစ္ တည္ရွိခ်င္ၾကတယ္ ။ တိုးတက္မႈရွိဖို႔ အေျပာင္းအလဲလိုအပ္တယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ကို လက္ခံက်င့္သံုးၾကတယ္ ။ က်မတို႔နွစ္ေယာက္လံုး စာဖတ္၀ါသနာပါၾကတယ္ ။ ၾကိဳက္တဲ့စာအုပ္ေတြ တူတာမ်ားတယ္ ... စသျဖင့္ေပါ့ ေလ ... က်မတို႔နွစ္ေယာက္ၾကားက တူတာ မတူတာေတြ ။

တကယ္ေတာ့ က်မတို႔နွစ္ေယာက္လံုးဟာ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ဘယ္ေလာက္တူတယ္ ဘယ္ေလာက္မတူဘူး ဘယ္တုန္းကမွ တြက္ခ်က္ခဲ့တာမိ်ဳးမရွိခဲ့ပါဖူး ။ ဒီဟာမွာေတာ့ မတူဘူး ဒီဟာေတာ့ တူတယ္လို႔ အရွိကိုအရွိအတိုင္း ၾကံဳေတြ႔လာရတဲ့အခါမွ သတိမူမိတာမိ်ဳးေလာက္ပါပဲ ။ က်မတို႔ၾကားက တူညီမႈေတြဟာ တက္ညီလက္ညီေရွ႔ဆက္ဖို႔ တြန္းအားေတြေပးေစသလို ၊ (ကံအားေလ်ာ္စြာပဲ) မတူညီမႈေတြကလည္း ၾကံဳေတြ႔ရတဲ့အေျခအေနေပၚမူတည္ျပီး တဦးရဲ႕လိုအပ္ခ်က္ကို က်န္တဦးကကြက္လပ္ျဖည့္ေပးနိုင္တဲ့အေနအထားမိ်ဳးမွာ ရွိေနတယ္ ။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

အိမ္ေထာင္သက္တမ္းအနည္းငယ္ၾကာျပီျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က အိမ္ေထာင္ေရးမွာအေရးပါဆံုးက conversation ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာဖူးတယ္ ။

က်မတို႔ၾကားမွာ ေျပာစရာစကားေတြအျမဲရွိေနသလိုပဲ - - - ဖတ္ျဖစ္တဲ့စာအုပ္ေတြ စာပိုဒ္ေတြ သတင္းေတြထဲက အေၾကာင္းေတြ ၊ ေတြးျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းေတြ ၊ တေန႔တာၾကံဳေတြ႔ရတာေတြ ၊ နွစ္ေယာက္အတူ အနာဂတ္အတြက္ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီအနာဂတ္အတြက္ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ၊ နွလံုးသားထဲက ခံစားခ်က္ေတြ ... ။

တခါတရံ နွစ္ေယာက္ၾကားျငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ေနရင္ေတာင္ ၊ ကိုယ္စီအလုပ္ေတြလုပ္ စာေတြဖတ္ေနရင္ေတာင္ သူအနားရွိေနတယ္ဆိုတဲ့အသိေလး ၊ တေယာက္လက္ကိုတေယာက္ထိထားရတဲ့အေတြ႔ေလး ၊ တေယာက္ကိုတေယာက္မွီထားရတဲ့အထိေလးေတြက က်မတို႔ၾကားမွာ အသံတိတ္စကားေတြလို ျဖစ္သြားတတ္တယ္ ။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ခ်စ္သူနွစ္ဦးအတြက္ တစ္ဘ၀စာအခ်စ္ေတြခိုင္ျမဲေနဖို႔ ဘယ္အရာကအေရးပါဆံုးလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကိုစဥ္းစားလိုက္တိုင္း ခ်စ္သူေျပာဖူးတဲ့စကားတခြန္းကို သတိရတယ္ ...

“အခ်စ္ဆိုတာကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္လို႔ရေပမယ့္ မိ်ဳးေစ့မပါဘဲနဲ႔ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ အေကာင္အထည္ေပၚလာမွာမဟုတ္ဘူး ။”

အဲဒီအခ်စ္မိ်ဳးေစ့ကျဖစ္လာတဲ့ အခ်စ္သစ္ပင္ကို တဘ၀စာ ရွင္သန္လန္းဆန္းစိမ္းစိုေနဖို႔ ခ်စ္သူနဲ႔က်မ အစဥ္ျပဳစုပိ်ဳးေထာင္လ်က္ပါပဲ ။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

(End)

(Book Review) Filipino Fantasy, or Fact?

2011-07-03T21:10:00.000-07:00

(Published in Irrawaddy Magazine, June 2011)

Book Title: Ilustrado
Author: Miguel Syjuco

Crispin Salvador, the main character in Miguel Syjuco’s complex novel, is an internationally famous but controversial Filipino writer. He has written essays, memoirs, action-packed novels and a series of children’s fantasy books. But while living a reclusive life as a professor at the Columbia University, his name is on the verge of being forgotten.

So with the help of his former student and protégé, a character bearing the author’s name, Miguel Syjuco, Salvador begins an attempt to restore his reputation by writing what is meant to be his final masterpiece, “The Bridges Ablaze,” a novel exposing the corruption and sins of the Philippine’s elite class of political families.

“Ilustrado” begins with the discovery of Salvador’s body floating in the Hudson River, followed by the discovery that the manuscript of his in-process masterpiece has gone missing. Speculation arises about the cause of his death: was it murder or suicide? And rumors appear in the Filipino blogosphere and literary circles: some believe in the existence of the manuscript, while others remain skeptical. But Miguel (I will refer to the real-life author as Syjuco, and the character having his name as “Miguel”), who now works as an editorial assistant at the Paris Review, believes the manuscript does exist because he saw Salvador typing it before his death.

Miguel decides to write a biography of Salvador, and as part of the process sets about investigating the cause of Salvador’s death. While searching through Salvador’s belongings, he finds a list of names written on two pages of notes. He then journeys back to the Philippines and searches for links to these names, and in an attempt to put the pieces of his dead mentor’s life together, he visits Salvador’s childhood home, interviews his sister and aunt and explores his circle of friends and acquaintances.

In Spanish, the word “ilustrados” means “enlightened ones.” During the 19th century, when Spain colonized the Philippines, the educated young Filipino men who went to Europe to study and returned with new ideas that they used in leading the Philippine revolution were called ilustrados by their countrymen.

Syjuco’s novel is about the modern ilustrados of the Philippines—an elite class with rich, powerful and influential backgrounds. Both the two main characters in the novel, Salvador and Miguel, belong to this modern class of ilustrados. Both have broken away from their family’s legacy of politicians and chosen to live, or retreat, as migrants in the United States. And so has the real-life author.

Ilustrado blurs the line between fiction and non-fiction, so much so that readers will find it hard to differentiate between the two. Syjuco’s decision to give one of the main characters his own name, together with the inclusion of detailed and seemingly authentic—but entirely fictional—footnotes, blog addresses and email addresses, muddies the waters between real life and authorial imagination.

As a result, the reader is left wondering: Is Miguel the author himself? Is Salvador’s father the author’s own father? Readers are informed how Miguel breaks away from the expectations of his family, which includes a long line of politicians. By comparison, both of the real-life author’s parents are politicians; he fought against his father’s wish that he enter politics; and he attended Columbia University.

In terms of its presentation, “Ilustrado” resembles the movie “Inception”: dreams within dreams in the case of “Inception”; fiction within fiction, and perhaps non-fiction, in the case of “Ilustrado”. Multiple stories are told simultaneously, often jumping abruptly from one to the other, using excerpts from numerous works written by characters Salvador and Miguel. Some of Salvador’s notable works include an essay about his grandfather’s role during the colonial era and the 1896 Philippine revolution, his own memoir about his life under the Japanese occupation during World War II and an interview with him in the Paris Review about his perceptions of modern-day Manila.

“Ilustrado” also offers numerous philosophical musings that can ignite a reader’s thoughts, such as: “The ideology of communism was an enticing potentiality in a society whose continuous attempts at renewal merely overlaid the old structure with fresh inequalities”; “Maturity is merely accepting the tally of all the disappearing options of life”; “It’s foolish to believe that we should be entirely honest”; and “I buy books… I don’t even get to read all of them. They’re more like the best interior decoration … That’s why bookstores have become so popular these days. Guilt-free consumerism.”

Despite the complexity of his presentation, in a subtle way Syjuco brilliantly reveals the inner workings of Philippine society, using many voices from various walks of life. Representing the elite class is Lena, Salvador’s sister, who thinks that half the Filipinos can’t even write their names and should not be allowed to vote. She comments that one of Salvador’s girlfriends died after suffering a hard life because she was never baptized. Miguel’s girlfriend, Madison, writes a thesis on the environmental impact of public bathroom air hand-dryers versus recycled paper towels, and yet insists on leaving all the lights on in her apartment when she goes out.

Although “Ilustrado” ends with a sudden revelation—and a twist—and each one of the many stories in this novel stands on its own—intriguing and engaging—the manner in which they are woven together results in a less successful and powerful plotline than one hopes for when first begininning the novel. Though “Ilustrado” starts out looking like a mystery thriller with the discovery of a body and a list of names, the plot holding this storyline together eventually gives way to the author’s preference for presenting events in Philippine history and providing insight into Filipino society, especially its elite class of ilustrados, and modern-day Manila.

Syjuco’s prose is sophisticated and complex; certainly not light reading. Therefore, it will only appeal to selective readers. But the right reader will appreciate this novel for its overall insight into the Philippines and its society, and for its philosophical musings and impressive display of literary skills.

Miguel Syjuco’s debut novel, “Ilustrado,” won the 2008 Man Asia Literary Prize, Asia’s top literary prize, and the Palanca Grand Prize, the Philippine’s top literary prize.

Running in the rain

2011-06-04T09:24:00.001-07:00

It was our first time running in the rain.

The evening was cooler than expected. The rain was heavier than anticipated. Yet, we decided to keep on running. After all, it was an all new experience, something that we've never done before and might never do again. The raindrops hit against our faces. The path emitted heat as if in retaliation to the coolness brought by the rain. The trees swayed to the breeze, occasionally dropping off a few leaves as if to show their submission. Dry leaves, soiled by the rain water, were scattered on the path. We took great care to avoid stepping on the cow dung which was moist with rain water. Lifting my head, I embraced the breeze that stood in my way. It was probably the chill; my legs felt as if I had tied a rock to each; my stomach felt queasy. Running up the slopes seemed harder than the usual. But I kept on running; I must not stop, I kept telling myself. So, I ran, with my beloved by my side, for a full 37 minutes. By the time we got back to our starting point, the rain had stopped; the sun, almost setting into the evening, peeked at us. We dried our hair with a towel, changed our t-shirts and said 'hello' to a wonderful sunset that appeared soon after the rain.

Driving in a foreign land

2011-05-09T22:03:00.000-07:00

Sitting in the driver's seat, it takes me a while to get started; the seat needs to be straightened and pulled closer to the brake and lever; the three mirrors have to be adjusted. It's been a few years since I last drove.

In the city I live in, auto car is a necessity for me. There is no way I can drive a manual car through the messy traffic of people, motorbikes and cars. In addition, I sometimes have to maneuver the car through small lanes and to anticipate parked cars on the left lane. So, it will be too stressful for me if I have to keep changing gears whenever I come across obstacles.

When I sit in the driver's seat, the normal speed that I am used to as a passenger, seems fast. Before turning, I slow down, when approaching obstacles, I slow down, when reaching the intersection, I slow down, when approaching traffic light, I slow down. Slowing down at those places is good but I think I slow down too much. To make a turn, I pressed down on the brake and the car inches forward to make a turn. With the kind of speed that I drive, the right lane seems irrelevant to me.

Parking is another problem. I can see my beloved's frustration as my sense of direction turns haywire while trying to park the car.

Thankfully, people are gracious and patient in this country. They wait for me to make my slow turns, don't honk me when I drive with a slow speed. Well, I am sure I can improve over time and with more practice. After all, how difficult can it be to drive an auto car? :)

Book: "အေမွာင္လိႈင္းထဲက သူရဲေကာင္းတို႔ တိုင္းျပည္"

2011-05-06T09:00:00.000-07:00

က်မကစာအုပ္တအုပ္ကိုဖတ္ရင္ ဆက္တိုက္ဖတ္ေလ့ရွိတယ္။ သူမ်ားေတြလို ဖတ္လိုက္ ခ်ထားလိုက္ မလုပ္တတ္ဖူး။ ဒါေပမယ့္ က်မကို စာမ်က္နွာ ဆယ္မ်က္နွာေလာက္ကို တစ္ရက္ျခားျပီးဖတ္ရတဲ့ အေျခအေနေရာက္ေစတဲ့စာအုပ္ကေတာ့ စာေရးဆရာမ မနွင္းပန္းအိမ္ေရးတဲ့ "အေမွာင္လိႈင္းထဲက သူရဲေကာင္းတို႔ တိုင္းျပည္" ဆိုတဲ့ စာအုပ္ပါပဲ။

မနွင္းပန္းအိမ္စာအုပ္မွာ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားတဦးစီအေၾကာင္းကို ဇာတ္လမ္းတိုေလးေတြအေနနဲ႔ ေဖာ္ျပထားတယ္။ တေယာက္ကို စာမ်က္နွာ သံုး-ေလးမ်က္နွာ... သံုးေယာက္ဆိုရင္ စာမ်က္နွာဆယ္ရြက္ေလာက္။ ဘ၀သံုးခုအေၾကာင္းကိုဖတ္ျပီးရင္ က်မ ဆက္မဖတ္နိုင္ေတာ့ပါဖူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ က်မမ်က္၀န္းေတြ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေ၀၀ါးတယ္။ က်မရင္ထဲ ဆို႔နင့္တယ္။ ေနာက္စာတမ်က္နွာကို ဆက္ ဖတ္ဖို႔ အင္အားမရွိေလာက္ေအာင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္။

တရုတ္နိုင္ငံက နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားျဖစ္သူ Zha Jianguo က ခုလို ေျပာခဲ့ပါတယ္ - "To achieve democracy in a country, some people must offer their blood and lives in the struggle. Look at South Korea, or Taiwan: there had been so many crackdowns, so many prisoners. But, wave after wave, individuals rose up. They gave their lives to pave the way to their democracy.” (Read more http://www.newyorker.com/reporting/2007/04/23/070423fa_fact_zha#ixzz1LaXMjZZ4)

သူေျပာခဲ့သလို မနွင္းပန္းအိမ္စာအုပ္ဟာ ျမန္မာျပည္ဒီမုိကေရစီရဖို႔အတြက္ လမ္းခင္းေပးသြားတဲ့ ဘ၀ေတြကို ေဖာ္ျပထားတဲ့ စာအုပ္တအုပ္ပါပဲ။

The world of needs

2011-05-06T08:30:00.000-07:00

In this world, we all have our needs. But some people are more needy than others .

For a few years after graduation, I was caught up with my own needs - to have a good career, to live a comfortable life with shopping, eating out and having fun. Whenever I met people who lack the basic needs in life such as food and accommodation, I felt sympathy and pity but my actions never went beyond the form of occasional donations; and after some time, those people started to fade from my mind as I again got caught up in pursuing my own needs.

It wasn't until late 2007 that I became more sensitive towards those less fortunate - kids whose parents can't afford to send them to school, children who ought to be in school but instead have to work to earn money, families who struggle to make ends meet, refugees whose futures seem uncertain and hopeless. Their sufferings in life stunned me; their strength to get through life astonished me; empathy for their lives stung my heart.

For most of us, we try to provide regular donations. Whenever a disaster strikes, we send donations for the victims. Whenever we read heart-wrenching stories about people's sufferings, the first thing that comes to our mind is to give donations. Whenever we meet kids, as young as 10 years old, working in tea-shops, most of us can't resist from giving them some pocket money. The need for donations seems never-ending.

I was once hit by "donation fatigue". At that moment, I thought to myself: what will happen if I buy one less pair of shoes, forgo one less gadget, eat one less extravagant meal, skip one shopping trip? For me, nothing. But for those people in need, those acts can lead to a significant help.

So I keep going as the number of people in need seems to keep growing.

ဧပရယ္လ္အေ၀း

2011-04-13T19:56:00.000-07:00

ေရပက္တယ္ဆိုတာ
အရိပ္ျဖစ္က်န္ခဲ့တဲ့ ၁၁ နွစ္ေကာင္မေလးနဲ႔ပဲ သက္ဆိုင္ေနသလိုလို ၊
ေရပက္ခံထြက္တယ္ဆိုတာ
တခါမွမလုပ္ဘူး ေနာင္လည္းလုပ္ျဖစ္မယ္မထင္္တဲ့အရာကို ဘယ္လိုခံစားရမလဲ မသိသလိုလို ၊
မစားရတာၾကာျပီျဖစ္တဲ့ မုန္႔လုံးေရေပၚထဲက ထန္းလ်က္ခဲေလးကိုျမံဳရင္း
ေ၀းသြားတာၾကာျပီျဖစ္တဲ့ ငယ္ဘ၀ကို စျမံဳ႕ျပန္ခ်င္မိေသး ၊
ပိေတာက္ေတြက နီးမလိုနဲ႔ ေ၀းေနဆဲ
အတုအေယာင္ ငု၀ါေတြကေတာ့ လက္တကမ္းမွာ ေဖြးခနဲ ၊
ျပံဳးစစနဲ႔ သၾကၤန္ကလက္ယပ္ေခၚတဲ့အခါ
ေဘးဘီ၀ဲယာ ေနာက္ကိုျပန္ၾကည့္
ငါ့ကိုမွဟုတ္ရဲ႕လားလို႔ ဇေ၀ဇ၀ါအေတြးနဲ႔
အခ်ိန္ေတြၾကား ထိုင္ရင္း
ဧပရယ္လ္ရက္ေတြ ထူးမျခားနားျဖစ္ခဲ့ ။

(Book Review) Love among the oppressed

2011-04-05T20:23:00.000-07:00

(Published in Irrawaddy's e-magazine, March 2011, Vol. 19 No.1)

Book Title: Burmese Lessons: A true love story
Author: Karen Connelly

Karen Connelly received her first Burmese lesson within two hours of arrival in Rangoon when she learned the Burmese word for beautiful: hla deh. But the beauty of Burma is not what she highlights in her memoir “Burmese Lessons,A True Love Story.” She focuses instead on the grim reality that she encountered during her personal journey on which she discovered not only Burma and its people, but her own true love.

The memoir begins with Connelly traveling to Burma in 1996 to collect information on political prisoners for a series of articles. While her memoir does not include any discussions with political prisoners, she writes about meeting Burmese people from many walks of life—literary figures, a former political-activist-turned-tourist-guide, a horse-cart driver and a nine-year-old boy working in a tea shop by the roadside. In the process, she learns about the draconian censorship that Burmese writers have to endure; she meets Burmese artists who are incredulous about governments that provide grants for artists and writers; she uses drawings in an attempt to explain what a condom is to a horse-cart driver and his wife who do not have a clue about family planning; and she discovers firsthand how rampant child labor is in many parts of Burma.

When students stage protests against the military junta in 1996, Connelly participates in the demonstrations and witnesses the brutality of police and soldiers against civilians. After the arrest and deportation of her friend, a Swedish journalist, she decides to flee to Thailand for her safety.

At a party in Chiang Mai in northern Thailand, Connelly meets the hero of her love story—a man named Maung, a revolutionary leader in one of Burma’s resistance groups who asks her to “give her heart to Asia.”

Connelly bares her love scenes with unexpectedly explicit descriptions. Lines such as: “His wetness turns into my own—his tongue in my mouth pulls liquid silk between my legs” are comparable to love scenes in Sidney Sheldon’s “The Sands of Time.” At times, her entangled emotions seem like those of a love-struck girl who is not yet a woman.

From the time she meets her lover, it is difficult to discern whether Connelly intends to focus her memoir on her love story or her experiences with the people of Burma. She sometimes alternates her chapters between detailing her passionate love affair with Maung and presenting her heartfelt truth about Burmese people—just as one is still reeling from disbelief regarding a Thai woman’s attitude towards a young Burmese girl, Connelly throws us into a chapter about her own emotional turmoil.

She also writes about meeting a number of people in various towns in Thailand—including Burmese dissidents and refugees in Mae Sot, Mae Sariang, and a refugee camp, as well as foreigners working for Burma’s cause.

Her accounts are sincere. She touches on raw issues such as the “territorial” nature of “whiteys” and the split of the ABSDF (All Burma Students’ Democratic Front), one of Burma’s resistance groups. She tugs at readers’ heart strings with her story of the death of a two or three-year-old child from malaria in a refugee camp and the resulting anguish of the child’s mother.

For many, Connelly’s memoir might not measure up to “Lizard Cage,” her previous novel centering on the prison life of a Burmese political activist which won her the Orange Broadband Award for new writers. But this is a memoir, after all, and the book reveals a very personal side of Connelly. Her humility is visible when she helps the women in an ABSDF camp carry stones from the stream up to the top of a hill. And her reflections are critical—such as “I should know that the Westerner is allowed to make such distinctions between one Asian race and another. The Westerner knows. We are entitled to knowledge, among other things. That is what makes us experts.”

Of the many books regarding Burma in recent years—Pascal Khoo Thwe’s “From the Land of Green Ghosts,” Emma Larkin’s “Finding George Orwell in Burma,” Andrew Marshall’s “The Trouser People” and Zoya Phan’s “Little Daughter,” Connelly’s memoir stands out for its intimate details of her love scenes and the way she has mingled them with her encounters of Burma and its people.

How does Connelly’s love story end? Perhaps she offers a hint when upon her departure from Burma she says: “Leaving is my consummate and cursed talent.”

Has she learned her Burmese lessons well? Reading her memoir will certainly provide enough evidence to decide—even for Connelly herself.

ဒီမိုး

2011-03-16T21:45:00.000-07:00

ျပတင္းေပါက္ေပၚ ေခါင္မိုးေပၚ
မိုးစက္ေတြတေျဖာက္ေျဖာက္ ..

ေနေရာင္ မဲ့
ေအးခနဲ ျဖစ္ေစတဲ့ ေလနဲ႔
တစိမ့္စိမ့္ မိုး ..

အခ်ိန္မတန္
ရာသီမမွန္
ရူးသြားတဲ့ေႏြကို အားေပးအားေျမာက္ျပဳဖို႔
ရြာခ်လိုက္တဲ့ မိုး ။

ဘာလိုေသးလဲကြယ္ (၃) (ႏွင္း၀ႆန္)

2010-10-21T10:50:00.000-07:00

အခ်စ္ကိုမ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ရေသာအခါ အခ်စ္ဟုအသိအမွတ္ျပဳနိုင္ဖို႔ နွလံုးသားတခုသာလိုအပ္သည္။
ခ်စ္သူကိုခ်စ္မိသြားေသာေန႔က ထိုစာေၾကာင္းအဓိပါယ္ကို နားလည္ခဲ့သည္။

.................... x x x x x x ..........................

တစံုတေယာက္ကိုလက္ထပ္ျပီးမွ ဘ၀လက္တြဲေဖာ္အစစ္အမွန္ကိုေတြ႔ရမယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္နာက်ည္းစရာေကာင္းလိုက္မည္နည္း။
ထိုအေတြးကို က်မအျမဲေတြးဖူးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အခ်ိန္တို႔၀ါးျမိဳျခင္းကိုၾကံ့ၾကံ့ခံျပီး ဘ၀လက္တြဲေဖာ္အစစ္အမွန္ကိုရွာခဲ့သည္။ ခ်စ္သူကလြဲျပီး တျခားဘယ္သူနဲ႔မွဘ၀ကိုေလွ်ာက္လွမ္းခ်င္စိတ္ရွိေတာ့မည္မဟုတ္ဟု ေသခ်ာသိလိုက္ေသာအခ်ိန္တြင္ ခ်စ္သူကိုလက္ထပ္ဖို႔ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။

.................... x x x x x x ..........................

လက္ထပ္ျပီးေတာ့ဘယ္လိုခံစားရလဲ ဟု သူငယ္ခ်င္းမ်ားကေမးတတ္ၾကသည္။
ဘ၀မွာအေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ပဲ ဟု က်မကျပန္ေျဖေလ့ရွိသည္။

လက္ထပ္ျခင္းသည္ ခ်စ္သူနွင့္က်မအတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားကိုေဆာင္က်ဥ္းေပးရံုမွတပါး အျခားထူးျခားမႈမရွိေခ်။

ဘ၀၏အေမာမ်ား၊ စိတ္ခ်မ္းသာစရာမ်ား၊ ရည္မွန္းခ်က္မ်ား ... ထိုအရာမ်ားကိုမွ်၀ခံစားဖို႔ လက္တြဲေဖာ္တေယာက္၊ အနီးဆံုးတစံုတေယာက္ရွိလာျခင္းအတြက္ က်မတို႔ေပ်ာ္ရႊင္မိသည္။ တဦးစီ၏လိုအပ္ခ်က္ အားသာခ်က္မ်ားကို ေစတနာအျပည့္နွင့္ ေထာက္ျပမည့္လက္တြဲေဖာ္ရွိလာေသာေၾကာင့္ အနာဂတ္အတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားနွင့္ က်မတို႔အားတက္မိသည္။

အိမ္ေထာင္သက္တမ္းငါးနွစ္ေက်ာ္ျပီျဖစ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းအမၾကီးတေယာက္ကေျပာဖူးသည္ ... အိမ္ေထာင္က်တာၾကာလာေလ တဦးစီရဲ့လိုအပ္ခ်က္ေတြ အားနည္းခ်က္ေတြ အလိုမက်ျဖစ္ရတာေတြကို လက္ခံတတ္လာေလပဲ။

လူတိုင္းတြင္ အားနည္းခ်က္ အားသာခ်က္မ်ားဒြန္တြဲေနသည္။ ဘယ္သူမွျပီးျပည့္စံုစြာ ေကာင္းမြန္သည္မဟုတ္။ ထိုအခါ အခ်စ္ကိုအသိအမွတ္ျပဳခဲ့ေသာနွလံုးသားကို ျပန္သတိရဖို႔အေရးၾကီးသည္။ ခ်စ္သူကိုခ်စ္ေသာက်မနွလံုးသားမွာေတာ့ ခ်စ္သူေျပာဖူးေသာစကားတခြန္း ေနရာယူထားသည္ .... ခင္ေမာင္တိုးရဲ႕ "မင္းျပံဳးရင္ ပန္းတို႔ပြင့္တယ္" စာသားလို က်မအျမဲျပံဳးေန ေပ်ာ္ရႊင္ေနတာတာပဲျမင္ခ်င္တယ္တဲ့ ... ။ က်မကလည္း ခ်စ္သူနည္းတူ .. ခ်စ္သူ႔အျပံဳး ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားကုိပဲျမင္ခ်င္သူျဖစ္သည္။

အိမ္ေထာင္က်တယ္ဆိုတာ ေထာင္က်သလိုပဲ ဟု တခ်ိဳ့ကေနာက္ေျပာင္တတ္ၾကသည္။ တကယ္ေတာ့ လက္ထပ္ျခင္းဆိုသည္မွာ ေထာင္က်သလိုပဲျဖစ္မလား ... အိမ္သစ္၊ ဘ၀သစ္တခုကိုထူေထာင္သလိုျဖစ္မလားဆိုတာ ... လက္ထပ္လိုက္သူနွစ္ဦးအေပၚမူတည္သည္။ သူတို႔၏ေရြးခ်ယ္ခ်က္ပင္ျဖစ္ေလေတာ့သည္။

ရည္မွန္းခ်က္ဆိုသည္မွာ

2010-03-14T06:34:00.000-07:00

ရည္မွန္းခ်က္ဆိုသည္မွာ

ေက်ာ္ေအာင္ ။ ။ ရည္မွန္းခ်က္ဆိုသည္မွာ ဆိုတဲ့ စာစီစာကံုး မင္းေရးျပီးျပီလား။

နိုင္ထြန္း ။ ။ ဟင့္အင္း ... စဥ္းစားတုန္း။

ေက်ာ္ေအာင္ ။ ။
ငါ့အထင္ေတာ့ ရည္မွန္းခ်က္ဆိုတာ ဘ၀မွာ ငါတို႔လိုခ်င္တဲ့ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ အရာကိုေျပာတာလို႔ ထင္တာပဲ။ ငါ့ကို လူၾကီးေတြကေမးေနၾကေလကြာ ... “သား ရည္မွန္းခ်က္ကဘာလဲ” ဆိုျပီး ။

အဲဒီအခါ ငါကေျပာလိုက္တယ္။ သားမွာရည္မွန္းခ်က္တခုမကေတာင္ရွိတယ္လို႔။ တခါတေလ မာမီ့လိုဆရာ၀န္ျဖစ္ခ်င္လိုက္၊ တခါတေလ ဒက္ဒီ့လို စီးပြားေရးသမားျဖစ္ခ်င္လိုက္။ ဒီစာစီစာကံုးအတြက္ေတာ့ စီးပြားေရးသမားျဖစ္ခ်င္တယ္လို႔ ေရးမယ္ကြာ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ငါ့ဒက္ဒီလို ပိုက္ဆံေတြအမ်ားၾကီးရခ်င္တယ္၊ သူ႔ကုိဆို လူေတြက ဆရာ ဆရာ ဆိုျပီး အျမဲေခၚၾကတာကြ၊ ေနာက္ဘယ္ေနရာသြားသြား သူ႔ကို အျမဲေဖာ္ေရြျပီး ဆက္ဆံၾကတာမိ်ဳးေတြ ငါလည္း ရခ်င္တယ္။ အဲလိုဆို အိုေကမယ္ထင္လား။

နိုင္ထြန္း ။ ။
မင္းလိုခ်င္တာ ျဖစ္ခ်င္တာေရးတာပဲကြ၊ ငါေတာ့ အိုေကတယ္ထင္တယ္။ ငါကေတာ့ ဘာေရးရင္ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားတုန္း။ ဒါနဲ႔ ဒီျမန္မာစာဆရာမက အရိုက္ၾကမ္းတယ္ေနာ္။ သူစာေမးတာ မေျဖနိုင္ရင္၊ သူစာရွင္းျပတာ နားမလည္ရင္၊ တခြန္းနဲ႔ ေျပာမရရင္ စိတ္တိုျပီး ရိုက္ေရာ။ ငါကေတာ့ သူ႔လိုမျဖစ္ခ်င္ဖူး။ အဲဒါငါ့ရည္မွန္းခ်က္ဆိုျပီး စာစီစာကံုးေရးလို႔ရမလား မသိဘူး။

ေက်ာ္ေအာင္ ။ ။
ရည္မွန္းခ်က္ဆိုတာ ျဖစ္ခ်င္တာကို ေရးရတာ။ မင္းအခုေျပာတာက မျဖစ္ခ်င္တာၾကီး။ ေနာက္ျပီး သူအရိုက္ၾကမ္းတဲ့အေၾကာင္းေရးရင္ မင္းကို ပိုရိုက္ေနဦးမယ္။

နိုင္ထြန္း ။ ။
ေအး .. မင္းေျပာတာလည္း ဟုတ္တယ္။ ဒါဆို ငါရယ္၊ ငါ့အကိုရယ္၊ သူ႔မိန္းမရယ္ တကၠစီတခါတားစီးတုန္းကအေၾကာင္း ေရးရင္ေကာင္းမယ္ထင္တယ္။

ဒီလိုကြာ အဲဒီတုန္းက ကားသမားက ကားေနာက္ခန္းကထိုင္ခံုေပၚမွာ အထုတ္ၾကီးတင္ထားတယ္။ ငါ့အကိုက ကားငွားေတာ့ စီးရတာက်ပ္မွာမို႔ ကားေရွ႔ခန္းမွာထားေပးဖို႔ေျပာတာ လံုး၀ေျပာမရဖူး။ ျပန္ေျပာတာ ဂ်စ္ကန္ကန္ပံုစံနဲ႔ကြ။ ငါကေတာ့ အဲဒီလူကို ပိတ္ကန္ခ်င္လိုက္တာ။ ဒါေပမယ့္ ငါ့အကိုကေတာ့ လံုး၀စိတ္တုိပံုမေပၚဖူး။ ဒါဆိုလည္း မလိုက္ေတာ့ဖူးဆိုျပီး ေနာက္ကားတစီးကိုပဲ ေျပာင္းစီးလိုက္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ဟိုကားဆရာၾကီးလည္း ကားအငွားမလိုက္ရေတာ့ ပိုက္ဆံမရျဖစ္သြားတာေပါ့။ သူ႔မ်က္နွာၾကီးက ပ်က္လို႔။ ငါ့အကိုကေတာ့ ခပ္ေအးေအး ျပံဳးျပံဳးပဲ။

ျပံဳးနိုင္တဲ့သူက နိုင္တာေပါ့ကြ၊ ဟုတ္ဖူးလား။ အဲဒီတုန္းက ငါလည္း ေနာက္ဆို ဘုဂလန္႔လုပ္တဲ့သူေတြကို အနိုင္ယူျပီး ငါ့အကိုလို ခပ္ျပံဳးျပံဳးေနနိုင္ခ်င္တယ္လို႔ စိတ္ထဲေတြးမိတယ္။ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကို စာစီစာကံုးထဲထည့္ေရးရင္ ရမယ္ထင္တယ္ကြ။ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား။

ေက်ာ္ေအာင္ ။ ။
ေအး .. အဲဒါကေတာ့ အိုေကတယ္ထင္တယ္။ မင္းက မင္းအကိုလို ျဖစ္ခ်င္တဲ့အေၾကာင္း ေရးတာကိုး။

ေဟ့ .. ဟိုမွာ မိ်ဳးဦးလာေနျပီကြ။

မိ်ဳးဦး ။ ။ ေဟ့ေကာင္ေတြ .. မင္းတို႔ဘာလုပ္ေနတာလဲ။

ေက်ာ္ေအာင္ ။ ။ သန္ဘက္ခါတင္ရမယ့္ စာစီစာကံုးကို ဘယ္လိုေရးရင္ေကာင္းမလဲ တိုင္ပင္ေနတာကြ။

မိ်ဳးဦး ။ ။ ဘယ္စာစီစာကံုးလဲ။

ေက်ာ္ေအာင္ ။ ။ ရည္မွန္းခ်က္ဆိုသည္မွာ ဆိုတာေလ။

မိ်ဳးဦး ။ ။
ဒါေလးမ်ား ေရးၾကီးခြင္က်ယ္လုပ္ျပီး တိုင္ပင္ေနေသး။ မင္းတို႔က အေတာ္ညံ့တာပဲ။ ငါကေတာ့ ေရးစရာအဆင္သင့္။ ျမန္မာစာဆရာမက ဘယ္လိုစာသင္ေကာင္းတာ၊ ေက်ာင္းသားေတြအေပၚ ဘယ္လိုစိတ္ရွည္တာ၊ ေစတနာထားတာ၊ ဒါေၾကာင့္ သူ႔လိုျဖစ္ခ်င္တာလို႔ ေရးလိုက္မွာေပါ့။

နိုင္ထြန္း ။ ။ မင္းေျပာေနတာေတြက အလိမ္ေတြပဲ။

မိ်ဳးဦး ။ ။
နိုင္ထြန္း .. မင္းက ငတုံးပဲ။ အဲလိုေရးမွ အမွတ္ေကာင္းေကာင္းရမွာကြ။ အမွတ္ေကာင္းရင္ ငါ့အေဖက မုန္႔ဖိုးေပးမယ္ေျပာထားတယ္။ မုန္႔ဖိုးရဖို႔က အဓိက။ လိမ္တာ မလိမ္တာ ငါ့အတြက္ အေရးမၾကီးဘူး။

ေက်ာ္ေအာင္ ။ ။ ေအး .. ဒါကလည္း မင္းျဖစ္ခ်င္တာဆိုေတာ့ မင္းရည္မွန္းခ်က္ပဲေပါ့ေလ။

ငါကေတာ့ ငါ့စာစီစာကံုးအဆံုးပိတ္မွာ ဒီလိုေရးလိုက္မယ္ .. “လူတိုင္းတြင္ ရည္မွန္းခ်က္ကိုယ္စီရွိၾကေလသည္။”

Writing

2010-02-22T04:12:00.001-08:00

I once saw this quote - by an American Author, Jonathan Safran Foer - on writing:

"Why do I write? It’s not that I want people to think I am smart, or even that I am a good writer. I write because I want to end my loneliness."

I instantly liked what he said because that was simply how I got started on writing.

It was snowing heavily on that day - my first time seeing the snow. I was in my college's dormitory room with my room-mate, a Chinese girl from Malaysia. She then started composing a Chinese poem. A combination of seeing her action, the snow, and the feeling of being home-sick, hit me. Melancholy engulfed my heart. That led me to grab a pen and paper and wrote a short Burmese poem of 4 lines or so. I never kept that poem but it somehow got me started on the path of writing.

Since then, despite the years, different experiences, and varying outlooks in life, one thing that hasn't changed, is my interest in writing. How I became passionate about writing is a mystery - even to myself.

Though my dad had a short stint as a writer for a journal during his university days, he halted all those right after the graduation to concentrate on his career. My mum has never been fond of writing. And, I chose to take Principles of Accounting over Literature during secondary school. My choice to embark on an engineering degree should have drawn me even further away from writing.

Despite all those, since that fateful day in college, writing has remained close to my heart.

Writing has become an outlet for my emotions. It provides a platform to voice my opinions. It helps to transform my reflections into words so that I can be reminded of those over time. Through writing, I am able to create stories by weaving together observations I made of others in daily life.

I always tell myself that life is full of uncertainties. However, one thing for sure is that, I will always go on writing.

ေနေရာင္ေအာက္မွာသာတဲ့လ

2010-02-19T21:02:00.000-08:00

ေနေရာင္ေအာက္မွာသာတဲ့လ

သူမနာမည္က သင္း၀တီစိုး။ က်ေနာ္တို႔အလုပ္တြင္ နည္းျပသင္တန္းဆရာမတစ္ေယာက္။ သူမ၏ဆံပင္ရွည္မ်ားကုိ က်စ္ဆံျမည္းနွစ္ဘက္က်စ္ျပီး ပန္းပြင့္တစ္ပြင့္အျမဲပန္ထားတတ္သည္။

ဆံပင္ပံုစံေျပာင္းသင့္သည္ဟု တခ်ိဳ႕က သူမကိုတိုက္တြန္းတာၾကားဖူးသည္။ ရွိရင္းစြဲ အသက္သံုးဆယ့္တစ္နွစ္ထက္ ပိုၾကီးသေယာင္ျဖစ္ေနသည္ဟု တခ်ိဳ႕က ေ၀ဖန္သည္။ ဘယ္သူေတြဘယ္လိုေျပာပါေစ က်ေနာ္သူမနွင့္စသိသည့္ ငါးနွစ္တာကာလအတြင္း တခါမွသူမဆံပင္ကို သိသိသာသာညွပ္လိုက္တာမေတြ႔ခဲ့။ အုန္းဆီလိမ္းျပီး မဟူရာေရာင္ေတာက္ေနေသာ သူမဆံေကသာကို တန္ဖိုးထားပံုရသည္။ က်ေနာ့္မ်က္စိထဲတြင္ေတာ့ ေျဖာင့္လိုက္၊ ေကာက္လိုက္၊ အေရာင္ဆိုးလိုက္ ျဖစ္ေနေသာ ကာလာေပါင္းစံု ၊ ပံုစံေပါင္းစံုအျပင္အဆင္ေတြၾကား ယဥ္ယဥ္ေလးနွင့္ သူမအသြင္ကြဲျပားေနတာ အမွန္ပင္။ ထို႔ေၾကာင့္ မနက္ခင္း ရံုးသို႔ေရာက္တိုင္း သူမ၏ဆံေကသာကို မသိမသာတခ်က္ က်ေနာ္ၾကည့္ျဖစ္သည္။

ဟိုက္ ... ။

သင္း၀တီစိုးတြင္ဆံပင္ရွည္တို႔ မရွိေတာ့။ နားေအာက္ထိသာသာေလာက္ ညွပ္ပစ္လိုက္သည္။ ဘယ္လိုျဖစ္သြားပါလိမ့္။

သိခ်င္ေစာနွင့္ က်ေနာ္ဟန္မေဆာင္နိုင္ေတာ့။ သူမစားပြဲသို႔လွမ္းသြားျပီး ...

“မသင္း၀တီ .. ဘာလို႔ဆံပင္ေတြညွပ္ပစ္လိုက္တာလဲဗ်ာ”

က်ေနာ့္အေမးကို ပထမေတာ့သူမအံ့ၾသသြားပံုရသည္။ ျပီးမွ ျပံဳးျပီး ...

“က်မလည္း က်မဆံပင္ေတြကိုညွပ္ရတာ နွေျမာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုေလ .. က်မေထာက္ပံ့ေနတဲ့ေက်ာင္းမွာ ကေလးေတြ ဒီနွစ္ေဆာင္းမွာ ပိုေအးေတာ့ ျခံဳစရာေစာင္ေတြလိုလာတယ္။ အလွဴရွင္လည္း ထပ္ရွာမရ။ ဒီလအတြက္ က်မမွာလည္း အကုန္လွဴဖို႔ ေလာက္ငတဲ့ေငြပိုမရွိလို႔ စိတ္ညစ္ေနတုန္း၊ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္တဆိုင္က ဆံပင္ေတြ၀ယ္တယ္ဆိုတာၾကားလို႔ သြားေရာင္းလိုက္တာပါ။ တစ္ေသာင္းေက်ာ္ေလာက္ေတာ့ရလိုက္တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လိုအပ္တဲ့ပိုက္ဆံအတြက္ ကာမိသြားတာ ၀မ္းသာမိတယ္။”

သူမအေျဖကိုၾကားေတာ့ အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္စျပဳလာေသာေၾကာင့္ ထိပ္ေျပာင္စျပဳေနေသာ က်ေနာ့္ေခါင္းကို ေယာင္ယမ္းျပီးလက္နဲ႔စမ္းလိုက္မိသည္။ နိုင္ငံျခားမွလာေသာနည္းပညာနွင့္ ျပန္စိုက္ထားရေသာ ဆံပင္တခ်ိဳ႕က ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ျဖစ္ေနတာ ခံစားလိုက္ရသည္။ ဒါ့အျပင္ ဆံပင္စိုက္စဥ္က က်ေနာ့္ဦးေခါင္းအေရျပား ပူေလာက္ကိ်န္းစပ္ခဲ့ရသလို၊ က်ေနာ့္ရင္ထဲမွာလည္း သိန္းခ်ီကုန္သြားေသာ ပိုက္ဆံမ်ားအတြက္ ... ။

ဘာလိုေသးလဲကြယ္ (၂)

2010-02-17T04:24:00.000-08:00

ဘာလိုေသးလဲကြယ္ (၂)

“သူသာ က်ေနာ့္ကို ဆက္ျပီးအဆက္အသြယ္မလုပ္ခဲ့ရင္ က်ေနာ္တို႔ခုလို ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္လာမွာ။ ဒါေၾကာင့္ သူအဲလိုဆက္သြယ္ခဲ့တာအတြက္ သူ႔ကို သိပ္ေက်းဇူးတင္တယ္”

ခ်စ္သူနွင့္ရင္းနီးေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ားက က်မတို႔ဇာတ္လမ္းအစကိုေမးတိုင္း ခ်စ္သူက ထိုသို႔ရွင္းျပတတ္သည္။ ဇာတ္လမ္းတိုင္းသည္ အေၾကာင္းအရာတခုခုနွင့္စတင္တတ္သလို၊ က်မတို႔ဇာတ္လမ္းသည္လည္း က်မဘ၀၏ပထမဆံုးလုပ္ျဖစ္ခဲ့ေသာလုပ္ရပ္တခုနွင့္ အစပ်ိဳးခဲ့သည္။

ခ်စ္သူနွင့္စေတြ႔ျဖစ္ေသာေန႔က သူ႔ရံုးကို ပထမဆံုးအလည္ေရာက္ေသာေန႔ျဖစ္သည္။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ၀တ္ျပီး ကတီပါဖိနပ္စီးထားေသာ္လည္း က်မမ်က္၀န္းထဲ ကိုးလိုးကန္႔လန္႔ျဖစ္မေနေသာေယာက္်ားမွာ ခ်စ္သူသာျဖစ္ခဲ့သည္။ ခ်စ္သူ႔မ်က္နွာထက္ရွိ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေသာရုပ္လကၡဏာမ်ားကို ျမင္ျမင္ခ်င္းသတိထားမိခဲ့သည္။ ခ်စ္သူ႔ရံုး၏ အ၀င္ေပါက္တည့္တည့္တြင္ သူ၏အလုပ္စားပြဲရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရံုးသို႔ဧည့္သည္လာလွ်င္ ဧည့္၀န္ေက်ပြန္ရန္ သူ႔တာ၀န္ဟု ခ်စ္သူယူဆသလားမသိ။ က်မကိုေဖာ္ေရြျပဴငွာစြာ ဆက္ဆံခဲ့သည္။

ပထမဆံုးအၾကိမ္ခ်စ္သူနွင့္ထမင္းစားျဖစ္ေသာညေနက သူနွင့္ဒုတိယအၾကိမ္ေတြ႔ျဖစ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ထမင္းမစားဘဲ ဟင္းသံုးေလးမိ်ဳးကိုမွာယူခါ ဟိုထိဒီထိနွင့္ ညစာျပီးခဲ့ေသာေယာက္်ားတေယာက္၏စားနည္းကုိျမင္ေတာ့ က်မအံ့ၾသမိသည္။

ခ်စ္သူနွင့္တတိယအၾကိမ္ေတြ႔ရာ ေအးေအးေဆးေဆးစကားေျပာရင္း ထမင္းအတူစားျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရွိေနေသာ္လည္း က်မကခ်စ္သူနွင့္သာစကားေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္အထိ ခ်စ္သူသည္ က်မအတြက္ စိတ္၀င္စားစရာအနည္းအက်ဥ္းပါ၀င္ေသာ ေယာက္်ားတေယာက္သာျဖစ္ခဲ့သည္။ ဒါ့ထက္မပိုခဲ့။ က်မစိတ္ကိုလႈပ္ခါနိုင္စြမ္းလည္း မရွိခဲ့။

အကယ္၍ ထိုထမင္းစားပြဲကို ကေလးမေလးတေယာက္ ပန္းလာမေရာင္းခဲ့လွ်င္ ခုလို ခ်စ္သူနွင့္က်မတို႔ဇာတ္လမ္းဟု ျပန္ေျပာျပေနစရာအေၾကာင္းလည္း ရွိခ်င္မွရွိလာမည္။

စိတ္ကူးယဥ္တတ္ေသာက်မသည္ က်မနွလံုးသားကို ဆြဲယူလႈပ္ကိုင္သြားနိုင္မည့္အခ်စ္ကို ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဖူးသည္။ ပန္းလာေရာင္းေသာကေလးမေလးကို ေခၚယူစကားေျပာေနခဲ့ေသာခ်စ္သူ႔မ်က္၀န္းမ်ားကေတာ့ က်မနွလံုးသားကို ယစ္မူးသြားေစျခင္းမဟုတ္ဘဲ၊ သိမ့္သိမ့္ေလးနူးညံ့ျခင္းမ်ားနွင့္ ရိုတ္ခတ္သြားေစခဲ့သည္။ ေယာက္်ားတေယာက္၏မ်က္၀န္းမ်ားသည္ ပထမဆံုးအျဖစ္ က်မစိတ္ထဲ ထင္ဟပ္သြားခဲ့သည္။ ထိုမ်က္၀န္းမ်ားေၾကာင့္လည္း ထိုညအျပီး သူနွင့္က်မတို႔ နိုင္ငံေတြျခားသြားေသာအခါ က်မကသူ႔ကိုဆက္သြယ္ျဖစ္ခဲ့သည္။

သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ခ်စ္သူနွင့္က်မ ဘယ္အခ်ိန္တြင္ခ်စ္သြားၾကသလဲဟု ေမးၾကသည္။ ထိုေမးခြန္းအတြက္ က်မတြင္ အေျဖမရွိေခ်။ ခ်စ္သူကိုေမးၾကည့္ေသာအခါတြင္လည္း ထိုနည္းတူပင္။ ခ်စ္သူနွင့္က်မသည္ တေယာက္ေပၚတေယာက္ ၾကိဳက္နွစ္သက္ျခင္းမ်ားနွင့္စတင္ခဲ့သည္ဟု က်မတို႔ယူဆမိသည္။ ပထမဆံုးအၾကိမ္ခ်စ္သူနွင့္က်မဖုန္းေျပာျဖစ္ေသာညက သံုးနာရီေက်ာ္ၾကာခဲ့သည္။ ခ်စ္သူျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာဘ၀အေတြ႔အၾကံဳမ်ား၊ က်မတုိ႔ခ်စ္ေသာေမြးရပ္ေျမအေၾကာင္း၊ က်မတို႔၏ အေတြးစိတ္ကူးမ်ား၊ ဘာသာေရးနွင့္ဘ၀အေၾကာင္း စသည္တို႔သာေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ရံဖန္ရံခါဖုန္းေျပာျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း က်မတို႔ေျပာေသာအေၾကာင္းမ်ားတြင္ ရင္ခုန္စရာတို႔မပါရွိခဲ့ေပ။ သို႔ေသာ္ စိတ္ၾကည္နူးဖြယ္ရာ၊ အတုယူဖြယ္ရာ၊ တေယာက္အေပၚတေယာက္ ေဖးမအားေပးမႈမ်ားနွင့္ ျပည့္လွ်ံေနသည္ဟု က်မတို႔ခံစားရသည္။ အခ်စ္ဆိုေသာအေၾကာင္းအရာကို ေယဘူရဆန္ဆန္ လက္ေတြ႔က်က် သံုးသပ္သလို က်မတို႔ေျပာတတ္ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ ခ်စ္သူနွင့္က်မသည္ ထုတ္ေျပာျခင္းမရွိဘဲ တေယာက္ကိုတေယာက္ နွစ္သက္ တြယ္တာ တန္ဖိုးထားမိလာၾကသည္။ က်မတို႔၏အခ်စ္သည္ ထိုကဲ့သို႔ ေအးခ်မ္းစြာစတင္ခဲ့သည္။

လူတို႔သည္ ဇာတ္လမ္းတခု၏အဆံုးသတ္ကို အလြန္စိတ္၀င္စားတတ္ၾကသည္။ ခ်စ္သူနွင့္ က်မအတြက္ကေတာ့ က်မတို႔ဇာတ္လမ္း၏အဆံုးသတ္သည္ က်မတို႔ဘ၀အဆံုးသတ္ျဖစ္သည္ဟု ခံယူထားၾကသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ လိုခ်င္ေသာဇာတ္လမ္းအဆံုးသတ္ကိုေရာက္ရန္ထက္ ဘယ္လိုသြားမည္ဆိုေသာအခ်က္က ပိုအေရးၾကီးေနသည္။ ခ်စ္သူနွင့္က်မသည္ ဆူပူေအာ္ဟစ္ရန္ေတြ႔ျခင္းမ်ား၊ ကပ္သီးကပ္သပ္ မာနမ်ား၊ နားလည္မႈကင္းမဲ့ေသာ အနိုင္ယူလိုစိတ္မ်ားကို က်မတို႔ဇာတ္လမ္းထဲ လံုး၀ပါ၀င္ခြင့္မရွိေစရဟု ဆံုးျဖတ္ထားၾကသည္။

သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ခ်စ္သူသည္ က်မကိုဘယ္လိုလက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းခဲ့ပါသနည္းဟု ေမးခဲ့သည္။ ခ်စ္သူကို ဘယ္ပံုဘယ္နည္းနွင့္လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းေစခ်င္သည္ဆိုေသာစိတ္မိ်ဳး က်မတြင္လံုး၀မေပၚေပါက္ခဲ့။ ခ်စ္သူကလည္း လုပ္ဖို႔တခါမွစိတ္မကူးခဲ့။ ခ်စ္သူနွင့္က်မသည္ ထိုသို႔ေသာခ်စ္သူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။

တကယ္ေတာ့ က်မနွင့္ခ်စ္သူတို႔ဇာတ္လမ္းမွာ အမ်ားသူငါအတြက္ ဤသို႔ ကဗ်ာမဆန္စြာ ရိုးစင္းလြန္းပါေသာ္လည္း၊ က်မနွင့္ခ်စ္သူအတြက္ေတာ့ တစ္ဘ၀စာအတြက္ လံုေလာက္ျပည့္စံုပါသည္။

The Stomach & I

2010-01-26T23:57:00.001-08:00

Last week, I was almost late for work as my stomach was making violent protests. I tried to pacify it by spending a considerable amount of time in the toilet but it didn’t help. Seeing that time was running out, I tried to subdue the stomach by filling it with very warm tea. For a while, it quietened down. Just as I thought I could walk to the MRT station in peace and quiet, it started again; this time with more vigour, kicking its walls on the left, right, centre. I found myself thinking, “Enough is enough. I am no longer giving in to you”. So I completely ignored the stomach’s incessant protests, focused my mind elsewhere and walked on. After a while, realizing that nothing was going to come out of its protests, it gave up.

The stomach likes to make similar protests every now and then. Maybe it wants to make sure that I always remain attentive to its needs. Whenever it was not filled with enough food, it would make growling noises - assuming that in order to avoid being embarrassed among other people, I would quickly satisfy its demand. If that method didn’t work, it would resort to getting the brain to join its cause; the brain would then shake itself continuously so that I would be subjected to giddiness.

The stomach is also manipulative. Many years ago, when I was a university student, it probably got fed up of consuming instant noodles, fried rice and pasta, day after day, week after week. So, it incited the appendix to join the protest saying that I was polluting the appendix with too much chilli. The appendix, being rather gullible, joined in, went too far and threatened to explode. So, I had no choice but to cut it off.

Not knowing that the appendix and it played different roles in my body, the stomach was rather shaken by my decisive action. The stomach – the arrogant “fellow” who thinks that it was smart enough to manipulate the rest of the organs in my body to its advantage – did not realise that I could not afford to lose or cut off any more parts from my body. As a result, we managed to reach an agreement; I would dedicate a certain amount of my time to the stomach every morning and it would stop protesting. That agreement has worked pretty well for the past few years.

Only recently, the stomach has started to cause some commotion again. Maybe its grievances against me have accumulated to a significant portion over the past few years. It now tries to demand more of my time every morning.

On my part, having reached thirties has certainly mellowed me; I no longer want to adopt the “heck-care” attitude against the stomach. Neither can I afford to do so. I try to reach amicable terms with the stomach: I feed it with regular meals and avoid burying it under piles of chilli; in return, it just needs to stop the protests.

The stomach should realise that it and I are, in fact, interdependent. I cannot live without the stomach and the stomach cannot exist without me. However, the stomach has an upper hand. Every protest it makes, will result in an uncomfortable – sometimes even unbearable – situation for me. Therefore, I have no choice but to continue with this “love-hate” relationship with the stomach and try to appease it as much as possible.

Well, if you see me late for work next time, just conclude that I’ve, yet again, incurred the wrath of the stomach. It has simply gone out of my control.

ဘာလိုေသးလဲကြယ္

2010-01-19T07:06:00.000-08:00

ဘာလိုေသးလဲကြယ္

“ျခံပါတဲ့အိမ္ေလးမွာပဲေနခ်င္တယ္” လို႔က်မကခ်စ္သူကိုအျမဲေျပာေလ့ရွိသည္။

“ေနာက္ေရာဘာလိုခ်င္ေသးလဲ”လို႔ခ်စ္သူကေမးတိုင္း ... “ျခံထဲမွာထိုင္ရင္းစီးဖို႔ ဒန္းေလးလည္းလိုခ်င္တယ္” လို႔ က်မကေျဖတတ္သည္။ ထိုအခါခ်စ္သူကဘာမွျပန္မေျပာဘဲျပံဳးေနတတ္သည္။

က်မကဆက္ျပီး ... “တခ်ိဳ႕ညေတြမွာ ျခံထဲမွာ မီးအိမ္ေလးေတြ ဖေယာင္းတိုင္ေလးေတြထြန္းျပီး အတူတူထမင္းစားရရင္ သိပ္ၾကည္နူးစရာေကာင္းမွာပဲ”။

“ဟာ .. ဒါဆိုျခင္ေဆးေခြေတြမ်ားမ်ား၀ယ္ထားရမယ္ေနာ္” လို႔ ခ်စ္သူကသူ႔၀သီအတိုင္းခပ္ေနာက္ေနာက္ျပန္ေျပာတတ္သည္။ “ၾကည့္ ... အေကာင္းေျပာေနတာေဖာက္လာျပီ” လို႔မေက်မခ်မ္းေျပာလွ်င္ သေဘာက်စြာရယ္ေမာေနတတ္ျပန္သည္။

ခ်စ္သူနွင့္က်မသည္ နွစ္ကိုယ္တူအိမ္ေလးအေၾကာင္းစိတ္ကူးနွင့္ထိုသို႔ေျပာျဖစ္ၾကသည္။

ခေရနဲ႔ တရုတ္စကားပန္းကိုၾကိဳက္တယ္လို႔ေျပာဖူးေသာက်မအတြက္ ခ်စ္သူကခေရပင္နဲ႔တရုတ္စကားပင္ေတြစိုက္ေပးမယ္လို႔ မွတ္မွတ္ရရေျပာဖူးသည္။ “ဒါေပမယ့္ခ်က္ခ်င္းေတာ့ပြင့္မွာမဟုတ္ဘူး၊ ေစာင့္ရမယ္ေနာ္” လို႔လည္း နွစ္သိမ့္ခဲ့ဖူးသည္။ ထိုအခါက်မကလည္း၀မ္းသာအားရေခါင္းျငိမ့္ခါ “ေစာင့္နိုင္ပါတယ္”လို႔ျပန္ေျပာရင္း ခ်စ္သူကသတိတရမွတ္သားထားျခင္းအတြက္ၾကည္နူးမိခဲ့သည္။

ခ်စ္သူက ဧည့္ခန္းမွာအိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂေတြကို ဘယ္လိုေနရာခ်မယ္၊ ဘယ္လိုပစၥည္းေတြ၀ယ္မယ္ေျပာေတာ့ ... အယ္လ္ပံုစံနဲ႔ဆက္တီသာလိုခ်င္ေၾကာင္း၊ သားေရအစစ္ အတုတို႔နဲ႔လုပ္ထားတာမိ်ဳးမၾကိဳက္ေၾကာင္း၊ တီဗြီဆိုရင္ေတာ့ လက္မအနည္းဆံုးဘယ္ေလာက္လိုခ်င္ေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ သူေျပာထားသည့္အေပၚနွမ္းျဖဴးလိုက္သည္။ တခါတရံခ်စ္သူကလက္ခံသလို တခါတရံလည္း “အဲလိုဆိုမျဖစ္ဘူးေလ၊ ဒီလိုေရာ ...” စသည္ျဖင့္ လက္ေတြ႔က်ေသာအၾကံဥာဏ္မ်ားကိုျပန္ေပးေသာအခါ က်မကလက္ခံရသည္။ တခါတေလေတာ့လည္း သူေျပာျပေနေသာ ဘယ္အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂကို ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔လုပ္မယ္ဆိုတာေတြကိုစကားျဖတ္ျပီး၊ ျခံထဲကဒန္းေပၚမွာ သူနဲ႔အတူထိုင္ျပီး ေကာင္းကင္ၾကီးကုိေငးၾကည့္ခ်င္ေၾကာင္း၊ ဧည့္ခန္းထဲမွာသူ႔ကိုမွီျပီးရုပ္ရွင္ၾကည့္ခ်င္ေၾကာင္း စာဖတ္ခ်င္ေၾကာင္းတို႔ကို က်မကေျပာျဖစ္သည္။

ခ်စ္သူကသူနွစ္သက္ေသာပန္းခ်ီကားအသစ္မ်ားေတြ႔တိုင္း အိမ္ရဲ႔ဘယ္ေနရာမွာထားရင္ေတာ့ဘယ္လိုၾကည့္ေကာင္းမွာလို႔ စဥ္းစားတတ္သလို၊ က်မကလည္း က်မတို႔နွစ္ကုိယ္တူအိမ္ေလးတြင္ဘယ္လိုေနမည္ ဘယ္လိုထိုင္မည္ဆိုေသာစိတ္ကူးမ်ားကို အစဥ္မျပတ္ေတြးေနတတ္သည္။

မည္သို႔ဆိုေစ နွစ္ကိုယ္တူအိမ္ေလးအေၾကာင္းေတြးရတိုင္း တိုင္ပင္ရတိုင္း က်မတို႔နွစ္ေယာက္လံုးေပ်ာ္ၾကသည္။ ခ်စ္သူ၏စိတ္ကူးမ်ားကိုအေျခခံျပီးရုပ္လံုးေဖာ္ထားေသာအိမ္ေလးတြင္ က်မ၏စိတ္ကူးထဲကလိုေနထိုင္မည့္ေန့မ်ားသို႔ က်မတို႔နွစ္ေယာက္လံုးအတူလွမ္းဖို႔ဆံုးျဖတ္ထားၾကသည္။

သူငယ္ခ်င္းဇနီးေမာင္နံသည္ အိမ္တစ္လံုးနွင့္ျခံကိုနွစ္နွစ္နီးပါးအခ်ိန္ယူျပီး စိတ္တိုင္းက်ေဆာက္ခဲ့ၾကသည္။ သူတို႔ျခံထဲတြင္အရိပ္အာ၀ါသေကာင္းေသာသစ္ပင္မ်ားစြာရွိသည္။ ျမက္ခင္းက်ယ္က်ယ္ရွိသည္။ နွစ္ထပ္ျမင့္ေသာအိမ္မၾကီးနွင့္ တစ္ထပ္သာရွိေသာအိမ္အေသးနွစ္လံုးကို က်ယ္၀န္းေသာျခံထဲတြင္ေနရာခြဲ၍ေဆာက္ထားသည္။ ေခြးနွစ္ေကာင္နွင့္ထိုဇနီးေမာင္နံ၏ဘ၀သည္ သူတို႔ျခံထဲမွသစ္ပင္မ်ားကဲ့သို႔ တည္ျငိမ္ေအးေဆးလွသည္။ ျမင္သူတိုင္းစိတ္ခ်မ္းသာဖြယ္ရွိရသည္။

က်မနွင့္ခ်စ္သူကေတာ့ နွစ္ကိုယ္တူအိမ္ေလးကို ဘယ္ေလာက္ထိၾကာေအာင္အခ်ိန္ယူျပီးေဆာက္ရမည္မသိ။ ဘယ္လိုပရိေဘာဂေတြ အျပင္အဆင္ေတြလုပ္ျဖစ္မည္မသိ။ ျခံထဲတြင္ ဘယ္လိုသစ္ပင္ေတြစိုက္ျဖစ္မည္မသိ။ ခ်စ္သူေျပာသလို ျခင္ေဆးနံ႔ေတြၾကား ေခါင္းမူးတာနဲ႔ပဲ ျခံထဲမွာညစာစားျဖစ္ခ်င္မွလည္းစားျဖစ္မည္။ အားလံုးသည္ မေရရာ မေသခ်ာ။

ေသခ်ာသည္ကေတာ့ ထိုအိမ္ေလးတြင္မရွိမျဖစ္လိုအပ္ေသာအရာမွာ က်မတို႔နွစ္ေယာက္၏ေပ်ာ္ရႊင္မႈပင္ျဖစ္သည္။ ခ်စ္သူ၏အျပံဳးသာရွိေနမည္ဆိုလွ်င္ က်မစိတ္ကူးယဥ္ထားသလိုျဖစ္မလာေသာအိမ္မိ်ဳးတြင္လည္း က်မေနထိုင္နိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ က်မ၏အျပံဳးမ်ားကိုတန္ျပန္တန္ဖိုးထားတတ္ေသာခ်စ္သူသည္ က်မစိတ္ကူးယဥ္ထားေသာအရာမ်ားပါ၀င္ေသာအိမ္ေလးကို အတတ္နိုင္ဆံုးေဆာက္ေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္းကိုလည္း က်မရင္ထဲသိရွိေနပါေတာ့သည္။

(19 Jan 2010)

Reminder

2009-12-09T20:34:00.001-08:00

... We must learn to go easy on ourselves whenever necessary ...

... We must learn to forgive ourselves ...

ကြက္လပ္

2009-11-18T09:53:00.000-08:00

ကြက္လပ္

(ပထမရက္)

လာၾကိဳမယ့္သူနဲ႔ ေလဆိပ္မွာေခ်ာေခ်ာေမာေမာေတြ႔လိုက္လို႔အကုန္အဆင္ေျပသြားတယ္။ ရွစ္နာရီေလာက္ေလယာဥ္စီးလာရတာဆိုေတာ့ လူကေတာ့ႏံုးေနတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေလယာဥ္ကြင္းကထြက္လုိက္တယ္ဆိုရင္ပဲ အေ၀းမွာလွမ္းျမင္ေနရတဲ့ေတာင္ျမင့္ျမင့္ၾကီးေတြကိုၾကည့္ျပီ းအေမာေျပသြားတယ္။

ဒီေန႔ေတာ့ေဟာ္တယ္ေရာက္ျပီးဘယ္မွမသြားျဖစ္ေတာ့။ မနက္ျဖန္မနက္ေစာေစာထြက္မွာဆိုေတာ့ အိပ္ရေတာ့မယ္။ ညီမေလးတေယာက္ ေစာေစာမအိပ္ဘဲ ၀တၳဳစာအုပ္ေတြပဲဖတ္ေနမလား။ ညီမေလးကိုအခန္းထဲပဲေအာင္းမေနဘဲ ခုလိုသဘာ၀ရွဳခင္းေတြကိုပဲအျပင္လက္ေတြ႔မွာဖတ္ေစခ်င္လိုက္တာ။

.............

ကိုကို႔ကိုေလယာဥ္ကြင္းလိုက္မပို႔ျဖစ္ခဲ့။ လိုက္ပို႔ရင္ငိုမိမွာဆိုးလို႔။ ငါငိုလည္းကိုကိုကေတာ့သူ႔ခရီးစဥ္ကိုဖ်က္ေတာ့မွာမဟုတ္တာသိလိုက္ျပီ။ သိပ္၀မ္းနည္းတာပဲ။ သူ႔ေတာင္တန္းၾကီးေတြက ငါ့ထက္သံေယာဇဥ္တြယ္စရာေကာင္းေနသလား။

---------------------------------

(နွစ္ရက္ေျမာက္)

မနက္ခုနွစ္နာရီမွာမနက္စာစားျပီး လာၾကိဳဖို႔စီစဥ္ထားတဲ့ဘတ္စ္ကားၾကီးနဲ႔ေတာင္ေျခကိုသြားၾကတယ္။ ကားစီးရတာ ေလးနာရီေလာက္ၾကာေတာ့ ကားေပၚမွာတေရးတေမာအိပ္လိုက္ခဲ့ၾကတယ္။ ေတာင္ေျခေရာက္ေတာ့ ဘယ္သူမွေတာင္မေတြ႔ေတာ့ဖူး။ ၾကည့္ရတာငါတို႔အုပ္စုကေနာက္အက်ဆံုးထင္တယ္။ ဒါနဲ႔ကိုယ့္ေက်ာပိုးအိတ္ကိုယ္ေကာက္လြယ္ျပီးအျမန္တက္ခဲ့ရတယ္။ ညရွစ္နာရီေလာက္မွနားရမယ့္တေထာက္စခန္းကိုေရာက္တယ္။ ဒီမွာက ညေနခုနွစ္နာရီေလာက္ဆိုစျပီးေမွာင္ေတာ့ တစ္နာရီခရီးကိုလက္နွိပ္ဓါတ္မီးကိုအားထားျပီးတက္ခဲ့ၾကတယ္။

သရဲေၾကာက္တတ္တဲ့ညီမေလးအတြက္ ခုလိုခရီးမိ်ဳးထြက္တဲ့အေလ့အက်င့္ရရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႔ေတြးမိတယ္။ အဲလိုဆိုညီမေလးပိုသတၱိရွိလာမယ္။ ဒီခရီးမထြက္လာခင္ “ညီမေလးထက္ ကိုကို႔ေတာင္တန္းၾကီးေတြကပိုခ်စ္စရာေကာင္းေနတာေပါ့ေလ” ဆိုတဲ့ ညီမေလးစြပ္ဆြဲခ်က္ကိုျပန္ၾကားေနမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ေတာင္တန္းေတြၾကားငါေပ်ာ္သလိုညီမေလးကိုလည္းေပ်ာ္ေစခ်င္တယ္။

............

“ညီမေလးကတသက္လံုးကိုကိုနဲ႔ပဲေနမွာေနာ္”

“ေအး ... ေနရမွာေပါ့”

ေဆးလာတိုက္တုိင္းေျပာတဲ့စကားေတြျပန္ေတြးၾကည့္တိုင္းယူက်ံဳးမရျဖစ္တယ္။ ငါကသူ႔ကိုတသက္စာအတြက္အားကိုးတယ္ဆိုတာသိသားနဲ႔။ သူပဲငါ့အနားမွာျပဳစုလာတာ။ ခုေတာ့ငါတေယာက္တည္းေနရေတာ့မယ္။ ေနတတ္ေအာင္ေနရေတာ့မယ္။

-------------------------------------

(သံုးရက္ေျမာက္)

ေတာင္ထိပ္ကို မနက္ေလးနာရီမွာေရာက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေနထြက္တာကိုထိုင္ၾကည့္ၾကတယ္။ တိမ္ေတြနဲ႔အတူထိုင္ ေနမင္းကိုၾကိဳဆိုခြင့္ရတဲ့မနက္ခင္းဆိုတာ ဘယ္ေလာက္ခံ့ညားသလဲဆိုတာညီမေလးကိုျမင္ေစခ်င္လိုက္တာ။ ေနာက္ျပီးအဲဒီေနရာက ညီမေလးခ်စ္တဲ့ေကာင္းကင္ၾကီးနဲ႔အနီးကပ္ဆံုးေနရာပဲ။ ေလေတြကတိုက္တာလည္းအရမ္းပဲ။

..........

ကိုကိုကေတာ့သူ႔ေတာင္ေတြၾကားအေပ်ာ္ျမဴးျပီးငါ့ကိုေမ့ေနေလာက္ျပီ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုကိုေပ်ာ္မယ္ဆိုရင္ ငါလည္းေနတတ္ရမွာေပါ့။ လူဆိုတာတေယာက္တည္းေမြးလာတာပဲ။

ဒါေပမယ့္ ငါတို႔မွာ ဒီေမာင္နွမေလးနွစ္ေယာက္ပဲရွိတာ။ ကိုကိုမရွိရင္ ငါဘယ္သူနဲ႔သြားေနရမလဲ။

------------------------------------

(ေလးရက္ေျမာက္)

ညီမေလးေဆးေတြေသာက္ရဲ႔လား။ တေန႔လံုးအခန္းထဲေအာင္းေနမလား။ ဖုန္းဆက္ေမးရင္ေရာ အသံၾကားတာနဲ႔ငိုေနမလား။ သူငိုတာၾကားရင္အရမ္းစိတ္မေကာင္းဘူး။

မနက္ျဖန္ျပန္ေတာ့မွာပဲ။

................

ကိုကုိ ငါ့ကိုသတိမရေတာ့ဖူး။ သူ႔ေတာင္တန္းေတြၾကားအေပ်ာ္လြန္ေနျပီ။

မနက္ျဖန္ျပန္ေရာက္လာေတာ့မယ္။

---------------------------------

(ငါးရက္ေျမာက္)

လူကပင္ပန္းေနေပမယ့္စိတ္ကေတာ့လန္းဆန္းေနတယ္။ ညီမေလးၾကိဳက္တတ္မယ့္လက္ေဆာင္ထုတ္ေတြၾကည့္ျပီး အားရမိတယ္။ လက္ေဆာင္ေတြျမင္ရင္ ညီမေလးေပ်ာ္ေလာက္ပါရဲ႕။

.........

ကိုကိုျပန္လာေတာ့မယ္။ ဘယ္ေတာ့ျပန္ထြက္သြားဦးမလဲ။

---------------------------------

“ညီမေလးအတြက္အမွတ္တရလက္ေဆာင္ေတြ၀ယ္လာတယ္။ ၾကိဳက္ရဲ႔လား။”

“အင္း ...”

“ညီမေလးေနေကာင္းရဲ႕လား”

“ေကာင္းပါတယ္။ ခါတိုင္းလိုပဲေပါ့”

......
......
......

“ညီမေလး ဒီမွာကိုကိုရိုက္လာတဲ့ပံုေတြ။ လွလိုက္တာ။ ဒီပန္းပင္ေတြကေလ ေတာင္တက္လမ္းမွာေပါက္ေနတာေတြေပါ့။ ေဟာဟိုမွာ ရွဥ့္ေလးေတြ႔လား ... အျမန္ရိုက္လိုက္ရတာ။ ဓါတ္ပံုထဲပါလာလို႔ေတာ္ေသးတယ္ ... xxxx ..... xxxx”

“အင္း ... ေၾသာ္ ... ဟုတ္လား ... အင္း ေကာင္းတာေပါ့ေနာ္ .... xxxx ... xxxx .. ”

----------------------------------

(ေျခာက္ရက္ေျမာက္)

ဤအိမ္တြင္လူနွစ္ေယာက္ေနထိုင္ၾကသည္။

မနက္မိုးလင္းေသာအခါ မနက္စာစားျပီးျပီလား ေဆးေသာက္ျပီးျပီလားစေသာေမးခြန္းမ်ားကိုတေယာက္ကေမးျပီး က်န္တေယာက္ကေျဖသည္။ ထို႔ေနာက္ တေယာက္ကအခန္းထဲ၀င္ျပီးစာဖတ္ခါ က်န္တေယာက္ကကြန္ျပဴတာေရွ႔ထိုင္ျပီး ေတာင္တန္းမ်ားနွင့္ျပည့္က်ပ္ေနေသာဓါတ္ပံုမ်ားကို ၾကည္နူးမႈအျပည့္နွင့္ၾကည့္ေနသည္။

ေနမြန္းလြဲေသာအခါ တေယာက္ကထမင္းစားရန္ေခၚေသာ္လည္း စာဖတ္ေနေသာတေယာက္ကမဆာေသးဟုျငင္းဆိုသည္။ ထမင္းစားေခၚေသာသူ စားေသာက္ျခင္းျပီးဆံုးမွ က်န္တေယာက္ကအခန္းထဲမွတိတ္တဆိတ္ထြက္စားသည္။

ထိုတေန႔တာျပီးဆံုးေတာ့မည္။ အိမ္အတြင္းရွိလူနွစ္ေယာက္လံုးအိပ္ယာေပၚလွဲေယာင္းေနသည္။

တေယာက္က ေတာင္ေတြအလွကိုခံစားတတ္ဖို႔မၾကိဳးစားတဲ့ သူ႔ညီမေလးအတြက္၀မ္းနည္းေနသည္။ ေထာင္နဲ႔ခ်ီရိုက္လာေသာဓါတ္ပံုမ်ားက သူ႔ေဘးမွကြန္ျပဴတာစခရင္ထက္ -- “ငါျပေနရင္လည္း ငါၾကိဳက္လို႔ အကုန္ေကာင္းတာပဲျမင္ေနတယ္လို႔ထင္သြားမွာပဲ” ။ ေတာင္ေတြနဲ႔သူ႔ညီမေလးၾကား ေရြးခ်ယ္မႈဆိုတာ ဘယ္တုန္းကမွသူမလုပ္ခ်င္ခဲ့။ သုိ႔ေသာ္ သူ႔ သိစိတ္နွင့္ မသိစိတ္ကလုပ္ခဲ့ျပီးေၾကာင္း သူသိလိုက္ရေသာအခါ အျပစ္က်ဴးလြန္ထားသူတေယာက္လိုစိတ္ထဲနံုးခ်ိသြားရသည္။

က်န္တေယာက္ကေတာ့ သူမအျမဲအားကိုးရေသာအစ္ကို ေတာင္ေတြနဲ႔ဘ၀ကို သူမထက္ပိုခ်စ္ေနေၾကာင္းေတြးရင္းမ်က္ရည္က်ေနသည္။ ငိုရသည့္ရက္ေပါင္း အိပ္မေပ်ာ္သည့္ညေပါင္း သူမအတြက္မ်ားလွျပီ -- “သူ႔ေတာင္ေတြၾကားမႈိင္းမိေနျပီ။ ငါ့ကိုထားသြားရစ္နိုင္ျပီ။ သူေပ်ာ္တယ္ဆိုလည္း ေက်နပ္ရမွာေပါ့” ထိုအေတြးနဲ႔အတူ သူမရင္ဘတ္ထဲမွာေအာင့္ခနဲ။

---------------------------------

(ခုနွစ္ရက္ေျမာက္)

ဤအိမ္တြင္ လူနွစ္ေယာက္ေနထိုင္ၾကသည္။

တေယာက္ကေျပာသည္ - “ကိုကုိ႔ေတာင္ေတြကိုၾကည့္ဖို႔ဘယ္ေတာ့မွမလိုက္ဘူး။ ဒီမွာညီမေလးဘာသာေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနနိုင္တယ္။ စိတ္မပူနဲ႔။ ကိုကိုလုပ္စရာရွိတာသာလုပ္ပါ”

က်န္တေယာက္ကသက္ျပင္းခ်သည္ - “ေတာင္ေတြၾကားက ထင္သေလာက္မဆိုးပါဖူးညီမေလးရယ္” ။ ခပ္တိုးတိုးဆုေတာင္းမိသည္ ... “တေန႔ေတာ့ညီမေလးငါ့ကိုနားလည္ေကာင္းပါရဲ႕” ။

သို႔ေသာ္ သူတို႔ၾကားမိုင္ေပါင္းမ်ားစြာေ၀းေနေသာအခ်ိန္ၾကာျမင့္လွျပီ။ တေယာက္က ေတာင္ေတြကိုတစ္သက္စာအတြက္ခ်စ္တတ္သြားျပီး က်န္တေယာက္က ေတာင္ေတြ၏တန္ဖုိးကိုနားမလည္နိုင္ေသာ (သို႔) နားလည္ဖို႔မၾကိဳးစားေသာအခ်ိန္မွစ၍။

သဘာ၀တရား

2009-11-17T06:05:00.000-08:00

သဘာ၀တရား

ညျဖစ္ေသာေၾကာင့္ေမွာင္ေန၏။ အနီးအနားပတ္၀န္းက်င္တြင္ လမ္းေဘးဓါတ္မီးတိုင္ လူေနအိမ္ေျခမရွိေသာေၾကာင့္ အလြန္ေမွာင္ေသာေနရာဟုဆိုနိုင္သည္။ ၾကယ္ေတြကေတာ့ ေကာင္းကင္ယံမွာအစုလိုက္လင္းလက္စြာ။ အဲဒီၾကယ္ေတြေၾကာင့္ပဲေပါ့ ဒီေနရာကိုေရာက္လာတာ။

ၾကယ္ေတြကုိၾကည့္ခ်င္ရင္ေမွာင္တဲ့ေနရာသြားမွျမင္ရမယ္ တဲ့ ... လူေတြကေျပာၾကသည္။ ၾကယ္ေတြကိုၾကည့္ခ်င္လွေသာတစ္သက္တာရူးသြပ္မႈက ထိုစကားကိုၾကားျပီးေနာက္ အေမွာင္ၾကီးစိုးေသာေနရာကိုရွာမိသည္။ လမ္းမတိုင္းေပၚဓါတ္မီးတိုင္မ်ားအျပည့္ အိမ္ေျခသိပ္သည္းေသာဒီျမိဳ႔၏ေကာင္းကင္တြင္ ၾကယ္ေတြကုိျမင္ရဖို႔ခဲယဥ္းလွသည္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ကိုယ့္ျမိဳ႔နဲ႔အေ၀း ၅ နာရီစာခရီးနွင္ျပီး ဒီေနရာကိုေရာက္လာသည္။

ခုေတာ့ၾကယ္ေတြကိုအားပါးတရျမင္ရျပီ။ ကားေဘာင္ေပၚမွာလွဲျပီး ၾကယ္ေတြျပည့္ေနေသာေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္ရတဲ့အရသာကို တစ္သက္တာဘာနဲ႔မွမလဲနို္င္ေတာ့။ ဒီခရီးလာရက်ိဳးနပ္ျပီလို႔ေတြးျပီး ... ျပန္ဖို႔ ကားကိုစက္ႏႈိးေတာ့ မရ။ ကားကလည္း ကားပိုင္ရွင္နဲ႔အတူ ၾကယ္ေတြၾကားမိန္းမူးမိသြားသဟန္။

... တီ ... တီ ... တီ ...

လက္ထဲမွလက္ကိုင္ဖုန္းကိုငံု႔ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ဘက္ထရီအားဘယ္ေလာက္ေကာင္းေၾကာင္းျပသည့္အကြက္ေလးက မွိတ္တုတ္တုတ္ျဖစ္ေနသည္။ ဖုန္းဆက္သြယ္ေရးလိုင္းဘယ္ေလာက္ေကာင္းေၾကာင္းျပသည့္အကြက္ေလးကေတာ့ အတံုးငါးတံုးအစား တစ္တံုးသာက်န္ေတာ့သည္။

ဒီေနရာမွထြက္သြားသင့္ျပီ။ ဘယ္သူ႔ကိုဖုန္းေခၚျပီးအကူအညီေတာင္းရမလဲစဥ္းစားမိသည္။ ဘက္ထရီကအခ်ိန္မေရြးကုန္သြားနိုင္ေသာေၾကာင့္ တကယ္လာနိုင္မည့္တစံုတေယာက္ကိုေခၚတာပဲေကာင္းမည္။

မိဘေတြကိုေခၚရမလား။ မျဖစ္ေသးပါ။ သူတို႔ကစိတ္ေတြပူထူျပီး ကိုယ့္အစားသူတို႔ျပႆနာပိုတက္သြားနိုင္သည္။

မမၾကီးကိုေခၚရမလား။ မေန႔ကေတာင္သူကေျပာေနေသးသည္ ... “မမလည္း အလုပ္ေတြမ်ားလိုက္တာ” တဲ့။

ကိုကိုၾကီးကိုေခၚရမလား။ သူနဲ႔ေသခ်ာမ်က္နွာခ်င္းမဆိုင္မိတာေတာင္ၾကာေပါ့။ သူကအိမ္ေတာင္ျပန္အိပ္ရဲ႔လားမသိ။

ခ်စ္သူကိုေခၚရမလား။ ေန႔လည္ကလွမ္းေျပာေနေသးသည္ ... “ကားကထိုးရပ္သြားလို႔၀ပ္ေရွာ့ပို႔လိုက္ရတယ္၊ ပိုက္ဆံကုန္တာမ်ားလွျပီ၊ စိတ္ညစ္ပါတယ္ကြာ” ဆိုလို႔ ကိုယ္ကေတာင္အားေပးလိုက္ရသည္။ မျဖစ္ေသး။ ကိုယ့္ေၾကာင့္ သူ႔မွာဒုကၡပိုမ်ားသြားမည္။

ၾကယ္ကေလးေတြ မွိတ္တုတ္ မွိတ္တုတ္ ... ညေလးနက္နက္မွာ ... တကိုယ္တည္းေလအေဖာ္မပါ ...

ကုိင္ဇာ့သီခ်င္းစာသားတေၾကာင္းကိုအမွတ္တမဲ့သတိရရင္း ေကာင္းကင္ကၾကယ္ေတြကိုေမာ့ၾကည့္မိသည္။

... တီ ... တီ ... တီ ...

လက္ကိုင္ဖုန္းကထျမည္ျပန္သည္။ ဘက္ထရီအားျပသည့္အကြက္ေလးက ပိုမွိန္လာသည္။ ဖုန္းကိုပါ၀ါပိတ္လိုက္ျပီး ေဘးခ်ထားလိုက္ေတာ့သည္။ လက္နွစ္ဘက္ကိုဂ်ာကင္အိတ္ထဲထည့္ ... ေခါင္းကိုေမာ့ျပီး ၾကယ္ေတြကုိအျမတ္တနိုးၾကည့္ရင္း ... ကားေဘာင္ကိုမွီ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။

တကယ္ေတာ့ည၏အေမွာင္တရားသည္ နံနက္ခင္း၏အလင္းေအာက္ေပ်ာက္ကြယ္ရစျမဲဲ။ မၾကာမွီမိုးလင္းေတာ့မည္။

The question about LOVE

2009-11-14T21:10:00.000-08:00

During the 25th wedding anniversary of my colleague, he was asked a question: what is his secret to such long-lasting marriage? To that, his reply was: "For those of you who have been married for as long as I have been, you will know the answer. For those of you who have not been married as long as me, you will come to know the answer after you have been married for 25 years."

As simple and amusing as his answer might sound, it left me with something to ponder upon.

As I watched my colleague - a very nice man who never fails to greet us whenever we meet - and his wife danced to the tune of an old song, I could see glimpses of love and tenderness between them. When his wife was asked what it has been like living with him all these years, she smiled and said he is a very caring and loving husband but can also be particular about the type of food that he eats. I guess, having to spend twenty-five years with another person must include having to accommodate each other throughout those years.

As I listened to their answers, a question came to my mind: what role has love played in their long-lasting marriage?

A lot have been said, described and written about this thing called LOVE. Many of us - especially in our younger days - have been mesmerized by it. As we grow older, love has mellowed in a certain way but its true essence in being able to touch our hearts, remains. For some, love is full of fond memories; for others, love reminds them of painful scars. We have been disappointed by mirages of love, mingled with infatuations but for some of us, only after going through the mirages, we are able to realize the true oasis of love when we meet one.

Each of us has encountered love in different ways. For some, love is in the form of being swept off their feet; for others, love is in the form of adrenalin rushing through their bodies; for the rest, love is in the form of being able to touch the heart with such tender and soothing nature.

A couple of my colleagues, who are single - though I do not believe that being single has anything to do with the notion that we have about love - and I believe that when two people start a new life together, it must be better than the one that he/she was leading prior to that. If not, what is the point for two people to come together and end up in misery as a result of their union?

Someone once said to me that, love can be cultivated but it cannot be planted in our hearts without the seed of love. I totally agree with that.

So, after considering all this, have I been able to find the answer to that question about the role love has played in my colleague's long-lasting marriage? No. Even if I were to ask my colleague, he might not be able to pinpoint to a single answer such as 1 + 1 = 2.

This is because, we, as individuals, have our own notions of what is love and how we want to spend our lives with our significant others. There is no right or wrong answer to how each of us defines love. For me, it is simply about how I go through my learning process to gain the understanding what love is.

ေခ်ာင္ထဲ

2009-10-15T06:50:00.000-07:00

ေခ်ာင္ထဲ

ဆယ္စုနွစ္တခုစာေနာက္က်သြားမယ့္အခ်ိန္ေတြကိုရင္ဆိုင္ဖို႔
ၾကိဳးစားေနတုန္း၊ အားသြင္းေနတုန္း၊
ဆယ္စုနွစ္တခုျပီးဆံုးသြားတာမိ်ဳး
ျဖစ္လိုက္ခ်င္တယ္ ။

Do I have what it takes to be happy?

2009-10-12T05:16:00.000-07:00

The 19th century Polish poet Cyprian Norwid wrote: "To be what is called happy, one should have something to live on, something to live for, something to die for. The lack of one of these results in drama. The lack of two results in tragedy."

That got me thinking.

Do I have something to live on? Well, with a job, I suppose I have something to live on rather comfortably.

What is something that I live for? Now, that's a rather tricky question.

Before I hit the age of twenty, I longed to live an exciting life: to go to places which I had never been to, to experience things that I had not yet encountered, to spend memorable time with friends.

After I graduated from university (i.e. after I passed the age of twenty), I worked hard to achieve my ambitions: to reach a certain position in my career and to have a certain amount of money in my bank account.

Now that I have just passed the age of thirty, I find myself wanting to lead a peaceful life and being able to contribute back to society.

I look back at all those years and truly wonder what I have been living for during those times. I realise that, over the years, I have pursued different things at different stages in life. First, it was to possess excitement in life, followed by achieving ambitions in life and finally, finding fulfillment in life. It then dawned on me that I pursued all those things - though they may be of different forms - simply for the sake of happiness. All along, I have been living in pursuit of happiness.

What is something that I would die for? It is rather easy to just say "Oh I would die for truth, I would die for dignity, etc". But to be honest, I really can't think of the "something" that I would die for. I guess, I would only know what that is, at the instant when I had to make a decision to choose between life and death.

Since I am in a position of lacking one (out of the three things mentioned by Polish poet Cyprian Norwid), I guess, my life will most likely be full of drama. Well, isn't that what life is supposed to be? Amidst all these drama, I believe I will still be happy, simply because I've finally realised that, happiness is what I have been living for all these years.

Learning through Travelling

2009-10-03T07:31:00.000-07:00

This professor, whose class I attended, said that in order to keep on learning, we should go out and travel. Only then we will see the world and experience what the reality is like. He added that he thought he knew what poverty was; until he travelled to Third-World countries and saw people living in such impoverished conditions with so little in life.

As I sat there, listening to what he said, I recalled about the trips that I had made in the past. As much delight as I get in seeing the breathtaking sceneries and exploring new things, I realise that I have learnt the most from those trips when I made an effort to talk to the people: those souvenir-sellers, taxi drivers, hotel staff, fellow travellers etc whom I met during my trips. The conversations with those people enabled me to enter the world which I would not have been aware of, if otherwise and also allowed me to widen my circle of friends or acquaintances.

During a trip to Vietnam, I was surprised to find a French chef, who runs his own restaurant, seemingly being not too particular about the kind of food. In fact, he seemed to have a great appetite for everything that had been served on the table and quickly emptied his plate; much faster than we all did. All along, I had this notion that French chefs would be very much particular about fine dining and food.

During the same trip, I was amused and surprised at seeing two British men - probably in their 50s - travelling with a group of bikers from one city to another, riding bikes for like three to four consecutive days. Upon seeing my look of amazement, they further explained that they have been bikers since they were young. My image of bikers with those devil-may-care-looks - so often seen in movies - was completely blown away after seeing those two men who looked more like grandfathers and also talked in a somewhat grandfatherly tone at times.

On a trip to Thailand, I met an interior designer who designs furniture and other decorated items out of coconut shells. When he told me about how they have to cut each piece and glue them together to make furniture, I was so amazed at the sheer amount of work and detail involved in making a piece of furniture. No wonder his pieces are so expensive! The creativity as well as the work that has been put in, definitely justify the price, I feel.

Like the professor, on one of the trips, I have also learnt - through the people whom I came across, the environment which I encountered - what it means to live in poverty and to live a life without much hope. Only then I realise how I have been living in my "comfort-zone" all this time. How fortunate life has been for me. How shameful it is to complain and feel depressed at the slightest difficulty I come across in my life. But before that trip, those difficulties almost seemed insurmountable in my own terms.

I guess it is human nature that we tend to forget about difficulties in life when we are enjoying life. As we ride merrily along the "ups" in life, we unwittingly become oblivious of those who are less fortunate than us; or worse, some of us even choose to shut them out.

I am indeed glad that I have made the best out of those trips and learnt something. After all, if I didn't keep on learning in life, I would certainly feel that I have lived my life in vain.

ေရွာင္ပုန္းေနေသာစာသားမ်ား

2009-08-08T22:34:00.001-07:00

ေရွာင္ပုန္းေနေသာစာသားမ်ား
(တဂိုး) = ဆရာျမသန္းတင့္ဘာသာျပန္=

ညက်ေတာ့ ေတးသီခ်င္းသံဟာ
ကိုယ့္ဆီကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။
ဒါေပမယ့္
အဲဒီတုန္းက မင္း မရွိခဲ့ဘူးကြယ္။

ဒီသီခ်င္းဟာ
ကိုယ္တေန႔လံုး လိုက္ရွာေနတဲ့
စာသားေတြကို ရသြားတယ္။
ဟုတ္တယ္။ ညေမွာင္ရီပ်ိဳး
တိတ္ဆိတ္တဲ့ ခဏကေလးအတြင္းမွာ
ဒီစကားလံုးေတြဟာ
ဂီတအျဖစ္ အသက္၀င္လာၾကတယ္။
ဒီဂီတသံေၾကာင့္ ေကာင္းကင္မွာ
လက္ေနတဲ့ ၾကယ္ကေလးေတြေတာင္မွ
အလင္းေရာင္ မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္
ျဖစ္လာတယ္ ထင္ရရဲ႔။
ဒါေပမယ့္ အဲဒီတုန္းက မင္း မရွိခဲ့ဘူးကြယ္။

ဒီေတးကို မနက္က်ရင္
မင္းကို ဆုိျပမယ္လို႔ ကိုယ္ စိတ္ကူးခဲ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ၾကိဳးစားၾကိဳးစား
မင္း ကိုယ့္ေဘးကို ေရာက္လာတဲ့ အခါက်ေတာ့
ဂီတသံက ထြက္ေပၚလာခဲ့ေပမယ့္
စာသားေတြဟာ
အေ၀းမွာ ေရွာင္ပုန္းေနခဲ့ၾကတယ္ကြယ္။

သစ္ငုတ္တို

2009-05-02T22:35:00.000-07:00

သစ္ငုတ္တို

အခ်ိန္ကတေျမ့ေျမ့တိုက္စား
တိုျပီးရင္း တိုသြား
အျမစ္ေတြကေတာ့ တြယ္ျငိဆဲ။

က်ေနာ္႔ရဲ႕ အျပာေရာင္နွင္းဆီပင္

2009-04-19T22:41:00.000-07:00

က်ေနာ္႔ရဲ႕ အျပာေရာင္နွင္းဆီပင္

အျပာေရာင္နွင္းဆီကို ခင္ဗ်ားတို႔ျမင္ဖူးၾကလား ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ျမင္ဖူးယံုတင္မက အဲလိုနွင္းဆီပင္ကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးတယ္ဗ်။

ဟုပ္ (Hope) ဆိုတဲ့နိုင္ငံကိုေခတၱေရာက္တုန္း ပန္းေဂဟာ (Flower Garden) လို႔နာမည္ရွိတဲ့ ပန္းေတြေရာင္းတဲ့ဥယာဥ္ျခံေရွ႔ ျဖတ္ေလွ်ာက္မိတယ္။ အထဲကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပန္းေပါင္းစံုၾကားမွာ ထင္ရွားေနတဲ့ မိုးျပာေရာင္သမ္းေနတဲ့နွင္းဆီပန္းေတြကို ျမင္လိုက္ရတယ္။ က်ေနာ့္တသက္မွာ အျပာေရာင္နွင္းဆီဆိုတာ တခါမွမျမင္ဖူးေတာ့ တအံ့တၾသ စိတ္၀င္တစားၾကည့္လိုက္မိတယ္။ အဲဒီေနာက္ အျပာေရာင္နွင္းဆီပန္းအိုးတအိုးကို ၀ယ္ျဖစ္သြားတယ္။

ေနာက္မွ စဥ္းစားမိတယ္ ... ျမန္မာျပည္ကိုအျပန္ခရီးမွာ ေလယာဥ္ေပၚ ဒီပန္းအိုးကို ဘယ္လိုသယ္သြားမလဲေပါ့။ ပန္းအိုးထဲမွာ တပြင့္တည္းပြင့္ေနတဲ့အျပာေရာင္နွင္းဆီေလး ေၾကမြသြားမွာလည္း စိုးရိမ္မိေသး။ ဒါနဲ႔ မျပန္ခင္တရက္က်ေတာ့ ပန္းအိုးအရြယ္ေလာက္ရွိတဲ့ ဂ်ပ္ဗူးကိုရွာ၊ ပန္းအိုးကိုထည့္၊ ေလ၀င္ေပါက္ေလးေတြေဖာက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္အလုပ္ရွဳပ္သြားတယ္။ ပန္းပင္က ခပ္ေသးေသးေလးမို႔ ေတာ္ေသးတယ္။

ျပန္မယ့္ေန႔က်ေတာ့ အဲဒီဂ်ပ္ဗူးကို အေသအခ်ာပိုက္ျပီး ေလယာဥ္ခြင္းကိုဆင္းခဲ့တယ္။ ေလယာဥ္ေပၚေရာက္ေတာ့ သေဘာေကာင္းတဲ့ေလယာဥ္မယ္ေတြကိုခြင့္ေတာင္းျပီး ပန္းပင္ထည့္ထားတဲ့ဂ်ပ္ဗူးကို ပစၥည္းေတြက်ပ္မေနတဲ့ သီးသန္႔တေနရာမွာ ထားခြင့္ရခဲ့တယ္။ ေလယာဥ္စီးရင္း ကိုယ့္ျမန္မာျပည္ျပန္ရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ အေပ်ာ္နဲ႔ စိတ္ကူးေတြယဥ္လိုက္မိေသး ... နွင္းဆီၾကိဳက္တတ္တဲ့ က်ေနာ့္ခ်စ္သူ ရဲ႔ ေမြးေန႔က်ရင္ ထူးျခားတဲ့ အျပာေရာင္နွင္းဆီေလးေပးလိုက္ရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား၀မ္းသာလိုက္မလဲ ... နွင္းဆီဆိုတာ ကိုင္းခ်ိဳးျပီး အပင္ေတြပြားလို႔ရတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ အဲလိုအပင္ေတြပြားျပီး ျမန္္မာျပည္မွာ ေရာင္းလိုက္ရင္ စီးပြားျဖစ္ဦးမွာပဲ။ က်ေနာ္ခ်မ္းသာလာရင္ မိဘေတြကို အိမ္အၾကီးၾကီး၀ယ္ျပီး တခမ္းတနားထားလို႔ရျပီ ... သူတို႔စားခ်င္တာ သံုးခ်င္တာ လိုသေလာက္ေပးလို႔ရျပီ ... ...

ရွစ္နာရီေလာက္ေလယာဥ္ကိုစီးျပီး ရန္ကုန္ျမိဳ႔ေတာ္ၾကီးကို ျပန္ေရာက္လာတယ္။ တပတ္ေလာက္ က်ေနာ္မရွိတဲ့အခ်ိန္ ရန္ကုန္ျမိဳ႔မွာ ဘာမွေထြေထြထူးထူးျဖစ္ပ်က္ထားပံုမေပၚပါဖူး။ သူ႔ဘာသာလည္ပတ္ျမဲ လည္ပတ္လ်က္ပံုစံမိ်ဳးနဲ႔။ ပန္းပင္တပင္ကိုတယုတယထုပ္ပိုးျပီး နိုင္ငံျခားကေတာင္သယ္လာတယ္ဆိုေတာ့ ေလယာဥ္ကြင္းကစစ္ေဆးသူေတြ က်ေနာ့္ကိုတအံ့တၾသျဖစ္လို႔ေပါ့။ ဘယ္သူေတြဘယ္လိုထင္ထင္ က်ေနာ္ကေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ကူးေတြနဲ႔ကိုယ္ ခပ္ျပံဳးျပံဳးပါပဲ။ အဲဒီေန႔က က်ေနာ့္ခ်စ္သူက က်ေနာ့္ကိုလာမၾကိဳလို႔ေတာ္ေသးတယ္။ နို႔မဟုတ္ သူက က်ေနာ္သယ္လာသမွ်ဖြင့္ၾကည့္တတ္ေတာ့ သူ႔ေမြးေန႔မွအံ့ၾသသြားေစမယ့္ဆိုတဲ့ က်ေနာ့္စိတ္ကူးေလး အေကာင္အထည္မေဖာ္နိုင္ ျဖစ္သြားမယ္။ က်ေနာ့္မိဘေတြကေတာ့ ခပ္ေအးေအးပါပဲ .. က်ေနာ္အိမ္ေရာက္လို႔ အပင္ကို ဂ်ပ္ဗူးထဲကထုတ္ျပီး ျခံထဲမွာထားေတာ့မွ ပန္းပင္ယူလာမွန္းသိတယ္။ ပန္းပင္ကိုဒီေလာက္မၾကိဳက္တဲ့က်ေနာ္ ဘာလို႔ခုလို တကူးတကသယ္လာပါလိမ့္လို႔ နားမလည္ခ်င္တဲ့မ်က္လံုးေတြနဲ႔ေတာ့ ၾကည့္တာေပါ့။ ေမးခြန္းလည္း ထုတ္ခ်င္ပံုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ မေမးခဲ့ဖူး။

က်ေနာ့္အျပာေရာင္နွင္းဆီပင္အေၾကာင္းဆက္ေျပာရရင္ က်ေနာ့္တသက္ တခါမွပန္းပင္တပင္ကို ခုေလာက္ထိ နွစ္နွစ္ကာကာၾကိဳးစားပန္းစားမစိုက္ဖူးဘူးဆိုရမယ္။ ဟုပ္နိုင္ငံရဲ႔ရာသီဥတုက အျမဲလိုလို မႈန္မႈိင္းမႈိင္းျဖစ္ေနတာဆိုေတာ့ ျမန္မာနိုင္ငံရဲ႔ရာသီဥတုနဲ႔ကြာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီအပင္ကို ေလေကာင္းေလသန္႔လည္းရေအာင္၊ ေနေရာင္တိုက္ရိုက္မက် အပူဒဏ္မျပင္းလြန္းတဲ့ေနရာမိ်ဳးမွာထားရတယ္။ မိုးရြာေတာ့မယ္ဆိုရင္လည္း ဟာလာျပင္မွာထားရင္ အပင္ေရမြန္းမွာစိုးလို႔ အိမ္ေရွ႔စင္၀င္အကာေအာက္ အပင္ကိုျပန္သယ္ထား၊ ဒါေပမယ့္လည္း သဘာ၀မိုးစက္က အပင္အတြက္ေကာင္းတယ္ထင္လို႔ မုိးစက္မႈန္ေတြျဖန္းပက္နိုင္မယ့္ အဲဒီစင္၀င္ရဲ႔အစြန္းနားေလးမွာထားရနဲ႔။ သံုးေလးပတ္ေလာက္လည္းျပီးေရာ နွင္းဆီပင္ကပိုထြားလာတယ္။ ဒါနဲ႔ကိုင္းေသးေသးေလးတကိုင္းကိုခ်ိဳးျပီး တျခားပန္းအိုးမွာကိုင္းပြားစိုက္လိုက္တယ္။

ေနာက္ေတာ့ မူလယူလာတဲ့ပန္းအုိးရယ္ ေနာက္ပြားထားတဲ့ပန္းအိုးရယ္ နွစ္အိုးလံုးကိုဂရုတစိုက္နဲ႔ ထားရတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲလိုလုပ္ေနရတာကို က်ေနာ့္စိတ္ထဲပင္ပန္းတယ္လို႔မထင္မိဖူး။ နွင္းဆီပန္းအိုးနွစ္အိုးကိုၾကည့္တိုင္း က်ေနာ့္စိတ္ကူးေတြအေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ တရက္ပိုပိုနီးလာျပီဆိုျပီး ပီတိေတြဗလဗြနဲ႔ေပါ့။ အျပာေရာင္နွင္းဆီပန္းကိုျမင္ရင္ က်ေနာ္သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ခ်စ္သူေလးလည္း သူ႔ေမြးေန႔မွာ ထူးထူးျခားျခားေပ်ာ္ရႊင္ရမယ္။ ကိုင္းေတြပြားျပီး တစျပီးတစေအာင္ျမင္လာရင္ နွင္းဆီပန္းျခံလုပ္ျပီး စီးပြားေရးလုပ္လို႔ရမယ္။ က်ေနာ္ခ်မ္းသာရင္ က်ေနာ့္မိဘေတြကို ဒီ့ထက္ပိုေကာင္းတဲ့အဆင့္မွာ ထားျပီး ေက်းဇူးဆပ္နိုင္မယ္။ အဲဒီစိတ္ကူးေတြၾကား တေန႔တေန႔ ျမဴးျပီး အားအင္ေတြအျပည့္နဲ႔ေပါ့။

အဲလိုနဲ႔ အဲဒီပန္းပင္နွစ္ပင္ၾကားလံုးျခာလိုက္ေနလာတာ နွစ္လေလာက္ၾကာသြားျပီး၊ တေန႔ျခံထဲမွာ ပန္းပင္ေတြကို ေရေလာင္းေနတုန္း က်ေနာ့္အေမက က်ေနာ့္ကိုလာေျပာတယ္ ...

“သား ... မင္း ဟိုတေခါက္ နိုင္ငံျခားကျပန္လာျပီး ဒီအပင္နွစ္ပင္နဲ႔ပဲအခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ကုန္ေနျပီ။ ဒီပန္းပင္ေတြက ဘယ္ေလာက္ေတာင္တန္ဖိုးၾကီးလို႔လဲ”

“ဒီလိုေလ ေမေမရ .. ဒီနွင္းဆီပင္ေတြကသာမန္နွင္းဆီမဟုတ္ဘူး။ အျပာေရာင္နွင္းဆီပင္ေတြ။ ရွားပါးပန္းပင္မိ်ဳးေတြ။ ပန္းပင္မိ်ဳးပြားတာေအာင္ျမင္ရင္ အျပာေရာင္နွင္းဆီဆိုျပီး ျမန္မာနိုင္ငံမွာစေရာင္းတာ သားပထမဆံုးျဖစ္မယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ခုလိုအားစိုက္ျပီးလုပ္ေနတာေပါ့။”

“ငါ့သားရယ္ မင္းက နွင္းဆီပင္ဘယ္လိုစိုက္ရတယ္ဆိုတာ ေလ့လာထားတဲ့သူလဲမဟုတ္၊ နွင္းဆီပင္ဆိုတာလည္း တခါမွမစိုက္ဖူး၊ ေနာက္ ဒီလိုနွင္းဆီပင္ေတြဆိုတာ သူ႔နိုင္ငံနဲ႔သူ ရာသီဥတုအလုိုက္ျဖစ္ထြန္းတာ။ သားသြားခဲ့တဲ့နိုင္ငံျခားမွာျဖစ္ေပမယ့္ ဒီမွာျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္မယ္။ အဲလိုဆို သားအခ်ိန္ေတြကုန္မွာေပါ့။ ခုဆို သားက ကုမၸဏီမွာမန္ေနဂ်ာျဖစ္ေနျပီ။ အလုပ္ေတြ တာ၀န္ေတြမ်ားေနျပီ။ အဲဒီၾကားက ဒီပန္းပင္ေတြအတြက္ပဲ အားစိုက္ေနရင္ သားတာ၀န္ေတြလစ္ဟင္းကုန္မယ္။ ဒီေနရာရဖို႔ သားဘယ္ေလာက္ၾကိဳးစားခဲ့ရသလဲ ကိုယ့္ဘာသာအသိပဲေလ။”

“စိတ္ခ်ပါေမေမရ၊ အဲလိုမျဖစ္ေစရပါဖူး။ သားဘာသာသား ခြဲျခားျပီးလုပ္နိုင္ပါတယ္။”

“ေအး မင္းကသာ စိတ္ခ်ပါအျမဲေျပာေနတာ၊ မင္းလုပ္ေနတာေတြကေတာ့ မဟုတ္ေသးဖူးေလ။ မင္းေသခ်ာစဥ္းစားဦး။ ဒါပဲေမေမေျပာခ်င္တယ္။”

ေမေမက အဲလိုေျပာျပီး ခ်ာခနဲလွည့္ထြက္သြားေတာ့ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ၀မ္းနည္းသြားရတယ္။ ေၾသာ္ တေန႔ေတာ့ က်ေနာ့္စိတ္ကူးေစတနာကို နားလည္လာမွာပါဆိုျပီး ပန္းပင္ေလးေတြကုိပဲ ဆက္ေရေလာင္းေနလိုက္တယ္။ က်ေနာ့္မ်က္စိထဲေတာ့ နွင္းဆီပင္ေလးနွစ္ပင္က တျဖည္းျဖည္းဖြံ႔ျဖိဳးျပီး အရြက္ေတြနဲ႔ ပိုပိုေ၀ဆာလာတာကိုၾကည့္ျပီး စိတ္ကူးေတြအေကာင္အထည္ေပၚလာေတာ့မယ္လို႔လဲ ယံုၾကည္မိတယ္။ က်ေနာ္က နွင္းဆီပန္းပင္ေလးေတြရဲ႔အရည္အေသြးအေပၚယံုၾကည္သလို က်ေနာ့္အေပၚက်ေတာ့ မိဘေတြကဘာလို႔မယံုၾကည္နိုင္တာပါလိမ့္ဆိုတဲ့အေတြးကေတာ့ နွလံုးသားကို ေအာင့္ခနဲျဖစ္သြားေစတယ္။

သံုးလၾကာတဲ့အခါမွာေတာ့ ေနာက္ထပ္အျပာေရာင္နွင္းဆီတပြင့္ပြင့္လာပါတယ္။ ဒီတခါအပြင့္က က်ေနာ္၀ယ္တုန္းကထက္ ပိုလွတယ္လို႔က်ေနာ့္စိတ္ထဲထင္မိတယ္။ ပန္းစပြင့္ျပီးတပတ္ျပည့္တဲ့ေန႔က က်ေနာ့္ခ်စ္သူေမြးေန႔ဆိုေတာ့ အံကိုက္ပဲေပါ့။ အဲဒီတပတ္လံုး ရံုးသြား ရံုးျပန္ခ်ိန္တိုင္း ပန္းအိုးထဲက အျပာေရာင္နွင္းဆီပြင့္ေလးကို ၾကည့္ျပီး ပန္းရရင္ ေပ်ာ္သြားမယ့္ခ်စ္သူ႔မ်က္နွာေလးကို တစိမ့္စိမ့္စဥ္းစားၾကည့္တာ က်ေနာ့္စိတ္အေပ်ာ္ေတြျပည့္သြားတာပဲ။

ဒါနဲ႔ခ်စ္သူ႔ေမြးေန႔လည္းက်ေရာ ....

“happy birthday ငယ္ငယ္”

“အိုး အျပာေရာင္နွင္းဆီပါလား။ ထူးဆန္းတယ္ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ နွင္းဆီဆိုတာ အနီေရာင္ရဲတြတ္ေနမွ နွင္းဆီပိုပီသမယ္ထင္တယ္။”

ခ်စ္သူကအဲလိုေျပာျပီး က်ေနာ္ေပးတဲ့နွင္းဆီပန္းကို စားပြဲေပၚတင္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ တျခားဟာေတြဘက္ ပိုအာရံုေရာက္တဲ့ပံုစံနဲ႔ ...

“ေမြးေန႔မုန္႔သြားလွီးရေအာင္။ ငယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ၀ယ္လာေပးတာ လွမွလွ။ အၾကီးၾကီးပဲ။” လို႔ ခပ္ျမဴးျမဴးေလးေျပာလိုက္တယ္။

က်ေနာ္ကေတာ့ စားပြဲေပၚမွာအထီးက်န္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႔အျပာေရာင္နွင္းဆီပန္းပြင့္ေလးကို လည္ျပန္ၾကည့္ရင္း စိတ္မပါ့တပါနဲ႔ ခ်စ္သူၾကိဳက္တဲ့ေမြးေန႔ကိတ္မုန္႔ၾကီးဆီ ခ်စ္သူနဲ႔ေျခလွမ္းသြားလိုက္တယ္။

ေနာက္ေန႔မနက္က် သံုးလလံုးက်ေနာ္ၾကိဳးစားပမ္းစားျပဳစုထားရတဲ့ အျပာေရာင္နွင္းဆီနွစ္ပင္ေရွ႔ထိုင္ျပီး အၾကာၾကီးေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ ျပီးေတာ့ထိုင္ရာကေန ေျဖးညွင္းစြာထျပီး ပန္းပင္ေတြကိုေက်ာခိုင္းလိုက္တယ္။ အဲဒီေန႔ကစျပီး ဘယ္ပန္းပင္ကိုမွက်ေနာ္မစိုက္ျဖစ္ေတာ့ဖူး။ က်ေနာ့္စိတ္ေတြကို အလုပ္ထဲမွာ အာရံုစိုက္ထားလိုက္မိတယ္။ က်ေနာ့္မိဘေတြကေတာ့ စီနီယာမန္ေနဂ်ာအျဖစ္ ရာထူးတက္သြားတဲ့ သူတို႔သားအတြက္ ဂုဏ္ယူမဆံုးေပါ့။

“ေတာ္ေသးတာေပါ့၊ ငါ့သားပန္းပင္ေတြနဲ႔အခ်ိန္မကုန္ေတာ့လို႔” ဆိုျပီး ေမေမေျပာေတာ့ က်ေနာ္ႏႈတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနမိတယ္။ က်ေနာ့္မွာ ေျပာစရာစကားရွားပါးသြားသလိုပဲ။

“ဟယ္ ပန္းစည္းၾကီးက လွလိုက္တာ။ ပန္းေတြအေရာင္မိ်ဳးစံုပဲ”

ပန္းဆိုင္က၀ယ္လာတဲ့ ပန္းစည္းကိုၾကည့္ျပီး အေပ်ာ္ေတြနဲ႔ျမဴးသြားတဲ့ခ်စ္သူ႔မ်က္နွာေလးကို ၾကည့္လိုက္တယ္။

ျပီးေတာ့ က်ေနာ္စိုက္ဖူးတဲ့အျပာေရာင္နွင္းဆီပင္ေတြအေၾကာင္း ေခါင္းထဲက ရာသက္ပန္ဆြဲထုတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။

(19 April 2009)

မူပိုင္ပန္းခ်ီကား

2009-04-14T22:23:00.000-07:00

မူပိုင္ပန္းခ်ီကား

သူသည္ ပန္းခ်ီကားမ်ားကိုအလြန္နွစ္သက္သူျဖစ္သည္။ ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ကိုၾကည့္လွ်င္ ထိုပန္းခ်ီကား၏ထူးျခားခ်က္ကို အစဥ္ရွာေဖြတတ္သူျဖစ္သည္။ ပန္းခ်ီျပခန္းမ်ားကိုေရာက္တိုင္း “ဒီပန္းခ်ီကားကေတာ့ ဆြဲထားတာ ဘယ္လိုေသသပ္တာ၊ ဒီပန္းခ်ီကားကေတာ့ ျမင္လိုက္ရင္ တျခားဟာေတြနဲ႔မတူ ဘယ္လိုထူးျခားေနတာ၊ ဒီပန္းခ်ီကားကေတာ့ လက္ရာကသိသိသာသာ ဘယ္လိုေကာင္းေနတာ” စသည္ျဖင့္ က်မကိုေျပာျပေလ့ရွိသည္။ သူနွင့္မေတြ႔ခင္က သာယာမက္ေမာဖြယ္ေကာင္းေသာရွဳခင္းမ်ားကိုေရးဆြဲထားသည့္ ပန္းခ်ီကားမ်ားကုိသာ သတိထားမိတတ္ေသာက်မသည္္ သူနွင့္အတူ ပန္းခ်ီျပခန္းမ်ားကို တခုျပီးတခုေရာက္ျပီးေသာအခါ သူေျပာျပေသာ သူၾကည့္ေလ့ရွိေသာထူးျခားခ်က္မ်ားကို ခံစားတတ္လာျခင္းမွာ သူ၏ နည္းေပးလမ္းျပေကာင္းမြန္ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္နိုင္သည္။

လြန္ခဲ့ေသာနွစ္ေပါင္းမ်ားစြာမွပန္းခ်ီဆရာတေယာက္ေရးဆြဲထားေသာ ကေလးမေလးတေယာက္၏ ပံုတူပန္းခ်ီကားကိုၾကည့္ျပီး “ၾကည့္ပါဦး။ မ်က္လံုးေတြကသိပ္အသက္၀င္တာပဲ။ ပန္းခ်ီကားနဲ႔ေတာင္မတူဘူး။” ဟု သေဘာက်နွစ္ျခိဳက္စြာ သူေျပာခဲ့တုန္းက သူ႔နွင့္အတူထိုပန္းခ်ီကားကိုလိုက္ၾကည့္ရင္း သူ႔မ်က္လံုးေတြအေၾကာင္း က်မေတြးခဲ့ဖူးသည္။

တကယ္ေတာ့ သူ႔ကိုေတြ႔ခါစက သူ႔မ်က္လံုးမ်ားထက္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ၀တ္ျပီး ကတီပါဖိနပ္စီးထားေသာ သူ႔ေျခဖမိုးျဖဴျဖဴမ်ားကိုသာ က်မကသတိထားမိခဲ့သည္။ ေယာက္်ားေလးျဖစ္ေသာ္လည္း သြယ္လ်ေပ်ာ့ေပ်ာင္းဖြယ္ရေသာ သူ႔လက္ေခ်ာင္းမ်ားနွင့္ေျခေခ်ာင္းမ်ားကို က်မကတအံ့တၾသ လူအလစ္မွာၾကည့္မိခဲ့သည္။ သူနွင့္ေဘးခ်င္းကပ္ထိုင္ျဖစ္ခဲ့ေသာညစာစားပြဲတခုတြင္မွ သူ႔မ်က္လံုးမ်ားကို လ်ပ္တျပက္ဖတ္ခြင့္ရလိုက္သည္။

ထိုညစာစားပြဲတြင္ဟိုတစဒီတစ တေယာက္တခြန္း ေျပာေနၾကေသာအေၾကာင္းအရာမ်ား ျပည့္လွ်ံေနခဲ့သည္။ ထိုစဥ္ ပန္းကံုးေလးမ်ားကိုင္ျပီး စားပြဲနားေရာက္လာေသာ ပန္းသည္ကေလးေလးတေယာက္ကို အားလံုး သတိမထားမိေပ။ က်မကထိုကေလးကိုသတိထားလိုက္မိခ်ိန္ သူက အဲဒီကေလးကိုသူ႔အနားေခၚအျပီးျဖစ္ေနသည္။ ထိုကေလးနဲ႔စကားေျပာျပီး ပန္း၀ယ္ေနေသာ သူ၏ နူးညံ့ျခင္းမ်ားျပည့္ေနေသာမ်က္လံုးမ်ားကို ျမင္လိုက္ရသည့္တခဏ က်မရင္ဘတ္တခုလံုးျဖတ္ခနဲတုန္ခါျပီး ေႏြးေထြးသြားသည္။ ေယာက္်ားတေယာက္၏မ်က္လံုးမ်ားသည္ ဤမွ်ထိနူးညံ့နိုင္ေၾကာင္း ဘယ္တုန္းကမွ က်မမေတြးမိခဲ့ေခ်။ ထိုညစာစားပြဲတြင္တဒဂၤေတြ႔လိုက္ရေသာ သူ႔မ်က္လံုးမ်ားကို ပန္းခ်ီဆရာမဟုတ္ေသာက်မက နွလံုးသားထဲတြင္ မွတ္တမ္းတင္ဓါတ္ပံုအျဖစ္ ရိုက္ျဖစ္ခဲ့သည္။

တခါကေတာ့ သူနွင့္က်မသြားျဖစ္ေသာ ပန္းခ်ီျပခန္းတခုတြင္ျပသထားသည့္ ေခါင္းအခြံသာပါရွိျပီး ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ေအာ္ဟစ္ေနေသာမ်က္နွာမ်ားနွင့္ပန္းခ်ီကားကို သူကအလြန္နွစ္သက္ခဲ့သည္။ ထိုပန္းခ်ီဆရာ၏ ထူးျခားေသာလက္ရာနွင့္အေတြးကို သူကခ်ီးမြမ္းေျပာဆိုေနခိုက္ က်မကေတာ့ သူသာက်မအနားမရွိေသာတေန႔ေရာက္ခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ ထိုသို႔ေအာ္ဟစ္ေနသူမ်ားထဲ က်မပါ၀င္သြားေလမလားဟု ျဖတ္ခနဲေတြးမိလိုက္သည္။ ထိုအေတြးမိ်ဳးကိုသူ႔ကိုေျပာျပတိုင္း “ကိုအနားမရွိလည္း မင္းေနနိုင္သြားမွာပါ။ မင္းက တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ကုိယ္ကိုယ္ထင္တာထက္ စိတ္ဓါတ္မာပါတယ္” ဟုသူက ျပန္ေျပာေလ့ရွိသည္။ သူမရွိခဲ့လွ်င္ က်မဘ၀သည္အဓိပၸါယ္မဲ့သြားနိုင္သည္ဆုိျခင္းကို သူက ဘယ္တုန္းကမွ လက္မခံခဲ့ေခ်။

သူနွင့္က်မနွစ္ေယာက္လံုးၾကိဳက္နွစ္သက္ျပီး မ၀ယ္ျဖစ္ေသာပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ရွိခဲ့ဖူးသည္။ ထိုပန္းခ်ီကားထဲတြင္ ေဟာင္းႏြမ္းသြားေသာအိမ္မ်ားစီတန္းေနသည့္ လမ္းအိုေပၚတြင္ ဘီးတပ္လွည္းတစီးရွိသည္။ လွည္းအနီးတြင္ရွိေသာ သစ္ပင္အိုမွ သစ္ရြက္ေျခာက္မ်ား ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္လံုးရွိေနရာအႏွံ႔တြင္ ေၾကြက်ေနသည္။ အျဖဴအမည္းအေရာင္မ်ားကို အေလးေပးဆြဲထားေသာ ထုိပန္းခ်ီကားတြင္ သစ္ရြက္ေျခာက္တခ်ိဳ႕ကို ဆည္းဆာေရာင္သန္းထားသည္မွာ အျမင္တမိ်ဳးထူးေစသည္။ ေဟာင္းႏြမ္းျခင္းမ်ားျပည့္လွ်ံေနေသာထိုပန္းခ်ီကားတြင္ ဆည္းဆာေရာင္သန္းေနသည့္သစ္ရြက္ေျခာက္တခ်ိဳ႕သည္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေရာင္ျခည္ကို ကိုယ္စားျပဳသည္ဟု က်မခံစားလိုက္ရသည္။ ထိုပန္းခ်ီကားကိုၾကည့္ျပီး သူနွင့္က်မတို႔၏ ကိုယ္ခႏၶာမ်ား အိုမင္းရင့္ေရာသြားေသာအခါ က်မတို႔ၾကားမွအခ်စ္သည္ ထိုပန္းခ်ီကားထဲမွ သစ္ရြက္ေျခာက္တခ်ိဳ႕ကဲ့သို႔ ထာ၀စဥ္ေရာင္ျခည္သန္းေနမည္ဟု က်မကယံုၾကည္ခ်င္မိသည္။ ထုိယံုၾကည္ခ်က္ကိုအျမဲခံစားနိုင္ရန္ ထိုပန္းခ်ီကားကိုက်မက ၀ယ္ခ်င္မိခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ “တျခားဒီ့ထက္ေကာင္းတာေတြ ရွိခ်င္ရွိဦးမွာပါ” ဟုသိပ္လက္ေတြ႔က်က်စဥ္းစားေလ့ရွိေသာ သူကေျပာေတာ့ သူၾကိဳက္နွစ္သက္တာမိ်ဳးျဖစ္ေစခ်င္ေသာက်မ လက္ေလွ်ာ့ခဲ့မိသည္။

သူနွင့္က်မ ပထမဆံုးအတူ၀ယ္ျဖစ္ေသာပန္းခ်ီကားကို က်မကဦးစြာေတြ႔ရွိခဲ့သည္။ လူေခါင္းဟုတ္သလိုလို မဟုတ္သလိုျဖစ္ေနေသာ ေခါင္းနွင့္ မိန္းမတေယာက္၏ကိုယ္လံုးတို႔ကို ထူးျခားျပီးသိပ္မရွဳပ္ေထြးေသာဆြဲခ်က္မ်ားနွင့္ ေပါင္းစပ္ပံုေဖာ္ထားသည္ကို အၾကိဳက္ေတြ႔သြားျခင္းျဖစ္သည္။ ကင္းဗတ္စ္ေပၚတြင္ဆြဲထားျပီး နွစ္ပိုင္းဆက္ျပီးၾကည့္ရေသာထိုပန္းခ်ီကားကို ျမင္ျမင္ခ်င္းက်မကၾကိဳက္နွစ္သက္သြားျပီး သူ႔ကိုေခၚျပေတာ့ အၾကိဳက္ခ်င္းတူသြားၾကသည္။ သူကေတာ့ ထုိပန္းခ်ီကားကို က်မထက္စံုေစ့ေအာင္ေလ့လာျပီးမွ ၾကိဳက္နွစ္သက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဘာပဲေျပာေျပာ သူလည္းၾကိဳက္နွစ္သက္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ထိုပန္းခ်ီကားကို က်မတို႔၀ယ္ျဖစ္သြားသည္။ ထုိပန္းခ်ီကားသည္ က်မတို႔နွစ္ဦးအတူ ပထမဆံုး၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ေသာပန္းခ်ီကားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေနာက္ေနာင္ အဘယ္မွ်ေစ်းပိုၾကီးေသာ ပန္းခ်ီကားမိ်ဳးကို၀ယ္ျဖစ္ေသာ္လည္း ထိုပန္းခ်ီကားကိုသာ တန္ဖိုးအရွိဆံုးပန္းခ်ီကားအျဖစ္ က်မစိတ္ထဲသတ္မွတ္မိသည္။

ပန္းခ်ီဆရာမ်ားေရးဆြဲထားေသာ ပန္းခ်ီကားမ်ားကို သူနွင့္လိုက္ၾကည့္ျပီး နွစ္သက္တတ္လာေသာ ပန္းခ်ီဆရာမဟုတ္သည့္က်မနွလံုးသားထဲတြင္လည္း သ႔ူတြက္ရင္ခုန္သံမ်ားနွင့္ေရးျခစ္ထားေသာ မူပိုင္ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ရွိသည္။ ထိုပန္းခ်ီကားတြင္ သူနွင့္ဆံုေတြ႔ခဲ့ေသာအခ်ိန္မ်ား၊ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ေသာအခ်ိန္မ်ား၊ သူ႔ေၾကာင့္ခံစားရေသာအခ်ိန္မ်ား၊ က်မဘ၀အတြက္ သူနွင့္ပတ္သက္ေသာပထဆံုးမ်ားကိုသာ ထည့္သြင္းေရးဆြဲမည္။ ထိုပန္းခ်ီကား၏ တခ်ိဳ႕အစိတ္အပိုင္းတုိ႔သည္ ေဆးေရာင္မ်ားနွင့္ျမဴးတူးေတာက္ပေနနိုင္သလို၊ တခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ မႈန္ရီေ၀မႈိင္း ၀ိုးတ၀ါးျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။ တခ်ိဳ႕အပိုင္းတို႔သည္ကား နံနက္ခင္း၏လန္းဆန္းမႈမ်ားနွင့္ ျပည့္နက္ေနေပလိမ့္မည္။ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ ထိုပန္းခ်ီကားတြင္ သူနွင့္က်မအေၾကာင္းမွလြဲ၍ တျခားအရာမပါရွိသလို၊ က်မဘ၀တြင္ က်မေရးဆြဲေသာ တခုတည္းေသာပန္းခ်ီကားသာျဖစ္မည္။ ထိုပန္းခ်ီကားကိုနားလည္နိုင္သူသည္လည္း သူတဦးတည္းသာျဖစ္ေပေတာ့မည္။

(13 April 2009)